Dutchie on the Road

Last station: Shanghai

2011-11-19T11:09:00.000-08:00

Na een binnenlandse vlucht met China Southern zijn we bij het laatste station van deze reis aangekomen, Shanghai. I LOVE SHANGHAI!
Deze wereldstad is echt immens en het New York van China. Shanghai is enorm westers maar dat maakt het niet minder bijzonder. Nadat we onze spullen in ons superdeluxe hotel (we worden verwend na het Tibetaanse plateau) hebben gedropt sjezen we met de metro naar het centrum want we hebben amper anderhalve dag de tijd om Shanghai te verkennen. We stappen uit bij de grote winkelstraat en dan bedoel ik ook echt GROOT! Deze immense winkelstraat is zes kilometer lang en is verlicht met grote borden neonreclames. Nanjing Road trekt per dag ongeveer 1 miljoen bezoekers!

We besluiten om snel naar de bekende skyline van Shanghai te gaan, de Bund. Anderhalf uur staan we als een stel blije kleuters te springen want we vinden het geweldig. Ik kan er niet genoeg van krijgen en mijn fotocamera maakt overuren. Het is ook hier helaas kouder dan verwacht en na verloop van tijd voelen mijn voeten als ijsklonten want ik vertik het om deze moderne stad mijn grote wandelschoenen, waar ik op het Tibetaanse plateau nog mee in de yakpoep heb gestaan, aan te trekken. Slippers als tweede paar schoenen blijkt toch niet voldoende te zijn.
Als we uit ge-sky-lined zijn proberen we een taxi te nemen naar de Franse wijk. Dat blijkt nog niet mee te vallen want ook in Shanghai spreekt geen enkele taxichauffeur Engels en ook hier hebben ze last van te korte armen. Van leesbrillen hebben ze schijnbaar nog niet gehoord want ze kunnen de kaartjes of de plattegronden niet lezen, de letters zijn te klein. Taxi numero vijf snapt eindelijk wat we bedoelen na het aanwijzen van een foto en tien minuten later zet hij ons af in de Franse wijk, precies bij de foto van onze reisgids. We dineren heel decadent in de beste pizzeria van Shanghai en sluiten deze dag af met een overheerlijke chocoladetaart.

De tweede dag hebben we een georganiseerde stadsrondwandeling. Leuk om gedaan te hebben maar niet heel bijzonder. Het leuke is dat we eindigen in onze bekende Franse wijk waar we tegen een ongelooflijk leuk stukje Shanghai stuiten. Een wirwar van kleine steegjes met de leukste winkeltjes en restaurantjes. We zijn in een opperbest humeur en beginnen met een heerlijke lunch in een klein Zwitsers restaurantje waar we genieten van...een baguette!! Eindelijk normaal brood! We brengen de middag al winkelend door en als ik tegen een fotogalerij stuit loop ik kwijlend naar binnen en dertig minuten later tevreden naar buiten met een grote tas.
We willen graag nog even naar de oude stad en racen in de taxi weer een stuk verder Shanghai in. De oude stad is ...druk...heel druk. De mooie plaatjes in de reisgids zijn ver te zoeken door de immens hoeveelheid Chinese toeristen. Nadat we de laatste souvenirs hebben ingeslagen is het tijd voor de afsluiter van de dag.
Om deze vakantie in stijl af te sluiten gaan we eten in de bekende tv toren van Shanghai. We besluiten om naar de overkant van de rivier te gaan met de bekende sightseeing tunnel, een hele foute manier om de rivier over te steken. Chinezen houden van glitter en kitch en dat is de tunnel op en top. In een futuristisch treintje ga je door de tunnel met honderdduizende lichtjes, de lichtjesparade van Euro Disney is er niets bij. Voor een schandalig bedrag ben je vijf minuten later aan de overkant. Heel erg foute attractie maar daarom eigenlijk stiekem toch best leuk.

We betalen een behoorlijk bedrag voor een lopend buffet op 264 meter hoogte. Voor het eten hoef je niet in deze bekende toren te eten want dat stelt niet veel voor maar het uitzicht is natuurlijk grandioos. Grappig is dat het restaurant ook draait en het buffet ook waardoor je voortdurend letterlijk achter het buffet aan holt, of in mijn geval achter de toetjes. We genieten van deze laatste avond en van het geweldige uitzicht over Shanghai.

Morgen is het helaas weer tijd om naar huis te gaan. Ik heb weer een geweldige vakantie gehad. China, een land van grote contrasten. Rijkdom en armoede, modern en traditioneel, vrijheid en onderdrukking, schoon en vies, dichtbevolkt en leegte, hectisch en rustig. Het was een geweldige mix van steden en natuur met als hoogtepunten de Chinese muur en het prachtige Tibetaanse plateau. Iedereen weer kei bedankt voor alle gezelligheid en met name de Charlies Angels, haha. Ik heb me uitstekend vermaakt de afgelopen drie weken in dit bijzondere land. Ik vond het geweldig maar kijk toch wel weer uit naar westerse toiletten in overvloed MET toiletpapier, normaal brood, gesloten monden tijdens het eten zodat ik niet het spijsverteringsproces van iedere voorbijganger zie, de afwezigheid van rondvliegende rochels en fluimen en het feit dat ik niet voortdurend mijn plaats in de rij hoef te verdedigen. Het is tijd om naar huis te gaan.

Tot de volgende keer.

xxx Ons Kel

Yangshou

2011-11-17T11:30:00.000-08:00

Na een korte maar turbulente vlucht met Air China zijn we in Yangshou aangekomen en het is hier…warm! Eindelijk! We zijn verbaasd bij het zien van onze enorme luxe hotelkamer met het formaat van een balzaal en een heerlijk zacht bed. Terwijl ik ’s ochtends naar het raam loop om naar buiten te kijken ontvang ik een sms’je van de buren…ZON! Enthousiast haal ik mijn korte broek te voorschijn en dertig minuten later gaan we zo blij als een kind op weg…in korte broek en slippers!

Yangshuo is gelegen aan de Li rivier. Tussen het karstgebergte liggen groene rijst- en bamboevelden. We besluiten de eerste dag om fietsen te huren en al snel racen we op een omafiets en een tandem naar onze eerste stop, Moonhill. Deze berg heet zo vanwege het halfronde gat in de berg. Ik had van te voren al gehoord en gelezen dat Moonhill bekend staat om de zeer vervelende en opdringerige verkoopsters en de eerste staan ons al op te wachten. Drie arrogante Hollandse blikken zijn voldoende om ze af te schudden en zo beginnen we rustig aan de pittige beklimming. Halverwege zien we een lading verkoopsters achter een groep 50+ sprinten en we besluiten ruim achter deze groep te blijven want zij zijn immers een makkelijkere en grotere prooi dan drie jonge dames. Dit blijkt een goede zet te zijn zodat we rustig de berg kunnen beklimmen zonder dat we lastig gevallen worden. Eenmaal boven is het uitzicht niet erg indrukwekkend vanwege nevel en bewolking.

Eenmaal beneden stappen we weer op de fiets en maken een fietstochtje langs de rivier en door de rijstvelden. Mijn omafiets en de tandem vormen een enig probleem op de hobbelige wegen en we vragen ons af waarom we toch niet voor de mountainbike hebben gekozen. Tja, het oog wil ook wat hè!?

Yangshou is een waar shoppingwalhalla dus in de namiddag worden de winkelstraten onveilig gemaakt terwijl het helaas is gaan regenen. Daar sta je dan in
je korte broek.

De tweede dag hebben we onwijs luie dag. We hebben een boottochtje over de rivier en genieten van het mooie uitzicht over het karstgebergte. In de namiddag is weer tijd om de handen uit de mouwen te steken want we hebben een kookworkshop. We zijn verrast als blijkt dat de workshop bij iemand thuis is. Met een beetje passen en meten is het prima te doen en de kokkin spreekt uitstekend Engels. We leren verschillende gerechten maken en na ruim twee uur kokkerellen is het etenstijd. Altijd leuk zo’n kookworkshop en erg lekker!

De laatste uren in Yangshou worden al winkelend door gebracht nadat we de plaatselijk Chinese Action hebben ontdekt. Al twee dagen zijn we druk aan het onderhandelen voor souvenirs en cadeaus en dan blijkt dat al deze dingen voor veel minder worden verkocht in een klein straatje waar bijna geen toeristen komen. Erg slim die Chinezen. Een tip dus voor de mensen die nog naar Yangshou reizen. In de grote winkelstraat rechts afslaan en rechts aanhouden en daar worden allerlei artikelen aangeboden in een hele foute winkel voor prijzen die je echt niet voor elkaar krijgt tijdens het afdingen aan de linkerzijde van de winkelstraat. Wij enorm ons best doen in het 'afdingspelletje', blijkt dat we nog enorm 'genaaid' zijn. Tja, kan gebeuren, haha. Het blijft natuurlijk ook een spelletje maar wel een spelletje waar ik niet goed in ben.

Al met al heb ik helaas een halve dag plezier gehad van mijn korte broek! Ik heb deze keer toch echt een inschattingsfout gemaakt met het pakken van mijn tas, haha. Morgen vliegen we naar de laatste bestemming van deze vakantie…Shanghai. Op naar het New York van China!

xxx Kelly

Pandabear Rules!

2011-11-16T10:45:00.000-08:00

Als je Chengdu zegt, zeg je…panda’s! Het wereldberoemde panda fokcentrum is hier te vinden. In deze semi-natuurlijke omgeving leven ongeveer dertig reuzenpanda’s. Het Chengdu Panda Breeding and Research Center is opgericht voor het behoud van deze bedreigde diersoort. Volgens de laatste telling leven er ongeveer nog maar 1000 reuzenpanda’s in het wild! Met behulp van een fokprogramma probeert men het aantal panda’s te vergroten. Een groot probleem is dat panda’s een niet al te groot libido hebben dus wordt er vooral gebruik gemaakt van kunstmatige inseminatie.
Panda’s krijgen niet veel jongen aangezien ze slechts een korte paartijd hebben. Eenmaal per jaar in de lente is het vrouwtje vruchtbaar. De vrouwtjes zijn ook nog eens zeer kieskeurig in hun partnerkeuze en de mannetjes hebben meestal geen zin in ‘de daad’, wat natuurlijk niet meewerkt om de panda voor uitsterven te behoeden.

Het centrum laat daarom ook video’s aan de pandaberen zien van parende panda’s om te laten zien hoe het moet. Een combinatie van seksuele voorlichting en pandaporno en dat in het communistische China! Panda’s zijn geen groepsdieren en er is een groot voedseltekort. Een volwassen panda eet 15 tot 20 kilo bamboe per dag en door het afsterven van bamboebossen is er een groot voedseltekort ontstaan voor pandaberen in het wild.

Uiteraard kan een bezoekje aan dit wereldberoemde panda fokcentrum niet ontbreken. Helaas liggen een aantal mensen van de groep op bed met een buikinfectie. We gaan daarom maar met acht personen op pad. De eeuwige strijd wie als eerste een taxi te pakken heeft, gaat weer van start. Ik heb de eerste en laat de taxichauffeur een plaatje van een pandabeer zien. Hij knikt begrijpend en we stappen met zijn vieren in. Na vijf minuten wijst hij nogmaals vragend naar het plaatje van de pandabeer. Jaaa, naar de pandabeer. Hij heeft het eindelijk begrepen en gaat met gierende banden over de snelweg om ons na 20 minuten bij het pandacentrum af te zetten. Het is altijd weer de vraag of de taxichauffeur heeft begrepen wat je bedoelt aangezien ze geen woord Engels spreken.

Het park is echt superleuk! We zien erg veel pandaberen. In de ochtend zijn ze nog erg actief want dan worden ze gevoerd. In de middag blijkt dat pandaberen erg lui zijn want ze liggen echt in de meest idiote houdingen te slapen. Met acht personen maken we gemiddeld 200 foto’s per persoon wat neer komt op 1600 foto’s, van pandaberen! Hoe belachelijk is dat!?

We tellen totaal elf jongen! Ze liggen verspreid op een kleed op het gras en hebben een enorm hoog knuffelgehalte. Een tiental minuten kan je alleen maar "ahhhhh" roepen.

Halverwege de middag hebben we voldoende “ahhhhh” geroepen en zijn we tot de conclusie gekomen dat we verliefd zijn geworden op deze prachtige pandabeer.
Vanavond vliegen we naar Yangshou en dan wordt het korte-broeken-weer! Ik voel het aan mijn
water. Op naar de zon!

Hoe schattig op een schaal van 1 tot 10?

Toiletperikelen

2011-11-14T11:20:00.000-08:00

Openbare toiletten fobie, welke vrouw heeft er geen last van? Ik in ieder geval wel. Het idee alleen al dat iemand naast je weet dat jij een bepaalde boodschap aan het doen bent, zorgt ervoor dat menig vrouw die boodschap bewaart tot haar eigen veilige toiletje. Deze fobie in combinatie met een reis door China is niet de meest ideale combi aangezien hier een belangrijk element ontbreekt bij de openbare toiletten, de deur!

Chinezen en privacy is als de democraten versus de republikeinen en Patty versus La Paay, het gaat niet samen. Ze geven geen drol om privacy, letterlijk aangezien je ze regelmatig voorbij ziet komen. Zeg nou zelf, met 1.3 miljard Chinezen is een beetje privacy ook wel veel gevraagd.

In de hutongs in Beijing hebben de huizen standaard geen toiletten. Op iedere hoek van de straat is een openbaar toilet te vinden. In Nederland zouden wij dit geweldig vinden. Neem van mij aan dat je niet voor je plezier naar een dergelijk openbaar toilet gaat. Je hoeft ze nog niet eens te zien, je ruikt ze al op grote afstand. Verwacht geen westerse privacy bij openbare toiletten. Het nieuwste motto in China is: Chinese toiletten, niet schoon maar wel gezellig.

Het is de gewoonste zaak van de wereld dat de tussenmuren niet tot het plafond reiken.

Gebruik maken van het toilet in China is een sociale gebeurtenis. Door de veelal ontbrekende deuren en de lage tussenmuren is het een gezellige boel. Als er wel deuren zijn, worden ze toch niet gebruikt. De gemiddelde Chinees laat de deur wagenwijd open staan zodat je, door de gevreesde hurkstand, tot de amandelen weg kunt kijken.

Wat in Nederland bij de kapper of de bakker ter sprake komt, kan in China op het openbare toilet. Als je geluk hebt, heeft ieder hokje zijn eigen gat in de grond maar met iets minder geluk ligt er een gleuf die door alle hokjes gaat. Neem niet het eerste hokje als je nog moet eten en niet het laatste hokje als je niet tegen vijf paar Chinese billen wil kijken. Aan de andere kant kan je beter wel het laatste hokje nemen om te voorkomen dat er vijf chinezen lachend jouw witte derrière aan het bestuderen zijn .

Tijdens menig toiletbezoek balanceer je wijdbeens boven een gat met daaronder vieze en stinkende drab. Terwijl je een sjaal over je mond en neus drapeert, in de hoop geen ammoniakvergiftiging op te lopen, hoop je dat je balans goed genoeg is om te voorkomen dat je voeten in die gierput terecht komen. Worst nightmare ever! Je probeert je blik van het gat af te wenden maar op een of andere onverklaarbare reden worden je ogen gewoon richting dat gat getrokken. Voordat je er erg in hebt vraag je jezelf af of er een kudde yaks onder het toilet is gelopen.

Deze openbare gierputten zijn vooral op het Tibetaanse plateau te vinden. Menig toerist stapt hier het verkeerde toilet binnen aangezien de Chinezen zo slim zijn om de dames-en herentoiletten aan te duiden in Chinese tekens. Tja, een foutje is dan snel gemaakt. Met een beetje pech stuit je op vijf monniken die een ongecensureerd sluitspierconcert aan het geven zijn met als achtergrondmuziek een Tibetaanse mantra.

De Chinezen zien het echter van een heel andere kant. Zij vinden de hurktoiletten uitermate hygiënisch. Zittend op een toiletbril vinden zij alles behalve fris voor de bips.

Honderden bilpartijen die achter elkaar op een toiletbril zitten en daarbij allerlei restjes achterlaten is pas onhygiënisch. Hurken boven een gat zorgt voor een schoon achterwerk en is goed voor de spieren. Dat is dus dubbel voordeel.

Iedereen weet dat de meeste bacteriën zich op deurklinken en sloten bevinden dus…geen deuren maar wel schone handen. Het toilet doorspoelen is zeker niet de gewoonste zaak van de wereld in China. In westerse restaurants is het gelukkig wel mogelijk maar de openbare toiletten zijn niet voorzien van een luxe doorspoelsysteem. Je laat gewoon vallen wat je wilt laten vallen. Een groot voordeel is dat je nadien die vieze knop hoeft aan te raken dus je bespaart je handen veel bacteriën.

De schoonste toiletten van China bevinden zich in…de buitenlucht! Je hebt geen last van vreemde luchtjes en achtergelaten voorwerpen. Je kiest je eigen veilige plekje uit zodat je gegarandeerd een schoon toiletje hebt. Dit in combinatie met de meest fenomenale landschappen als uitzicht zorgt ervoor dat ik de voorkeur geef aan een dergelijke sanitaire stop.

Het minst toegankelijke toilet is zonder twijfel bij Leisha’s eetcafé in Langmusi. Terwijl de vrouw des huizes je door de keuken heen loodst stuit je op een enorme waakhond ter grote van een flinke pony. Als je nog niet bent gevlucht kom je bij een douchegordijn met daarachter een geul die richting de rivier gaat. Daar staat iedere westerse vrouw op te wachten.

Het mag duidelijk zijn dat drie weken China voor veel toiletervaring zorgt. De ideale oplossing voor vrouwen die India nog op het wensenlijstje hebben staan, zoals ik. Vrouwen van Nederland, kom met zijn allen naar China voor een cursus ‘Help, ik heb een Openbare toiletten fobie’. Ik ben inmiddels genezen verklaard en huppel voortaan zonder problemen ieder tankstation in Nederland binnen voor mijn kleine boodschap. China, bedankt!

Songpan

2011-11-14T10:26:00.000-08:00

Het is een lange maar erg mooie rit naar Songpan. De wegen zijn slecht en de rit lijkt uren te duren maar dat kan me niet deren. Het uitzicht is fenomenaal en dan kan een reisdag niet lang genoeg duren. De plaspauzes zorgen voor veel hilariteit. Het is fris tegen de bips in de sneeuw en bij een tankstation hang ik boven een gat zonder deur waarbij het lijkt of er een kudde yaks onder het gat is gelopen.

Tijdens een openlucht-plas-pauze zien we twee nomadenkinderen op paarden aan komen galopperen. Ze zijn erg nieuwsgierig en komen een kijkje nemen. Ze vinden onze camera’s geweldig en poseren uitgebreid.

We bedanken de kinderen met snoep en zeggen ze gedag. Terwijl wij wegrijden, galopperen de kinderen terug naar hun nomadentent terwijl ze ons nazwaaien.

Uiteindelijk bereiken we Songpan, een klein plaatsje aan de Minrivier. We worden al opgewacht door Emma van Emma’s Kitchen. Emma is de regelneef en vraagbaak van Songpan. Daarbij heeft ze een westers eetcafé waar je de lekkerste brownie van China kunt proeven.

Het dorpje Songpan bestaat veelal uit houten huizen en zo ook ons schattig hotelletje. Verwarming is niet aanwezig en dat komen we te weten ook. Het hotel is net een vrieskist en het is binnen kouder dan buiten.

Alle drinkflessen worden de komende twee nachten massaal als kruiken gebruikt. Lege waterflessen en doppers bivakkeren rondom de voeten, in een poging deze enigszins op te warmen voor een goede nachtrust.

Songpan is erg op toeristen gesteld. Grotendeels van de hoofdstraat staat in de steigers voor renovatie en alle winkels en restaurants worden voorzien van grote Engelse borden. Kan handig zijn maar ik krijg een beetje een Mainstreet-USA-gevoel. Na tien minuten door het centrum te hebben gelopen nemen we een afslag naar rechts. Die afslag zorgt ervoor dat ik de komende 1,5 week als vegetariër door China reis. Ik word gewaarschuwd niet naar links te kijken maar het kwaad is al geschied. Ik zie yakhoofden en koeienhoofden opgestapeld liggen. Een aantal meter verder zien we de plaatselijke slachterij waar een twee meter hoge berg met karkassen ligt. Een rivier van bloed stroomt voor mijn voeten naar het riviertje met op de achtergrond een tiental koeien, wachtend op hun naderende dood. Ik wend mijn hoofd af, stap over het bloed heen en maak dat ik weg kom. Ik weet dat die dingen gebeuren (ook in Nederland) maar dan wil ik er nog niet mee geconfronteerd worden. Ik verbleek bij het zien van kleden van kattenvellen in de kleur cypers, terwijl mijn eigen cypers Zarah thuis op me zit te wachten. Ook dit is China.
De tweede dag in Songpan is er een mogelijkheid om een paardrijdtocht te maken. Na mijn laatste poging in West Amerika ben ik tot de conclusie gekomen dat Kelly en paarden niet samen gaan dus ik pas deze keer.

We besluiten met een aantal personen een wandeling door de omgeving te maken. Terwijl we naar het beginpunt lopen zie ik dat een Chinese man een van de paarden een harde trap onder zijn buik krijgt.

Ik moet me inhouden om niet heel hard te gaan roepen of ik hem een schop onder zijn gat zal geven, kijken of hij dat zo leuk zal vinden. Ik ben extra blij dat ik niet voor de paardentocht heb gekozen.
Ik besluit het achter me te laten en we beginnen aan onze wandeling door de omgeving van Songpan. Het is een hele klimpartij. We klimmen door de rivier en modderstromen heen en vragen ons af of we wel de juisteroute lopen. Eenmaal boven worden we beloond met een prachtig uitzicht met een kudde yaks op de achtergrond. De heren denken een route naar beneden gevonden te hebben maar na verloop van tijd blijkt het een pad voor de berggeiten te zijn. Dit is alles behalve bedoeld voor mensenvoeten en met veel geschuifel, hilariteit en enig angstzweet weten we beneden te komen. De lokale bewoners kijken ons aan met een blik of we van Mars komen. Hierdoor is het nog duidelijker dat we via de ongebaande paden van de berg zijn gekomen. Al met al was het een zeer geslaagde en gezellige dag.

De derde dag zou in het teken staan van het Hualong Nationaal Park. Iedereen heeft zich voor deze dag opgegeven en kijkt er erg naar uit. De lokale gids verteld echter dat het niet mogelijk is om naar Hualong te reizen ivm de veiligheid. Het zou te glad zijn voor de bus dus krijgen we een alternatief aangeboden.

Jammer maar veiligheid gaat voor alles. Na verloop van tijd krijgen we het idee dat de lokale gids niet geheel de waarheid heeft verteld. Hij promoot het park waar wij naar toe gaat iets te veel. Hij verteld doodleuk dat er in Hualong erg veel toeristen zijn en dat wij geluk hebben om alleen in het andere park te zijn!? Hier klopt volgens mij iets niet en we geloven de lokale agent niet. Het park was achteraf wel mooi maar ik had enorm naar Hualong uitgekeken en baal er toch wel van. Tja, niets aan te doen maar heb er wel een dubbel gevoel bij. ’s Avonds sluiten we de dag af met een heerlijke maaltijd bij een lokaal restaurantje.

We zijn de enige westerse mensen en trekken veel bekijks in het restaurant. Vol walging kijk ik op van mijn bord met rijst, als ik achter in het restaurant een enorme rochel naar boven hoor komen die vervolgens door de desbetreffende Chinees met luid kabaal in de prullenbak wordt gedeponeerd. Smakelijk eten!Na het eten trek ik me terug achter de pc maar dat is slechts van korte duur. Ook Songpan is een aantal jaar geleden getroffen door die verwoestende aardbeving waardoor nog regelmatig de stroom uitvalt. Ik was hier al op voorbereid en weet snel mijn zaklamp uit mijn rugzak te vissen. Na 15 minuten geef ik het op en hol op een drafje terug naar het hotel want de Chinese maaltijd is toch niet zo goed gevallen. Gewapend met mijn zaklamp sluit ik me op in de badkamer.

Een toen was het tijd om het Tibetaanse plateau te verlaten. Helaas hebben we al afscheid moeten nemen van een van onze reisgenoten. Een van onze reisgenoten heeft zoveel last van hoogteziekte dat ze eerder naar Chengdu is gegaan onder begeleiding van twee andere reisgenoten. Ze is inmiddels opgenomen in het ziekenhuis met een longontsteking en wacht op toestemming om terug te vliegen naar Nederland. Erg jammer!

Het is tijd om weer verder te reizen naar een warmer oord want daar ben ik zeker aan toe. Kan ik eindelijk weer mijn slippers aan en misschien zelfs de korte broek.

xxx Kelly

Let it Snow

2011-11-07T11:46:00.000-08:00

Terwijl we de meest prachtige vergezichten zien, rijden we langzaam naar Langmusi. Onderweg zien we nomadententen en grote kuddes met yaks. Langmusi is een klein dorpje op 3500 meter hoogte.

Er zijn twee grote kloosters en hierdoor zie je op staat weer veel monniken lopen. De hoofdstraat van Langmusi is niet geasfalteerd waardoor het behoorlijk modderig oogt. Vreemd genoeg zie je meerdere enorme gaten in de weg alsof er een putdeksel is weggehaald. Joost mag weten waarom die enorme gaten er zijn. ’s Avonds is het goed opletten want door het gebrek aan straatverlichting zie je de gaten pas op het laatste moment.

We hebben een nieuw hotel en verrassend genoeg is het een super luxe hotel voor zo’n klein dorpje. Al snel komen bij Leisha’s Café terecht en daar blijven we de rest van de middag en avond hangen. Leisha’s Café is een begrip in Langmusi en een begrip onder reizigers. Dat is te zien aan het interieur aangezien iedereen een boodschap heeft achtergelaten. Leisha’s appeltaart is beroemd en na een proeverij blijkt dat zeer terecht te zijn. Na het bestuderen van de menukaart kom ik al snel tot de ontdekking dat ik de komende twee dagen geen honger hoef te lijden. De geweldige menukaart, overheerlijke gerechten en de warme kolenkachel zijn voldoende om reizigers te doen terugkeren. Lange leve de appeltaart en pannenkoeken!

Er zijn twee grote kloosters in Langmusi, Kerti Gompa en Serti Gompa. Op dag 2 bezoeken we Serti Gompa in de ochtend. Dit klooster ligt iets hoger in de heuvels en is gebouwd in 1748. Het is een erg mooi klooster en we worden rondgeleid door onze Tibetaanse gids. Het bijzondere aan dit klooster is de nabij gelegen skyburial vlakte (letterlijk vertaald een luchtbegrafenis).

De inwoners van Langmusi zijn voornamelijk Tibetanen en dus Boeddhistisch. Boeddhisten geloven in reïncarnatie. Hierdoor geloven zijn dat het lichaam niet meer is dan een tijdelijke behuizing voor de ziel. Als een persoon overlijdt, blijft er volgens hen slechts het lichaam over en de ziel ondergaat een wedergeboorte in een ander mens of dier. Bij een skyburial wordt het lichaam naar een open vlakte in de bergen gebracht. Het naakte lichaam wordt neergelegd en er worden inkepingen in de huid gemaakt. Dit doet men om het lichaam toegankelijker te maken voor roofvogels. Het lichaam wordt dus opgegeten door roofvogels, voornamelijk gieren. Onze Tibetaanse gids weet niet of er op die ochtend ook daadwerkelijk een skyburial ceremonie is. De vorige groep kon toevallig wel een ceremonie bijwonen omdat er net iemand was overleden.

Skyburial

Ik loop dus enigszins twijfelend naar deze bijzondere plek. Mocht er toch een ceremonie zijn, besluit ik ter plekke of ik dat aan kan of niet. In Tibet zijn skyburials niet toegankelijk voor publiek maar in Langmusi hebben ze er geen problemen mee. Bij aankomst blijkt er geen lichaam te liggen maar op een afstand zie je wel gieren vliegen. Na nader onderzoek blijkt er vrij recent een lichaam te hebben gelegen. Her en der zie je botten verspreid liggen en er ligt ook een schedel. Ik besef me dat dit ik toch wel vrij luguber vind maar in feite wordt je lichaam terug gegeven aan moeder natuur. Een ding is duidelijk. Ik heb nog nooit een ‘begraafplaats’ gezien met zo’n uitzicht. De meningen zijn verdeeld en het roept gemengde gevoelens op. Onze gids verteld dat als hij komt te overlijden, ook zijn lichaam deze ceremonie zal ondergaan.

Terwijl we terug lopen worden we vrolijk begroet door twee Chinese dames terwijl onze Tibetaanse gids compleet wordt genegeerd. Hij legt uit dat dit vaker voorkomt en ik zie aan zijn uitdrukking dat hij dit vervelend vind. Het is algemeen bekend dat Tibet bezet is door het communistische China. De Tibetaanse religie staat onder scherp toezicht van de Chinese overheid en is aan allerlei beperkingen gebonden. Kloosters staat onder toezicht van het ‘Religieus Bureau’, een Chinese overheidsinstelling.

Ook wij stuiten op een dergelijke controle, vermoeden we. Terwijl we door het Kerti Gompa klooster lopen worden we aangesproken door een groep Chinese mannen. Wij, achteloze westerse toeristen, denken dat het om Chinese toeristen gaat. Een man spreekt uitstekend Engels en blijkt in Utrecht te hebben gestudeerd.

Hij vraagt wat we in hemelsnaam in Langmusi doen en nadat we netjes hebben verteld dat we op vakantie zijn vragen we waarom hij in Langmusi is (nieuwsgierige Hollanders ook altijd). Hij verteld dat hij voor zaken in Langmusi is en uiteindelijk blijkt dat hij voor onderzoek in dit Tibetaanse dorpje is. Het wordt ineens angstvallig stil en we zien twee politiewagens en een aantal geblindeerde busjes bij het klooster staan. We snappen wat er gaande is en zeggen de Chinese mag gedag. Voor ons is het meteen duidelijk dat het om een controle van de Chinese overheid gaat. Ook hier op het Tibetaanse plateau zie je helaas de onderdrukking van Tibet.

Terwijl we het klooster achter ons laten maken we een mooie wandeling door de Name Gorge. Deze kloof bestaat uit steile Alpenachtige bergen. Er is een heilige grot en daar treffen we vele gebedsvlaggen. De wandeling is echt heel erg mooi en uiteindelijk komen we bij een prachtige vallei. We sluiten de dag af bij ons lokale stamcafé, Leisha.

De laatste ochtend in Langmusi staat ons een vreemde verrassing te wachten...sneeuw! Op de dag van vertrek ligt er een lading sneeuw en zien we de monniken door de sneeuw lopen. Een onverwachte maar wel een leuke verrassing. Ik eet mijn laatste bananenpannenkoek bij Leisha en we nemen afscheid van haar en haar man. We laten Langmusi achter ons met zijn vriendelijke bevolking en reizen verder naar…Songpan.

Kelly

Xiahe, klein tibet

2011-11-05T10:58:00.000-07:00

Na een nachttrein, zes uur bus, dertig overstekende koeien, vijftien ezels, zes geiten en twee spookrijders zijn we eindelijk aangekomen in Xiahe. Dit Tibetaanse dorp is gelegen in een mooie vallei op bijna 3000 meter hoogte. Het hoogteverschil voel je goed. Ik heb meer moeite met ademhalen en heb lichte hoofdpijn maar dat went vanzelf. De eerste dag doen we het rustig aan en lopen we wat rond om aan de hoogte te wennen. Xiahe staat bekend om het Labrang Klooster en overal zie je monniken lopen, vele bellend met een mobieltje. Dag 1 staat voor mij in het teken in het vinden van een lange broek in mijn maat. Geheel verrast vind ik er ook nog een, maat XL weliswaar, in een sportzaak waar een drietal monniken de sportschoenen aan het bewonderen zijn. Xiahe ligt in Amdo, een gebied dat eeuwenlang deel uitmaakte van Tibet en dat zie je duidelijk. De bevolking bestaat voor ruim de helft uit Tibetanen. De andere helft van de inwoners zijn voornamelijk Hui, Chinese moslims en Han-Chinezen.

Dag 2 staat eindelijk het Labrang Klooster ('Woonplaats van de Verlichte') op het programma. Het klooster werd gesticht in 1709 en is een van de grootste Tibetaanse kloosters van China.
Het klooster is een van de zes belangrijkste heiligdommen van de School der Geelmutsen in China. Het is een fantastische schatkamer van de Lama-cultuur, met meer dan 60.000 Boeddhabeelden en een uitgebreide collectie Boeddhistische geschriften en wetenschappelijke werken.
Het klooster kent achttien hallen, zes onderwijsinstituten, een gouden stoepa, een debateerruimte voor soetra en heeft een bibliotheek van bijna 60.000 soetra’s.

We krijgen een rondleiding door enkele van de belangrijkste gebouwen van een monnik die zo ongelooflijk snel Engels spreekt dat je er nog steeds niets van snapt.

We mogen in de gebouwen niet fotograferen maar dat maakt niet uit, het is een geweldige ervaring die je in foto's niet kunt uitdrukken. Het klooster is zeer indrukwekkend en er wonen meer dan 1000 monniken. Om het klooster loopt een pelgrimsroute, een pad van 3 kilometer waarlangs maar liefst 1174 gebedsmolens te zien zijn. Wij lopen een klein stuk van de pelgrimsroute en trekken nadien de hoogvlakte op voor een uitzicht over Xiahe. Tijdens het klimmen voel je de hoogte goed want na twee minuten klimmen heb je drie minuten nodig om bij te komen. Ik voel me net een bejaarde vrouw tijdens de beklimming maar het uitzicht maakt alles goed.
We sluiten de wandeling af met het kopen van handschoenen! Ik durf het bijna niet toe te geven maar het is hier echt onwijs koud. Mutsen, handschoenen en dassen worden grootscheeps ingekocht want 's avonds vriest het bijna. 's Avonds proberen we ons enigzins op te warmen in een van de weinige restaurantjes die de stad rijk is. Zittend tussen de Tibetanen en de monniken doen we ons tegoed aan de lokale gerechten die meer dan goed smaken.

De laatste dag zijn de Gancha graslanden aan de beurt. Rondom Xiahe kun je uitstekend wandelen en de omgeving is echt adembenemend. De eerste stop is bij een nomadenfamilie die inmiddels het winterverblijf hebben betrokken. Normaliter verblijven zij in nomadententen maar de winter is onderweg. We worden hartelijk ontvangen en krijgen een aantal Tibetaanse 'lekkernijen' voorgeschoteld. De zeer bekende yakthee is inderdaad...YAK! De tsampa weet ik na een hapje weg te moffelen in mijn rugzak om die nadien aan een kitten te voeren.
We bezoeken een prachtig klooster in een geweldige omgeving. Het klooster is omgeven door grasvlakten zover als het oog reikt. We maken een wandeling door de omgeving van het klooster en genieten van een magisch mooi uitzicht onder het genot van een zak chocoladepepernoten! Wat is het leven toch goed! Bij gebrek aan toiletten besluit ik mijn kleine boodschap te doen met uitzicht op de schitterende grasvlakten. Een mooier uitzicht kan ik me toch niet wensen?

Morgen is weer tijd om verder te trekken. We gaan naar Langmusi waar de temperatuur rond het vriespunt ligt! Jaja, lach maar even...hahahha. We nemen afscheid van het bijzondere Xiahe en trekken verder op het Tibetaanse plateau.

xxx Kelly

Terracottaleger

2011-11-03T12:05:00.000-07:00

Stel, je bent veertien jaar oud en koning van de staat Chinese staat Qin. Waar zal een veertienjarige aan denken? Terwijl ik op mijn veertiende nog stiekem met barbiepoppen speelde, kon Koning Zheng maar aan één ding denken: het bouwen van zijn graf! Erg logische gedachte voor een tiener.

Terwijl Zheng amper de baard in de keel had was hij als de dood dat hij in het hiernamaals bedreigd zou worden. Het bouwen van een immens stenen leger zou vast en zeker helpen tegen zijn diepgewortelde angst. Rijp voor het Pieter Baan Centrum zullen we maar zeggen.

Toen ‘Zhengetje’ uiteindelijk Keizer Zheng werd, vond hij het tijd om het wat groter aan te pakken. Hij liet 700.000 dwangarbeiders zich uitleven op zijn grafkamer met modellen van paleizen, tempels, bestuurlijke gebouwen en een compleet leger. Een leger waarin elke soldaat een uniek gezicht heeft.

Aan het eind van de bouw van het graf werden de arbeiders levend begraven in het ondergrondse paleis, zodat geen van de geheimen zich konden openbaren. Toen de grafkamer volledig was ingericht werd deze afgedekt en werd er bovenop een heuvel aangelegd.

Uiteindelijk moest de wrede Zheng er toch aan geloven en nam zijn intrek in de grafkamer maar niet alleen. Na zijn dood werd zijn personeel en alle concubines, die geen kinderen voor hem hadden gedragen, levend bij hem begraven in zijn onderwereld. Hoe bizar is dat?

2200 jaar later zijn een stel boeren bezig een put te graven en voila…daar lag een terracottasoldaat. Daar lag ineens de grootste archeologische vondst van de 20^ste eeuw. In drie ondergrondse zalen bevinden zich ongeveer 8000 kleisoldaten!

Het graf van de keizer is nooit geopend en men verwacht ook niet dat het ooit geopend zal worden.

Een dan is het tijd dat je zelf de grootste archeologische vondst van de 20^ste eeuw mag aanschouwen. Hoe is dat? Geweldig! Het terracottaleger is echt heel erg indrukwekkend om te zien. Ik had niet verwacht dat het zo’n indruk zou maken. Wat moet ‘Zhengetje’ bang zijn geweest dat je tot zoiets belachelijk immens in staat bent.

Maar Xian heeft meer te bieden dan alleen het terracottaleger. Persoonlijk vind ik Xian een leukere stad dan Beijing. Xian heeft een erg leuke moslimwijk waar je uren door heen kunt slenteren en een prachtige stadsmuur. Een erg leuke activiteit is het fietsen over de muur en wij zouden geen Hollanders zijn als we dat niet even zouden uitproberen.

Gewapend met een plakbandfiets hebben we 100 minuten de tijd om over de 13 kilometerlange stadsmuur te fietsen. De fietsen zijn toch wel een tikkeltje anders dan onze robuuste stadsfietsen maar met een beetje oefenen lukt het aardig. We trekken veel bekijks. Je ziet niet iedere dag drie Hollandse dames over de stadsmuur van Xian sprinten. Als ‘volleerde’ wielrenners sjezen we over de muur en begroeten de vele Chinezen die we stuntelend voorbij zien komen. Op de achtergrond horen we Chinese muziek over de muur schallen en dat maakt het plaatje compleet. Voldaan leveren we na 60 minuten onze fietsen in en genieten van het uitzicht over de stad. Een prachtig stukje Xian!

The nighttrain

2011-11-03T11:42:00.000-07:00

Een paar honderd chinezen staren ons aan terwijl we naar de wachtruimte van het centraal station van Beijing lopen. Mensen bekijken ons van top tot teen en we voelen ons een grote westerse attractie. Tijdens het lange wachten proberen we de Chinese tekens op ons treinkaartje te ontcijferen zodat we weten welk bed we de komende veertien uur tot onze beschikking hebben. Op naar de nachttrein. De enorme massa Chinezen komt in beweging wat doorgaans betekent dat je rustig met je bagage naar het perron loopt. In China werkt het toch een tikkeltje anders. De gemiddelde Chinees heeft nog nooit van het woord wachten of geduld gehoord. Met een enorm geduw en getrek probeert men sneller dan het licht het perron te bereiken ondanks het feit dat het gereserveerde bedden zijn.

Uiteindelijk bereiken we onze wagon en blijkt het een hele klus te zijn om alle reistassen en backpacks te stallen. De wagon is verdeeld in open couchettes met ieder zes bedden, drie boven elkaar. Ik blijk het middelste bed te hebben en ben daar zeer tevreden mee. Het bovenste bed is niet heel praktisch voor westerse mensen en het is een hele klim naar boven. Het is een gezellige en internationale bedoeling in mijn couchette: twee Nederlanders, een Amerikaan en drie Chinezen. De drie Chinezen spreken uiteraard geen woord Engels, de Amerikaan blijkt de hele wereld over te reizen en is net terug uit Nieuw Zeeland waar hij de special effects heeft verzorgd voor de film Planet of the Apes. Hoe cool is dat!

De trein begint te rijden en meteen is het een drukste van jewelste. Alle Chinezen lopen meteen naar de watertap en de ene noodlebak naar de andere komt voorbij. Grote bekers met groene thee worden te voorschijn getoverd en al snel zitten alle Chinezen aan de noodles en de groene thee op de onderste bedden. Ben ik blij dat ik niet dat bed heb. We raken al snel in gesprek met een Chinese buurman want er zit zowaar een Chinees in onze wagon die een beetje Engels spreekt. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Zijn engelse naam is Felix en hij werkt als aardappelboer in Mongolië waardoor we zijn Engels nog verwonderlijker vinden.

Hij gaat drie maanden met vakantie naar Xian want daar woont zijn vrouw. De hele avond proberen we zo goed als mogelijk te communiceren en hij is zeer in zijn nopjes dat hij zoveel westerse mensen om zich heen heeft om zijn Engels te oefenen. We krijgen allerlei Chinese delicatessen aangeboden van de Chinezen in onze couchette ondanks het feit dat ze geen woord engels spreken. Binnen een mum van tijd krijgen we een Chinese workshop zonnebloempitten splijten met je voortanden. Ik bedank daarvoor, in een poging mijn voortanden te redden. Mijn Chinese onderbuurman is helemaal in zijn nopjes met zijn westerse ‘tafelgenoten’. Hij krijgt een dropje aangeboden en dat blijkt toch niet zo goed te vallen. Met een vies gezicht probeert hij met gebaren duidelijk te maken dat het niet lekker is maar wel goed voor de keel.

Om de paar minuten komt er een rijdende noodlekar voorbij en zo gaat het door tot 22.00 uur. Plots gaan de lampen uit en dat betekent…slaap lekker. De Chinezen vermaken zich kostelijk als wij een poging doen in onze bedden te komen. Alleen de onderste bedden zijn namelijk hoog genoeg om rechtop te zitten. Als een lompe boerin klim ik omhoog en probeer dubbelgevouwen in mijn bed te kruipen.

We zijn deze nacht gezegend met hardsleepers en dat is na verloop van tijd inderdaad…hard!

Het valt niet mee om je draai te vinden in zo’n minuscuul en hard bedje en uiteindelijk leg ik me daar bij neer. Ik breng de nacht door met mijn mp3-speler. Verbazingwekkend is het feit dat de Chinezen niet het trapje gebruiken om in het bovenste het bed te komen. Je schrikt je rot als er midden in de nacht een Chinees op je bed staat om naar beneden te klimmen en vijf minuten nadien weer omhoog.

Uiteindelijk wordt het vanzelf ochtend en kom je tot de ontdekking dat je misschien vijf minuten geslapen hebt. Na enige navraag over de staat van de toiletten besluit ik dat mijn plasje best nog even in mijn blaas kan bivakkeren.

We nemen afscheid van Felix en lopen met wallen naar de bus. Vermoeiend hoor zo’n nachtrein maar wel leuk! Welkom in Xian.

xxx Kelly

Chinese muur

2011-11-02T12:02:00.000-07:00

Wat doe je als je niet wilt dat vijanden je land binnenvallen? Je bouwt een muur van duizenden kilometers lang! 200 jaar voor Christus besloot men de Chinese muur te gaan bouwen en dat resulteerde uiteindelijk in een bescheiden muurtje van 6440 kilometer lang. Alleen een muur bouwen was natuurlijk niet voldoende om vijanden buiten de deur te houden. Daarom moest de muur ook bewaakt worden maar daar waren wel veel mensen voor nodig, heel veel mensen. Meer dan een miljoen mensen waren er voor nodig om de duizend forten en uitkijktorens op de muur te bewaken. Uiteindelijk hield de muur met zijn bewakers stand tot 1644 en toen was het over en uit met de pret.

Genoeg geschiedenis voor vandaag. Voor vertrek vroeg iemand of ik over de hele muur zou gaan lopen!? Lijkt me iets teveel van het goede dus als jullie het goed vinden houd ik het liever bij een stukje. Zin in files met touringcars hebben we niet en in driedubbele polonaise op de Chinese muur lopen trekt me ook niet zo dus vandaar dat wij een stukje verder rijden. De route van Simatai is afgesloten vanwege restauratie dus wij gaan naar een nog onbekender stukje, Gubeikou.

Het valt voor de buschauffeur niet mee om Gubeikou te vinden. Hij wil ons in eerste instantie bij Jinshanling af zetten maar dat was niet de planning. Het vinden van een restaurant waar 18 personen kunnen eten, blijkt een net zo grote uitdaging te zijn. Uiteindelijk is er een lokale familie bereid hun moestuin leeg te plukken voor ons. Na verloop van tijd staat er een overheerlijke maaltijd klaar waar een restaurant niet aan kan tippen. Uiteindelijk beginnen we drie uur later dan gepland aan de wandeling richting Jinshanling. Na een stevige klim bereiken we eindelijk de lang verwachte muur. Amazing!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

De wandeling staat aangegeven als zeer pittig maar is goed te doen. Het stuk bij Gubeikou is ongerestaureerd en dat merk je ook tijdens het klimmen. Dit stukje muur is echt puur en buiten onze groep is er geen enkele toerist te zien. Deze wandeling is absoluut een van de hoogtepunten van deze reis. Wat een machtig gevoel als je eenmaal op die grote muur loopt. Na drie uur lopen moeten we de wandeling afbreken omdat het donker begint te worden. Nadat we getuige zijn van een prachtige zonsondergang op de muur (once in a lifetime experience) sprinten we in het donker naar de bewoonde wereld. Wonder boven wonder weet de buschauffeur ons te vinden in het donker en zet ons keurig af bij het hotel.

Wij zijn een van de gelukkigen die twee dagen op de muur mogen spenderen. Dag 2 gaan we een gerestaureerd stuk bekijken bij Jinshanling. Het verschil is duidelijk aanwezig. Het is een mooi en heel net stuk muur dat makkelijk toegankelijk is. Er lopen meer toeristen en menig verkoopster probeert ons een afzichtelijk t-shirt en ansichtkaarten te verkopen. Na een aantal uur relaxen op de muur is het tijd om dit prachtig stukje China achter ons te laten. De verkoopster moppert even dat ze geen kaarten aan me kan verkopen maar met een geintje weet ik toch nog een lach op haar gezicht te toveren. Sorry, geen lelijke ansichtkaarten deze keer maar wel prachtige herinneringen aan deze schitterende muur.

xxx Kelly

There are nine million biclyces in Beijing

2011-11-01T12:24:00.000-07:00

Na negen uur zijn we eindelijk in China aangekomen met zijn 1,3 miljard inwoners.
China, het land van de roggelende, slurpende, boerende en voordringende Chinezen (check) en het land zonder internetcafe's(dubbelcheck).
Het is te belachelijk voor woorden maar een aantal jaar geleden is er een massasluiting geweest in Beijing en veel internetverkeer wordt tegen gehouden. Maar goed, Beijing dus.
Beijing is net zo groot als België en heeft 16 miljoen inwoners met als grootste hobby, het milieu zo veel mogelijk vervuilen. Dit resulteert in een enorme smogwolk boven de hoofdstad waardoor men soms weken geen zon ziet. Als je daar nog geen ‘smogdepressie’ van krijgt weet ik het ook niet meer.
Zware astmapatiënten doen er goed aan China te vermijden.

Tussen al die 16 miljoen Chinezen zie je vooral veel Chinese toeristen. Complete kuddes zie je hier rond huppelen met voorop een Chinese dame met een gekleurde stok, paparaplu of een dergelijk herkenbaar object. De complete groep volgt dan in eendenpas en het feest is daarmee compleet. Westerse toeristen zijn in de minderheid en daarom vindt men het waarschijnlijk ook niet nodig om een woord Engels te leren. Hoe communiceer je dan met de Chinezen? In ieder geval niet in het Engels. Met handen en voeten schijn je een heel eind te komen maar niet iedere Chinees heeft aanleg voor gebarentaal wat voor enige hilariteit kan zorgen.
Door de Olympische spelen een aantal jaar geleden is het in Beijing beter geregeld. De meeste borden zijn in het Engels aangegeven en in veel restaurants is er een fotoboek als menu aanwezig zodat je enigzins een idee hebt wat je op je bord krijgt.

Verbazingwekkend zijn de reacties van de Chinezen op westerse toeristen. Iedere blanke toerist wordt letterlijk aangegaapt en van top tot teen bestudeerd. Wonderlijke mensen, die blanke toeristen. Terwijl ik de eerste middag van mijn lunch geniet, staat er spontaan een Chinees met zijn videocamera voor mijn neus, denkende dat hij een nieuw diersoort heeft ontdekt. Bij de verboden stad is het helemaal kassa. Om de haverklap word ik staande gehouden om te poseren als de nieuwe Doutze Kroes van China. Ze gedragen zich als een kind in een snoepwinkel bij het behalen van een foto met een westerse toerist. Ik heb heel wat kinderen in die snoepwinkel gelukkig kunnen maken in Beijing. Het meest extreme geval was een Chinese man die mijn hand vast pakte, niet meer losliet en geheel fijn kneep om zijn felbegeerde foto te krijgen.
Ik heb een vermoeden dat die kerel zijn moeder dolgelukkig heeft gemaakt door mij via zijn fotocamera voor te stellen als haar nieuwe schoondochter.
Sommige Chinezen doen een poging zich (on)verdacht op te stellen en een aantal keer (on)verdacht je te bekijken. Zodra je voorbij loopt richten ze snel de camera zodat de felbegeerde foto een collectersitem wordt. Vreemd genoeg denken deze mensen dat je het totaal niet in de gaten hebt.

Lenige 65+

Over de manieren van Chinezen kan je zeker een encyclopedie schrijven.
Een opmerkelijk feit is, dat je om de paar minuten iemand luidkeels een gigantische roggel uit zijn tenen hoort halen die, op een sierlijke wijze en met een driedubbele looping, net naast je pas gewassen voetjes beland.
Ook de neusinhoud wordt met regelmaat op de straat gedeponeerd. Met een vreemd ratelend geluid wordt de neus opgehaald om nadien de inhoud, met een snelheid waar Sonic the Hedgehock jaloers op zou zijn, op straat te gooien. Denk niet dat dit soort taferelen alleen voor de mannelijke sekse is weggelegd. Niets is minder waar. De Chinese vrouwen doen niet onder voor de mannen en weten de neusinhoud met net zo veel tactiek te legen.
Er is geen Lonely Planet, Rough Guide of RTL-travel die je op dit soort taferelen kan voorbereiden.

Erg opvallend en mooi is de manier van leven van vele Chinezen. Ondanks dat ze roken als een ketter is gezondheid erg belangrijk voor de Chinezen. Dat zie je als je door de parken van Beijing loopt.

Chinese parken zijn aangelegd volgens de oude regels van de Feng Shui, een filosofie die leert hoe de omgeving het geluk kan beïnvloeden. China is een druk en vol land en de parken zijn een toevluchtsoord voor de overspannen Chinees. Het park is een plaats van ontspanning. Chinezen kennen totaal geen gêne en alles is toegestaan. Overal om je heen zie je zingende en dansende Chinezen. Tai Chi is een populaire manier om te ontspannen en daarom zie je veel 65+ bewegingen maken waar ik op mijn 18de nog niet eens toe in staat was. Chinezen ontspannen in het park en toeristen kijken er hun ogen uit.

Een volkje apart, die Chinezen. Op naar de Chinese muur.

xxx Kelly

Almost on the Road

2011-10-03T03:45:00.000-07:00

Jazekerzzz, dutchie gaat weer on the road. Bijna vier weken geleden stuurde ik mijn paspoort naar de Chinese Ambassade, in de hoop dat ze zo vriendelijk zouden zijn om er een stempel in te zetten. Een zevenpagina lange aanvraag moest worden ingediend, voorzien van informatie waarvan je je afvraagt waarom ze het in godsnaam willen weten. Het hele gezin wordt onder de loep geworden want ook mijn ouders en broertje worden gescreend terwijl zij nota bene thuis blijven! Ze willen nog net mijn maat ondergoed niet weten.

Menig Chinese ambtenaar heeft zich over mijn paspoort gebogen, zich afvragend wat ze nou met mij aanmoeten. Laat je zoiets het land in? Tja, ik zou het wel weten. Na vier dagen mijn aanvraag uiterst nauwkeurig te hebben bestudeerd, konden ze niet anders om toch maar de aanvraag goed te keuren. Helaas voor mij ging er na dat stadium toch iets fout en zat ik na bijna drie weken met klotsende oksels nog steeds op mijn paspoort te wachten. Menig doemscenario passeerde de revue en ik zag mijn paspoort al ergens verdwaald bij de TNT zwerven. Na ruim 45 minuten in de wacht te hebben gestaan bij het visumburo kwam daar eindelijk het verlossende antwoord: “Sorry mevrouw, onze fout. Hij ligt hier al een week. We sturen hem meteen op.” Vijfentwintig kratten vielen van mijn schouder en na drie weken had ik eindelijk mijn paspoort terug.

Op naar China dus! Donderdag mag ik weer ruim negen uur dubbelgevouwen in een KLM toestel gaan zitten om uiteindelijk in Beijing aan te komen. Na menig reisverhaal te hebben gelezen weet ik dat ik me moet voorbereiden op rochelende, slurpende, boerende Chinezen en de meest smerige openbare toiletten op deze aardbol. Gelukkig heb ik totaal geen openbaar toiletten fobie (ahum) en train ik al weken mijn been-en bilspieren zodat de hurkpositie totaal geen probleem moet zijn de komende drie weken. Maar China is natuurlijk veel meer dan dat dus vandaar dat ik maar eens een kijkje ga nemen. Van Beijing tot aan het Tibetaanse plateau en via Yangshuo weer naar Shanghai! Het zal weer een hele ervaring worden.

De route

De tas kan weer gepakt worden. Nu alleen nog de katten vertellen dat ze het drie weken zonder vrouwtje moeten doen. Zouden ze een vermoeden hebben?

xxx Kelly
PS: er gaat weer een telefoonruil plaats vinden de komende drie weken dus denk aub aan mijn nachtrust. Heb vorig jaar een record aan nachtelijke telefoontjes gehad voor ons mam (Thiely!)

@ Home!

2011-05-26T10:48:00.000-07:00

Om 4.00 gaat de wekker en om 4.30 zitten we aan een taaie boterham in de ontbijtzaal. We kijken de klok vooruit en staren hoopvol naar de deur of daar het alles beslissende busje voor komt rijden. Kunnen we wel of niet vliegen? Dat is de vraag die ons al twee dagen bezig houdt. Vele toeristen zitten vast in Reykjavik, ook in ons hotel. Een tweetal Nederlanders zagen we gister teleurgesteld op de trap zitten met de medeling dat ze pas donderdag weer kunnen vliegen. Wij zagen de bui al hangen en zagen ons al een paar dagen langer in Reykjavik bivakeren.

Langzaam tikt de klok vooruit en wonder boven wonder komt er zowaar een busje voorrijden.
You can fly to Amsterdam!! Na een vreugdedansje pakken we onze tassen en maken een sprintje richting het busje. Amsterdam, here we come!
Eenmaal aangekomen op het vliegveld is het minder chaotisch dan verwacht. Al wachtend in de enorme rij staren we verbaasd naar de vele mensen om ons heen met 2 tot 3 koffers per persoon! Koffers en grote tassen worden heen en weer gesjouwd en we snappen er werkelijk helemaal niets van.
Eenmaal ingecheckt pleeg ik het langverwachte telefoontje naar Nederland dat we toch kunnen vliegen. Het wordt al snel duidelijk waar die enorme bagage vandaan komt. Meneer Oerlemans inclusief cameraploeg zat ook vast op IJsland en zij willen ook wel graag terug naar Amsterdam.

Na ruim 20 minuten vertraging kunnen we eindelijk de lucht in. Vreemd genoeg vliegen we een andere route, boven de vulkaan?! Na drie uur komt dan eindelijk Schiphol in zicht. Opgelucht ben ik wel want ik zal niet onder stoelen en banken steken dat ik enigzins gespannen het vliegtuig in stapte.
Het eerste wat opvalt is de temperatuur. Nooit gedacht dat het weer in Nederland zo'n verademing zou zijn. Ik zie veel mensen zwetend bij de bagageband staan met dikke winterjassen.
Na anderhalf uur in de trein ben ik eindelijk weer thuis.

Er is weer een eind gekomen aan een mooie reis. IJsland is een prachtig land maar die verdomde wind en kou. Door het weer en de aswolk heb ik helaas niet de foto's kunnen maken die ik graag zou willen maar ja....wie maakt er nou een vulkaanuitbarsting mee. Achteraf is dat toch ook wel een bijzondere ervaring. Volgende keer toch naar een warmer land, haha.

Groetjes Kelly

Wel of niet vliegen?

2011-05-23T15:33:00.000-07:00

Hoor de wind waait door de bomen, hier in IJsland waait heeeel veeel wind!!
Zal het vliegtuig nu wel komen nu hij Grimsvotn zo lelijk vindt?
Nu hij Grimsvotn zo lelijk vindt
Ja hij komt door donkere aswolken, Icelandair o zo snel
Als hij wist hoe zeer wij wachten, ja gewis dan kwam hij wel
Ja gewis dan kwam hij wel

Juist, lijkt me duidelijk. Er is ook dit jaar weer een mega steenpuist ontploft genaamd Grimsvotn. Al die grapjassen die voor deze vakantie lollig zeiden dat ik moest uitkijken voor een vulkaanuitbarsting zoek dekking!
Voordat we te horen krijgen of we nog een aantal dagen verplicht vakantie moeten vieren bij windkracht 10 staat er nog wat sightseeing gepland.

West IJsland met zijn fjorden, watervallen en bronnen staan op het programma. Terwijl de buschauffeur met grote moeite de bus op de weg kan houden door absurde rukwinden staren we vol verbazing naar een verlaten walvishaven. Helaas is walvisvangst hier sinds 2006 weer legaal en menig toerist kan het dan ook niet laten een taaie walvissteak te consumeren.
In de haven zie ik achter hoge hekken een aantal walvisbeenderen liggen en besef me nog meer waarom ik zo zwaar tegen walvisvangst ben. Grotendeels van de walvisvangst gaat nota bene ook nog naar Japan.

De bus rijdt verder door de Bogarfjodur vallei met zijn mooie bergkammen, lavavelden en rivieren waar wilde zalm in zwemt. Volgens IJslanders wordt deze streek bewoont door elfen.
Door wat? Ja, jullie lezen het goed. Tweederde van de IJslanders gelooft stellig in elfen of gelooft dat ze ooit hebben bestaan.

Kenmerkend voor de IJslandse cultuur zijn namelijk de vele legenden en sagen die bol staan van elfen, trollen, geesten, vikingkoningen enz. Middle Earth komt hier tot leven!
Als je langs de grillige rotsfiguren loopt bij de Barnafoss waterval zou je er bijna in willen geloven. Deze waterval is sprookjesachtig en vol verbazing waan je jezelf in elfen- en trollenland.
Magisch en sprookjesachtig mooi!

Via Deildartunguhver, een van 's werelds grootse heetwaterbronnen, rijden we naar de Grabrokkrater. Een wandeling naar boven geeft je een mooi panoramisch uitzicht over een immens maanlandschap. Dit met windkracht 10, sneeuw en hagel maakt deze wandeling vrij onvergetelijk.
Zodra er in Nederland windkracht 10-12 wordt voorspelt kondigt het KNMI een weeralarm af. Ramen en deuren worden dichtgespijkerd, auto's worden zwaar beladen om te voorkomen dat ze wegwaaien, honden moeten binnen blijven zodat Toto niet nog een keer in Oz beland, voorraden in supermarkten worden geplunderd en wij worden gewaarschuwd vooral binnen te blijven! Kijk uit want het KNMI voorspelt windkracht 10-12!!!
In IJsland spreekt het voor zich dat je de Gabrokkrater gaat beklimmen want ze kijken hier immers niet op van een beetje wind.
Wij Nederlanders vinden het altijd toch zo lekker om te klagen over het Hollandse weer! Het is te koud of te nat, te warm en te droog. Klagen, klagen, klagen....daar staan wij Hollanders bekend om. Kom met z'n allen naar IJsland en krab je dan nog een keer achter je oren als je weer eens klaagt over het Hollandse zeikweer.

Zo...nu maar kijken of het vliegtuig wil vertrekken. Zo niet, kan ik daar lekker over klagen!

xxx Kelly

E-15 en andere vulkanen

2011-05-23T10:20:00.000-07:00

Gister was het vulkanendag maar dat het zo letterlijk zou zijn was niet de planning. Zoals iedereen in Nederland uiteraard gehoord heeft is een andere vulkaan aan de hik gegaan, een flinke hik welteverstaan.

We hadden wel wat op het nieuws gezien maar aangezien ons IJslands nog niet zo goed is kregen we pas gister enige details te horen.

Het kwam er op neer dat deze vulkaanuitbarsting erger is dan die van vorig jaar en dat het er naar uit zou zien dat we morgen niet konden vertrekken. Tja, shit happens! Niets aan te doen dus gewoon op pad gegaan, naar het oosten!!

Via Eyrarbakki zijn we naar die vulkaan met de onmogelijke naam gereden, Eyjafjallajokull.
Deze vulkaan wordt ook wel E-15 genoemd (E met 15 letters) omdat alle nieuwslezers deze vulkaan zo vervloeken om zijn naam.

Ook gister stonden er twee watervallen op het programma namelijk Seljalandsfoss en Skogafoss die maar liefst 60 meter naar beneden vallen. Erg indrukwekkend!
We zijn geindigd bij het kustplaatsje Vik waar we ook niet verder konden ivm alle as. We moesten hier met maskertjes op naar buiten en je zag bijna geen steek. Het prikte aan je ogen en in je keel. Hier hebben we aan het strand geprobeerd puffins te vinden maar het spreekt voor zich dat alle puffins verstoppertje aan het spelen waren. Na Vik was de weg ook afgesloten dus was het hoogste tijd op terug te keren naar Reykjavik. Als afsluiter van de dag zijn we naar de Solheimajokull gletsjer gewandeld.

Eenmaal terug in Reykjavik was de lucht een stuk helderder maar naarmate de avond vorderde zagen we dat de aswolk ook Reykjavik naderde.

Aswolk bij Vik

Ik laat het hier even bij want de pc in het hotel is druk bezet omdat mensen voortdurend het nieuws en de vluchten willen checken.

xxx vanuit mistig IJsland

Schip Ahoy, land in zicht!?

2011-05-21T14:28:00.000-07:00

19 oktober 2007 staat in mijn geheugen gegrift als een van de meest memorabele dagen van mijn 30 jaar bestaan. De dag dat ik voor het eerst walvissen mocht aanschouwen en op wat voor manier. De droom van iedere reiziger om, uit het water springende walvissen te zien, werd voor mij realiteit. Moeder met jong gaven een uur durende spectaculaire show van hoge sprongen, geklap met staarten en vinnen en zwommen onder de boot waardoor we het geluk hadden deze fantastische dieren op twee tot drie meter afstand te aanschouwen. Het mag duidelijk zijn dat dit een onvergetelijke oce-in-a-lifetime-experience was.
Als een kind zo blij huppelde ik volmaakt gelukkig de boot af.

Vier jaar later krijg ik weer de kans om deze giganten van dichtbij te aanschouwen en die kans laat ik uiteraard niet onbenut. Mijn omgeving waarschuwt me dat het wel eens een tegenvaller kan worden want zoals ik het jaren geleden heb mogen aanschouwen is maar voor weinig mensen weggelegd, laat staan een tweede keer. Eigenwijs als ik ben gaat dat mijn ene oor in en net zo snel mijn andere oor weer uit. Wie niet waagt, wie niet wint is mijn motto van vandaag. Het water in de haven van Reykjavik ziet er stukken beter uit dan twee dagen geleden en gewapend met drukpuntpolsbandjes en nog net geen overdosis primatour stap ik vol goede moed de boot op. Ik neem me voor dat dit mijn dag gaat worden!

Eenmaal op de boot komen we in een ruimte dat volhangt met rood/blauw/oranje skipakken in de meest uitlopende maten. Met veel moeite weet ik me in een maatje small te hijsen die dankzij mijn lengte zoals gewoonlijk halverwege mijn kuiten blijft hangen. Gewapend in een legging, lange broek, twee vesten, skipak, muts, handschoenen en sjaal klim ik zwetend de frisse lucht van het dek tegemoet….zuurstof!
Het hele dek staat vol met toeristen verkleed in felgekleurde skipakken waardoor ik het idee heb dat we meer weg hebben van een drijvend stoplicht. Als dat de walvissen nog niet afschrikt weet ik het ook niet meer. Een dergelijk bonte polonaise zie ik normaliter alleen maar met carnaval.

Kom maar op met die walvissen. Na 20 minuten varen komen we bij het bekende puffineiland. Vol verwachting staat de skipak-polonaise op het dek te springen in de hoop een glimp van deze geweldige vogel te zien. Na 10 minuten moeten we helaas concluderen dat nobody at home is. Reden: te koud. Balen!
Nog 30 minuten varen voordat we in de desbetreffende baai zijn voor het echte werk. Halverwege zien we een aantal Jan van Genten in duikvlucht en spontaan komt er ook nog een puffin voorbij gevlogen, 10 seconden weliswaar maar ik heb er een gezien.
Het valt me op dat de golven hoger worden maar ik neem me voor dat er niets aan de hand is. Ik red me wel en geef me er niet aan over, daarmee basta want dit wordt mijn dag!
Met de minuut worden de golven hoger en ik moet me vasthouden om niet te vallen. Ik begin het benauwd te krijgen maar probeer er niet aan toe te geven. Geen flauwekul, ik ga hier niet ziek worden!
Helaas voor mij wordt mijn buurman ziek en dan is het hek van de dam. Ik klamp een personeelslid aan voor extra medicijnen. Gezien mijn dosis van die ochtend weet ik wat er gaat gebeuren….slaap…Kelly….slaap! Binnen 10 minuten lig ik horizontaal op het dek. Ik kan mijn ogen amper open houden terwijl ik mijn buurman tekeer hoor gaan.
Op de achtergrond hoor ik de hostess van de boot keer op keer schreeuwen: ‘Hold on everybody’!! De golven zijn metershoog en vanuit mijn ooghoek zie ik mensen met een hupje los komen van het dek terwijl ze een poging doen te lopen. Eindelijk wordt er een minkewhale gespot. Een handjevol mensen weet de voorkant van de boot te halen maar die verdomde walvis kan me gestolen worden. Ik heb andere dingen aan mijn hoofd.
“Wow, minkewhale at twelve o ‘clock, 70 metres from the boat” hoor ik de hostess roepen. Nou ja, 70 meter! Ik heb ze verdorie op drie meter afstand gezien denk ik bij mezelf terwijl ik me weer vastklamp.

Times up, hoor ik over de boot schallen. Godzijdank denk ik bij mezelf en probeer langzaam overeind te komen. Foute boel! Daar ga ik dan. Ik kan het niet tegenhouden en voeg me bij mijn buurman. De Belgische naast me kan het niet aanzien en binnen twee minuten zitten we met drie man sterk doodziek naast elkaar. Ik voel me onwijs opgelaten dat ik hier ‘en public’ ziek ben en kan maar aan een ding denken: LAND!
Door de metershoge golven slaat het water het dek op waardoor we drijfnat worden. Ik kan helemaal niets meer en heb niet eens de kracht om mijn camera op te bergen. Het kan me allemaal gestolen worden. De Belgische probeert me naar binnen te trekken maar ik kan niet en blijf met de zieke buurman achter terwijl de golven over de reling komen. Met veel moeite weet ik me overeind te hijsen en langzaam naar de trap te lopen. Ik berg mijn camera op ga op mijn billen van de trap af. Halverwege de trap komt de hostess me tegemoet met zakjes en een drankje met gember. Dat zou helpen, yeah wright! Ik voel weer een vlaag van misselijkheid opkomen en ben dankbaar voor de zakjes die ze me aanreikt. Wat een afgang!! Terwijl boven aan de trap iemand roept dat ze er door wil word ik kwaad want ik heb verdorie wel wat anders aan mijn hoofd.

Ik weet mezelf binnen op een bank te hijsen en kan alleen maar hopen dat deze ellende snel over zal zijn. Overal liggen mensen plat op banken of hangen boven de bekende zakjes. De halve boot is gewoon ziek!De hostess en de barman zien ook aardig groen en maken zich uit de voeten want dit is toch wel te veel van het goede.

Na 15 minuten die wel 15 uur lijken te duren voel ik ineens de mist opklaren. Als ik opkijk zie ik dat we aangemeerd zijn. Godzijdank. Wonderbaarlijk genoeg voel ik al snel de misselijkheid wegzakken. Het skipak en mijn kleding zijn drijfnat van al het zeewater en ben opgelucht dat ik het pak eindelijk kan uittrekken. Eenmaal aan wal voel ik me nog slap en vooral erg vies. Ik maak een sprintje richting het hotel voor een warme douche. Niet alleen ik maar ook mijn camera heeft het wonder boven wonder overleefd.
Daar sta je dan: geen puffins, geen walwissen en geen enkele foto. Ik ben nu nog dankbaarder voor 19 oktober 2007 want deze ‘memorabele’ dag zullen we maar snel vergeten. Ik hou de boten even voor gezien.

Geisers en watervallen

2011-05-20T10:23:00.001-07:00

Jaa, eindelijk tijd om buiten Reykjavik op verkenning te gaan. Vandaag stonden de geisers en watervallen op het programma en ja, IJsland is mooi, heel mooi! Geysir is de bekendste springbron van IJsland en misschien wel van de hele wereld.
Naar deze geiser zijn alle geisers in de wereld vernoemd.

Vroeger spoot hij ieder half ur 40 tot 60 meter omhoog maar helaas heeft hij daar tegenwoordig misschien nog maar 1 tot 2 keer per dag zin in. Eigenwijs is ook wijs zeggen ze tegenwoordig.

Tegenwoordig is Strokkur ook een belangrijke publiekstrekker aangezien deze om de paar minuten zin heeft in zijn waterballet. Deze ligt ongeveer 100 meter van de beroemde Geysir en ondanks dat hij niet zo hoog spuit als zijn grote broer is de Strokkur toch ook zeer imposant.
Om de 4 tot 8 minuten spuit deze geiser 10 tot 20 meter omhoog. Voordat hij meters de lucht in spuit zie je een immens grote bubbel die echt onploft. Dit alles gaat zo snel dat het voorbij is voor je erg erg in hebt en zo dus meerdere keren dit waterspektakel moet aanschouwen (goh, wat vervelend) voordat je het goed en wel op de foto hebt. Iedere keer voel je weer een grote ´wauw van binnen. Dit alles aanschouw je uiteraard onder het genot van een heerlijke zwavelgeur (rotte eieren) dus dat maakt het feest uiteraard compleet.

Een ander hoogtepunt vandaag was Gulfoss, een van IJslands mooiste watervallen, een kleine 10 kilometer van Geysir vandaan. Wow, vanaf vandaag kan ik pas zeggen dat ik een echte waterval heb gezien. Het water valt in twee trappen, ruim 32 meter naar beneden. Het neerstortende water blaast grote wolken fijne nevel omhoog die een prachtige regenboog veroorzaken. Erg mooi om te zien maar die nevel is echt funest om te fotograferen. Je bent voortdurend bezig je camera te beschermen . Dankzij die regenboog heet deze waterval ook wel de gouden waterval. Als je helemaal naar boven loopt heb je echt een schitterend uitzicht over de immense waterval.

Een groot nadeel vandaag was het weer. ´Is it always that windy´ was mijn vraag vanochtend (ik kreeg al medelijden met de IJslanders) maar dat blijkt toch niet het geval te zijn. De wind vandaag was echt absurd!!!!

Je oren waaide er bijna vanaf en dat bij een temperatuur van 2 tot 3 graden. Dat maakt het er niet echt beter op. We moesten elkaar af en toe echt vasthouden want anders waaide je gewoon omver. Bij Gullfoss werd er dan ook benadrukt niet te dicht bij de rand te gaan staan vanwege de extreme windvlagen en een aantal zijn daarom ook maar veilig beneden gebleven. Het uitzicht boven was echt magnifiek kan ik jullie zeggen!

Het landschap van IJsland is echt heel ruig en heeft ook regelmatig veel weg van een maanlandschap.

Morgenochtend staat whalewatching op het programma!! Jaja, ik ga weer een poging wagen ook al ben ik me ervan bewust dat ik in Australie erg verwend ben geweest want dat was erg geluk hebben. We zullen het zien morgenvroeg.

xxx Kelly

Mutsen en handschoenenweer

2011-05-19T15:18:00.000-07:00

Jaa, Reyjavik!! De meest noordelijke hoofdstad ter wereld en de meest westelijke van Europa. IJsland heeft ruim 300.000 inwoners waarvan het overgrote deel in of rond Reykjavik woont. IJsland is dus zeer dunbevolkt. Ondanks dat de meeste mensen dus in Reykjavik wonen merk je daar niets van want het heeft meer iets weg van een groot dorp. Het is hier erg rustig (voor een stadse zoals ik) en de weerelementen komen hier echt van alle kanten!!

Vanochtend stond er een fietstocht op het programma. Een wat? Jaa, een fietstocht door Reykjavik en neem van mij aan dat het hier niet plat is zoals bij ons in Nederland. Eenmaal gemeld bij de organisatie werden we per direct naar de kamer teruggestuurd om meer kleding aan te trekken want het was niet genoeg! Gewapend met drie lagen kleding, winterjas, muts, handschoenen en sjaal zijn we naar de haven vertrokken waar we bijna van ons geloof waaide. We waren al gewaarschuwd voor het weer van vandaag (en komende dagen) maar hier weten ze ook wat windkracht 10 is. Verkleed als sumoworstelaar zijn we op de citybikes gestapt voor een drie uur durende fietstocht. Korte stukjes maar ook heuveltje op en heuveltje af bij zeer harde wind. Dat viel zeker niet mee maar het was wel een erg interessante fietstocht met veel info over de geschiedenis van IJsland en Reykjavik.

Na drie uur hadden we wel genoeg gekoukleumd en hebben we Reykjavik verkend.
Reykjavik zelf is niet echt een hele bijzondere stad alhoewel je hier wel een leuke winkelstraat hebt met erg veel design en je hier erg lekker vis kan eten. Morgen begint het echt want dan gaan we de Golden Circle doen waaronder Geysir en Gullfoss waar ik erg naar uitkijk. Het IJslands is trouwens een erg leuk taaltje waar je geen touw aan kunt vastknopen totdat je de menukaarten ziet. Als je het leest zie je dat er heel veel woorden op het Nederlands lijken.

Groetjes vanuit het ijskoude IJsland

BrrrrIJsland

2011-05-17T10:42:00.000-07:00

Als ik aan de Blue Lagoon denk ik aan…witte stranden, wuivende palmbomen, tropische temperaturen, Christopher Atkins in een veel te klein lendendoekje oftewel paradijs op aarde.
Na 3 uur vliegen ben ik uiteindelijk ook bij de Blue Lagoon aangekomen…toch?
De witte stranden hebben plaatsgemaakt voor een zwart lavalandschap, wuivende palmbomen zijn vervangen door ..uhh…ik zie geen bomen, over tropische temperaturen zullen we het maar helemaal niet hebben en die blonde Atkins in zijn minuscule lendendoekje heeft plaats gemaakt voor kuddes toeristen in speedo’s (ieuwhh) inclusief bierbuiken (dubbel ieuwhh). Welkom in IJsland!!!

De Blue Lagoon dus. Niets geen paradijselijke stranden maar een in een lavaveld aangelegd meer, gevuld met heerlijk warm water. Het water komt uit 1800 meter diepe bronnen en is extreem zout (12.5%).
Aan het water en de witte klei van de Blue Lagoon wordt een heilzame werking toegeschreven. Met name psoriasispatiënten hebben er baat bij. De Blue Lagoon is een van de vele grote trekpleisters van IJsland dus dat moeten we uiteraard ook proberen.

Tussen alle dikke vesten, mutsen en handschoenen en thermosondergoed heb ik ook ergens een bikini verstopt zitten voor deze ijskoude uitdaging. Kijkend naar de thermometer die niet boven de 10 graden komt vraag ik mezelf af waarom ik zonodig in bikini naar BUITEN moet. Bij deze temperatuur heb ik eerder de neiging om de ski’s van zolder te halen.
Ach, ik moet niet zeiken want Barbie & Co zijn immers ook voor heel Nederland in bikini van de skipiste gegaan. Gaan met die banaan dus. Mijn multifunctionele parero blijkt hier toch niet zo functioneel te zijn. Een poging me te omwikkelen met dit kleine en flinterdun stukje stof voor een beetje warmte mislukt faliekant waardoor ik alsnog bedekt ben met 36.587 mierentietjes.
Waar is die elektrische deken als je hem nodig hebt?
Sneller dan het licht maak ik een sprintje en beland met een grote hink-stapsprong in het heerlijke warme water dat 37-41 graden is. Oh, wat is dat lekker. Geen slecht begin om je vakantie te beginnen.

De meeste mensen smeren hun gezicht vol met de bekende ijslandse klei wat erg goed voor de huid is. Lachwekkend is het wel aangezien ik iedereen voorbij zie zwemmen met een gezicht dat eruit ziet alsof ze in een slagroomtaart zijn gevallen. Nee, die klei sla ik maar over. Het water heeft een vreemde zwavelgeur waardoor je het idee hebt dat je voortdurend rotte eieren ruikt. In het water is ook een bar waar de vele heren met een pilsje rondzwemmen. Nu weet ik dus waarom de heren van VDL-Cibatax zo onder de indruk waren van IJsland! Bier en ....warm water, tralalala!
Na anderhalf uur te hebben gerelaxed was het weer tijd om deze IJslandse Blue Lagoon te verlaten en richting Reykjavik te gaan.
Daar morgen meer over.

IJsland? Gij bent gek!

2011-05-14T10:37:00.000-07:00

De meeste mensen in mijn omgeving zijn het type zon-zee-strand-fanaten en bij voorkeur uiteraard all inclusive. Lekker twee weken niets doen aan het strand of zwembad.
Je de hele dag laten bedienen of lekker schransen aan het immens grote buffet terwijl je over de Russen struikelt. Dit alles natuurlijk aan de Turkse Riviera, de bekende Costa Brava of de Kanariepieten-eilanden. Dan heb je natuurlijk nog de jeugd van tegenwoordig die halsoverkop naar Chersonisos moet want dat is na vorig jaar natuurlijk ‘the place to be’. Volgend jaar vind je deze tieners al jodelend in bikini op de skipiste van Tirol, jodelahitiii.

Tja, in een ver verleden (ai, ik word ook oud) heb ik deze vakanties ook wel eens geprobeerd maar dat bleek toch niet geheel mijn ding. Tot vroeg in de ochtend door Salou of Callela huppelen om vervolgens ‘de rest van de dag/middag’ gaar op het strand te hangen omdat je tot niets anders meer in staat was. Vrienden zo rood als een kreeft van het strand plukken omdat ze niet meer in staat waren naar het appartement te kruipen en daar vervolgens in slaap waren gevallen. In iedere kroeg of discotheek als een stuk vlees te worden beoordeeld. In mijn tijd werden wij dames nog met cijfers beoordeeld maar tegenwoordig doen ze dat in ‘O Cherso-stijl’. Het schijnt dat PINO tegenwoordig iets meer betekent dan die grote bekende blauwe vogel waar we als kleuter zo graag naar keken. Drankjes werden in overvloed besteld om de stempelkaarten vol te krijgen want zonder de bekende discotheek-shirts kon je met goed fatsoen niet terug naar Nederland komen.
Nee, als Toos-Alcoholloos had ik het niet gemakkelijk aan de Costa Brava dus na twee keer had ik dat wel gezien. De All-inclusive-Turkije-vakantie bleek ook niet mijn ding te zijn.
Ik zag niet meer dan de binnenkant van mijn ogen op mijn strandstoel, verveelde me te pletter, kreeg in spuit in mijn achterwerk bij de o zo aardige Turkse dokter vanwege een onverklaarbare allergie en omdat ik er toch was moest en zou hij ook meteen mijn oren uit spuiten! Leuke vakantie gehad, vraagt iedereen dan na thuiskomst. Uiteraard bevestigde ik dat luidkeels terwijl ik dat van binnen eigenlijk betwijfelde. Ik miste iets…maar wat?
Ik wilde natuur, cultuur, wildlife, actief bezig zijn en andere werelden ontdekken. Tja, dan moet je niet aan de Spaanse of Turkse kust zijn.

En toen ondekte Kelly dat het ook anders kon.
Mijn omgeving weet inmiddels dat ze me niet meer kunnen overhalen om voor de 3678ste keer de overtocht naar het Zuiden te maken om vooral te zonnen, slapen, drinken, eten en vooral niets te doen.
Nee, ze weten dat ik gewoon lekker eigenwijs mijn eigen ding doe. Waar gaat de reis dit jaar naar toe is een vraag die ik regelmatig voorgeschoteld krijg. De nieuwe bestemming is inmiddels bekend en zoals verwacht zorgde dat weer voor enige hilariteit bij de eeuwige zon-zee-strand-fanaten.
IK GA NAAR IJSLAND!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Juist ja, leg dat maar eens uit.
De volgende opmerkingen zijn me afgelopen weken om de oren gevlogen:
- Gij bent gek!
- Wa moette daor nou weer doen? (mijn antwoord ‘ijsje eten’ werd niet echt serieus
genomen)
- Gij lievur dan ik
- Landen waor het kouwer is dan 25 graden moette nie op vakantie gaon
- Daor is het zeker -40!
- Das kouw
- Gij spoort ech nie.
Tja, met andere woorden: kan nie zwemmen nie, kan nie zonne nie, das nie goe!

Om die opmerkingen moet ik alleen maar erg hard lachen want ik weet inmiddels wie het laatst lacht. Bij het horen van mijn verhalen en het zien van de vele foto’s zie je iedere keer weer de verbaasde gezichten. Goh, dat is toch ook wel heel erg mooi hoor ik ze iedere keer weer zeggen.

Ik wil al jaren ontzettend graag naar IJsland en nu is het eindelijk zo ver! Ik wil me laten overspoelen door vulkanen, geisers, watervallen en spectaculaire landschappen. Het weer neem ik maar op de koop toen want ik zal niet onder stoelen of banken steken dat ik een enorme koukleum ben. De korte broeken en teenslippers maken nu plaats voor dikke vesten, muts en handschoenen en dat notabene in de maand mei!
7 dagen lang ga ik de IJslandse natuur ontdekken en ik heb er super veel zin in!
Op naar IJsland!!!!!!!!!!!!!!

Halong Bay

2010-03-26T08:46:00.000-07:00

Dat was ie weer! De vakantie is weer voorbij maar ik zal eerst wat vertellen over de laatste dagen.
Gister zijn we in drie uur naar Halong Bay gereden. Daar zijn we op een superdeluxe priveboot gestapt. Geen stapelbedjes en gedeelde toilet maar luxe suites met eigen badkamer, geweldig eten en uitzicht op de slaapkamer op Halong Bay. Echt toppie!
Voor mij een geluk dat het water erg vlak was dus ik heb ook optimaal kunnen genieten van dit verblijf. Halong Bay is echt super mooi en staat ook niet voor niets op de lijst van Unesco.

Eerst zijn we een tijdje gaan varen en hebben een prachtige grot bezocht met stalagmieten en de tieten hingen er ook bij. Deze grot noemen ze de suprisingcave en waarom werd na en tijdje wel duidelijk, haha. Ooit een lightning penis gezien in een grot?? Nou, wij inmiddels wel!
Na de grot zijn een aantal Halong Bay per kano gaan verkennen. Ik ben al geen bootfan en ik voelde me prima en wilde dit graag zo houden dus heb het maar bij de grote boot gehouden. Heerlijk op dek van het uitzicht gaan genieten.

Na een superdiner hebben we onwijs fout karaoke gedaan. Dat nemen ze hier echt bloedserieus!
YMCA, Madonna, Abba en andere foute kaskrakers werden uit volle borst meegezongen.
Om een of andere onverklaarbare reden leek het of andere boten naast ons een stuk verder lagen dan voor onze soundmixshow. Geen flauw idee hoe dat zou komen.
Volgens een reisgenoot stonden mensen op andere boten te swingen op het dek maar dat betwijfel ik ten zeerste. We hebben ook nog een poging gedaan om serieus mee te zingen met de Vietnamese ober maar het Vietnamees ligt ons Nederlanders toch niet zo goed.
Na een heerlijke nacht slaap op de boot heb ik vanochtend helaas zonsopkomst gemist omdat ik te VROEG was!!! Is dat mogelijk? Ja dus! Ik dacht dat het niets meer zou worden met de zon dus heb me weer omgedraaid in m'n bedje (was om 5.15 al wakker) maar toen bleek dat ik te vroeg was en dat hij pas om 6.00 opkwam. Toen lag ik dus al weer te pitten. Oeps.
Queen of Halong Bay!

Na deze heerlijke luxe boottrip en mooie afsluiter van deze prachtige vakantie nog maar even geshopt voor de verandering (hebben we immers nog niet gedaan).
Vanavond hebben we heerlijk gegeten bij KOTO. Dat is een restaurant waar straatjongeren een opleiding en werk krijgen. Echt een superproject!

En toen was het voorbij, over en uit.Ik heb een geweldige tijd gehad in Vietnam! Dit is echt een schitterend en heel divers land met onwijsvriendelijke mensen. Ik heb er echt geen minuut spijt van gehad om naar dit schitterende land te gaan.
Dit was de eerste keer Azie maar absoluut niet de laatste keer. I'll be back!
Uiteraard nog even een bedankwoordje zoals na iedere reis. Als eerste de reisleiders niet te vergeten: Brenda en Tui, thank you guys for the great trip!
Mijn medereisgenoten ook kei bedankt voor alle gezelligheid tijdens deze drie weken.
And last best natuurlijk de ' single ladies oftwel ' the chicas'. Jullie natuurlijk ook kei bedankt voor alle gezelligheid! Zonder jullie zou deze vakantie niet zo gezellig zijn geweest.
Speciaal voor jullie:
All the single ladies, all the single ladies
All the single ladies, all the single ladies
Put your hands up
Ooo ..00 ..............................................................

Houdoe en bedankt ole, ole
Groetjes
Benjamin Kelly

You buy from meeee!?

2010-03-23T17:39:00.000-07:00

De trein raast alsmaar verder van station naar station, ik kom op plaatsen waar ik nooit ben geweest...kedeng, kedeng, kedeng...op naar Sapa.

Wat een lol die nachttrein. Ik ben gek op treinreizen maar dit was wel even andere koek.

Wat een drama die trein! Ik had het gevoel dat ik in de collectebus van Harry Potter zat. Wat een boemeltrein!! Je had echt het idee dat je voortdurend je bed bed werd uitgeslingerd. Tot overmaat van ramp hadden we ook nog een Frans Toilet in onze couchette. Lekker handig als je met broek op je knieën, in de meest onpraktische vrouwenhouding staat en die trein dendert van links naar rechts. Heren, jullie hebben het maar gemakkelijk hoor!

Ik heb nog geen 5 minuten geslapen deze nacht.

Sapa, de plaats waar ik zo naar uit keek. De groene rijstvelden, de vele vrouwen en kinderen in de meest prachtige traditionele kledij, kleurrijk markten enz. Ik had er een geweldig beeld van ...tot ik de bus uit stapte.

Duf van vermoeidheid en de reistabletten stap ik de bus uit om totaal overspoeld te worden door een complete vrouweninvasie. Wat krijgen we nou?

Een tiental vrouwen in prachtige kledij, velen met slapend kind op de rug en volbehangen met allerlei koopwaar stormen op de bus af.

"You buy from me?, Where you from? Holland, o..small country, How old are you? I make you special price, You buy from meeeeeee??!!!!!"

Dat zijn de vragen en opmerkingen die we op de meeste zielige toon naar ons toegeworpen krijgen. Daar staat iedere toerist op te wachten om 7.00 in de ochtend, goedemorgen Sapa.

I make you special price

Met verstand op nul dragen we onze zware tassen naar het hotel met de hele kleurrijke polonaise achter ons, naast ons en voor ons. Ze laten ons niet met rust en volgen tot aan het hotel. Tot onze verbazing gaan de vrouwen niet weg maar blijven voor het hotel staan, enthousiast zwaaiend met kleurrijke tassen, sjaaltjes en allerlei ander koopwaar.

Omdat we de hotelkamer nog niet op kunnen besluiten we na een stevig ontbijt de markt te bekijken. De complete groep vrouwen volgen ons weer en ik voel me net de rattenvanger van Hamelen.

Iedere vrouw richt zich op een persoon om die vervolgens de hemd uit de broek te vragen.

You have boyfriend, You have husband, You have baby? No husband and no baby???

ooo, mayby next year! Ik moet een lach onderdrukken om de verbaasde 'No husband, no baby-blikken". Ouwe vrijster die ik ben. De verbazing is groot en vreemd is dat niet gezien het feit dat meisjes hier tussen de 13-15 jaar al huwbaar zijn.

De markt hebben we snel gezien want er is ook geen doorkomen aan. We lopen terug naar het hotel de hele meute weer achterlatend bij de voordeur.

Om die gekte te ontvluchten en omdat we nog vol energie zitten (uhuh) hebben we die dag een gids geboekt om een 6-urige wandeling te maken door de omgeving. Ik ben nog lang niet moe, nog lange niet, nog lange niet....ik ben nog lang niet bed moe en wil eigenlijk zo graag naar m'n bedje toe!
De gids had ons gegarandeerd dat het een beetje up en down zou zijn en helemaal niet moeilijk.
Juist ja, veel up en weinig down! 1600 meter up wel te verstaan!
Girls just wanna have fun!

Omdat hij onze groep zo hoog inschatte vond hij wel dat wij een route konden lopen die hij niet zo vaak deed. Bofte ik even met m'n vijf minuteb slaap van die nacht.
Jeetje, wat een geklauter, geklim en gebalanceer op smalle randjes! Het was wel erg mooi maar je moest niet naar beneden kijken want je keek zo meters naar beneden. Niet erg handig als je zo ontzettend moe bent (spreek inmiddels uit ervaring).

Er liepen geen toeristen en we zijn veel kinderen tegengekomen die echt wereldvreemd waren. Allemaal van die vieze, smoezelige kindjes met snottebellen. Je zou ze zo in bad willen dompelen en een goede maaltijd voor willen schotelen. Verschillende kinderen liepen met ons mee, zo schattig (rennend op blote voetjes terwijl wij balanceerde met onze grote wandelschoenen)
Aan het einde van de trektocht kwamen we aan in een Red Dao-dorpje waar we toch allemaal maar wat gekocht hebben om van het gezeur af te zijn. Moe maar voldaan kwamen we aan in ons hotel waar een warme douche erg welkom was.

Red Daodorp

Dag twee begon onze tweedaagje trektocht. Uiteraard stonden al onze kleurrijke 'vriendinnen' ons weer op te wachten om ons te vergezellen tijdens onze trektocht want ze moeten immers toch hun koopwaar kwijt.
Helaas voor ons viel het weer tegen (was ik blij dat we al de dag ervoor ook hadden gelopen).
Het zou allemaal erg mooi moeten zijn maar iemand was vergeten het licht aan te doen.
We hebben alleen maar mist gezien en het was spekglad op de route.

Kids in the mist

Onze kleurrijke ' vriendinnen' kwamen nu toch wel van pas om ons en handje te helpen en ons over 'drogere' paden te leiden. Ook ik had mijn eigen ' special friend' die me over de modderige rotsen heen hielp. Bij aankomst in hun dorpje werd uiteraard wel verwacht dat we iets zouden kopen. Daar kon ik natuurlijk niet onderuit maar dat had ze ook wel verdiend want tijdens het lopen was mijn ' special friend' niet opdringerig geweest en had ze me goed geholpen.
In het dorpje heb ik allemaal stickers aan de kinderen uitgedeeld. De kleine verkopertjes met zielige trouwe oogjes werden spontaan weer even kind en vonden het helemaal geweldig.

Ondeugd

Die middag trok het gelukkig wat open zodat we toch nog even zicht hadden op de rijstplateaus van Sapa. Zo ontzettend mooi! In de middag kwamen we aan in onze homestay waar we uiteraard werden opgewacht door.... hoe kan het ook anders.... onze kleurrijke ' vriendinnen' (van een andere stam weer uiteraard).
Toen we onze slaapplaats aan het inrichten waren hoorden we ineens een enorm gekwaak van een een (doodskreet). Goh, dat is onze maaltijd zei ik zo voor de grap. Helaas bleek ik gelijk te hebben want de eend lag dood in de keuken!!! (Little, little ducky, ducky was not lucky)
Achteraf bleek dat de eend voor de familie was. Toch maar tofu gegeten voor de zekerheid die avond.
Rijstvelden

Wat bleek 's ochtends? Drie immense blaren op mijn voeten. O jee, probleem. Compeed geplakt en weer op pad gegaan (weer vergezeld door nieuwe special friends). Na een tijdje had ik het echt gehad met m'n blaren. G..verdomme, heb ik weer! Liep ik daar als benjamin van de groep achteraan te sjokken als een oude berggeit die de berg niet op kon. Op een gegeven moment toch maar de schoenenwisseltruc gedaan. Op geleende wandelsokken en geleende teva's maat 41 (terwijl ik maat 37/38 heb) ben ik verder gegaan wat een stuk beter ging. Na een lange zeer stijle afdaling en een hele stijle beklimming kwam ik uiteindelijk als allerlaatste van de groep aan (wat een afgang voor mezelf). Ik merk echt dat mijn conditie niet meer is geweest wat het een half jaar geleden was. Splendid, here I come! Ik kom weer trouw sporten hoor!
But I made it! Als we ergens aan beginnen maken we het ook af al had ik kruipend naar boven gemoeten.

Aangekomen stonden daar ook weer vele kindertjes. Een reisgenoot heeft snoepjes uitgedeeld en ik weer de stickers. Omdat we zoveel eten over hadden van onze lunch is dat ook verdeeld onder de kinderen. Ze waren zo ontzettend blij. Erg mooie foto's van kunnen maken.
Schattige kindjes

Na een overheerlijke douche (wat voelden we ons ontzettend smerig na die twee dagen) weer terug de boemeltrein opgegaan. Deze nacht iets beter geslapen (twee uur, doe maar ruig).
Vandaag hebben we weer Hanoi onveilig gemaakt, naar het waterpoppentheater geweest en op zo'n onwijs foute riksja door de stad gefietst.
Morgen naar Halong Bay, yess! Duim voor ons voor goed weer want anders zien we weer niets.

xxx Kelly

Drukte in Hanoi

2010-03-19T07:55:00.000-07:00

Waar was ik gebleven?? O ja, shopaholictown Hoi An. Een geweldig authentiek dorpje dat helaas al overspoeld is door hordes toeristen. Hoi An heeft veel oude gebouwen en staat daarom ook op de lijst van Unesco en terecht. Maar ja, de belangrijkste attractie voor ons dames waren toch wel de vele winkels. We blijven vrouwen!
De eerste dag hebben we een stadstour gehad door Hoi An. Oude gebouwen bekeken en een boottour. Erg mooi weer allemaal. Hoi An is echt heel erg leuk en de mensen zijn zoals gewoonlijk weer buitengewoon vriendelijk. De eerste avond was het dan eindelijk tijd voor onze kookcursus. Hebben we iets opgestoken?? Het was erg lekker maar we hadden het te druk met lachen om er iets van op te steken (op wat kleine dingen na). We moesten ook iedere keer geholpen worden omdat we iedere keer niet luisterde en eigenlijk alleen maar aan het lachen waren. Het was in ieder geval wel erg gezellig en het was erg lekker. Ik weet in ieder geval wel hoe ik loempia's moet rollen. Toch nog iets opgestoken.
Miss Coca Cola

De tweede dag Hoi An stond in het teken van WINKELEN!!!!! Een van de eerste levensbehoefte van de moderne vrouw en zo ook van mij. Die ochtend ben ik wel mijn kamergenootje naar de vismarkt geweest (om 6.30 in de ochtend!!!!! Jazeker). Absoluut de moeite waard. Wat een mierennest op zo'n vismarkt! Echt niet te geloven. We waren ongeveer de enige toeristen want niemand gaat op zo'n onchristelijke tijd naar de markt (ik normaal gesproken ook niet).
De mensen hier worden echt gek als ze toeristen zien: Hey you, you buy from me?? Buy from me tourist! I make you special price!

What's for dinner? Kuikentjes!

Na de markt zijn we de anderen koopverslaafde vrouwen op gaan halen om het centrum onveilig te gaan maken. Er stond heel wat op het programma/verlanglijstje:
- Lampionnen
- Armbandjes
- Sjaaltjes
- Rokjes passen en nog meer passen
- Tassen (ja, ook ik weer want ik heb er immers nog niet genoeg)
- Bananenpannenkoeken eten oftewel lunchen.
Van al dat gewinkel bij 30 graden wordt je uiteraard vreselijk moe dus hebben we 's middags ongelooflijk lui aan het zwembad gezeten en die avond overheerlijk gegeten bij een Vietnamees die Nederlands van toeristen had geleerd.
Hoi An, een aanrader maar jammer dat het zo overspoeld is door toeristen en dat er allerlei luxe resorts in aanbouw zijn dat totaal niet bij het land past.
Omaatje
Van Hoi An zijn we naar Hue gegaan waar we maar erg weinig tijd hadden. Een supersnelle sighteing gedaan gister. Een paar tempels, een boottocht over de parfumrivier en de paarse stad werden bezocht. Erg mooi weer!

Parfumrivier

En toen was Hanoi aan de beurt. Met het vliegtuig deze keer: We're flying hiiighhhhhh, we're flying high in Vietnam!!!
Om ons een 13 urige treinrit te besparen zijn we in een uur naar Hanoi Gevlogen. Dat is het betere werk.
Wat een mierennest hier weer. Vergelijkbaar met Saigon alleen houden de scooters hier totaal geen rekening met de toerist. Ze slalommen niet om je heen maar rijden je gewoon van je sokken als je niet uitkijkt. Uitkijken dus hier!
De verkopers gaan hier ook wat brutaler te werk en laten je niet zo snel met rust als in andere plaatsen. Even wennen dus.
Morgen hebben we een stadstour en morgenavond stappen we weer op de nachttrein richting Sapa. Daar hebben we ongelooflijk veel zin want de tweedaagse trekking is in zicht!!! Yeah, wish me luck.

Tot over een paar dagen weer
xxx Kelly

Arrived in Hoi An

2010-03-15T08:23:00.000-07:00

Sin Ciau (hallo),

Waar waren we gebleven??
De nachttrein. Dat viel ontzettend mee! Een couchette met z'n vieren, geen ruime maar wel goede bedden precies op mijn lengte. Ik heb bagger geslapen want ik sliep boven en was iedere keer bang dat ik naar beneden zou donderen van al het geschud van de boemeltrein. Rond 5.00 's ochtends zijn we toen in Na Thrang aangekomen, DE badplaats van Vietnam. Echt een onwijs luxe hotel met een geweldig ontbijt en kingsize bedden.

Na aankomst zijn we meteen naar de Chamtorens gegaan (uit de Kmertijd). Erg mooie torens om te zien en omdat we nog lang niet moe waren (uhuh) na een nacht niet te hebben geslapen zijn we naar de andere kant van de stad gelopen om daar de liggende en grote witte Boedda te bezichtigen. Erg mooi allemaal. Toen vonden we wel dat we genoeg hadden gelopen en zijn we maar met de taxi teruggegaan (30.000 dong= ongeveer 1,50 euro en dat voor vier personen).

Die middag zijn we met negen man naar de modderbaden geweest. Negen scooters kwamen ons ophalen. Alle Vietnamezen kozen snel hun eigen Hollandse dame uit waarbij de blonde dames erg in trek waren (zo ook ik zij de gek). We hebben die middag onwijs lui in de modderbaden, hotsteambaden, mineraalbaden en allerlei andere baden geluierd. Heerlijk!! Zoals jullie merken heb ik het onwijs zwaar hier:
- Goede hotels,
- Heerlijk eten
- Onwijsvriendelijke mensen
- Bijna dagelijks vertrek rond 09.00 in de ochtend
- Veel vrije tijd
- Modderbaden
- Massages, manicure en pedicure op de boot.
Ja mensen, heb medelij met mij. Vakantie vieren in Vietnam valt niet mee!
Na de modderbaden hebben de scooters ons weer terug gebracht. Echt een geweldige ervaring om achter op zo' scooter te zitten en door de buitenwijken te rijden. Echt een aanrader!

Dag 2 in Na Thrang ben ik met de boot meegeweest en heb ik zelfs gesnorkeld en erg mooie vissen gezien. Helaas voor mij werd ik voor de verandering weer eens ziek op de boot en extra medicijnen was ook niet echt een aanrader want toen viel ik weer bijna in slaap op de boot (slaap Kelly slaap....).

Toen heb ik me maar laten verwennen met een massage, pedicure en manicure om de tijd te doden. Was erg blij dat ik van de boot was. Die avond op stap geweest (ja zeker, kelly op stap, Eindhovens Dagblad Nieuws). Helaas voor mij werd ik door de meest onritmische, vreemd heupwiegende en vage Vietnamees de dansvloer(dat was het strand) opgetrokken tot hilariteit van mijn medereizigers. Echt waar, Vietnamezen en dansen gaat echt niet samen. Gelukkig ging mijn danspartner er vrij snel vandoor na het nummer. Hij bedankte me wel keurig voor de dans.
Gister hebben we bijna de hele dag in de bus gezeten en vandaag ook. We hebben vandaag nog twee stops gemaakt waaronder een bij een rijstveld waar we tussen de Vietnamezen mochten lopen die aan het werk waren. Echt geweldige foto's kunnen maken. Ik had contact gemaakt met 6 vrouwen die echt gek werden toen ze zichzelf terug zagen op de camera. Toen wilde ze allemaal een voor een op de foto en terugkijken. Echt geweldig gewoon. De mensen zijn hier zo lief!
We hebben ook nog een stop gemaakt in een plaats net onder Hoi An waar meer dan 500 vrouwen, kinderen en ouderen zijn vermoord door de Amerikanen. Als je daar niet onpasselijk van wordt weet ik het ook niet meer.

Nu zijn we in Hoi An, een van de leukste plaatsen van Vietnam. Hoi An staat bekend op zijn lampionnen en het maken van kleding. Heb net toevallig een leuk rokje gescoord en morgen gaan we verder shoppen. Ben erg benieuwd hoe het er overdag uitziet maar tot nu is bevalt het prima (niet zo moeilijk als je kunt shoppen)

PS: de been- en bilspieren worden hier wel goed getraind want hoe noordelijker we komen hoe meer hurktoiletten we tegenkomen. Vandaag hadden we er een die absoluut een plaats verdiend in de top 3 van de meest smerige toiletten ooit!
Ik kan helaas geen foto's hier plaatsen want het zijn hele oude en trage computer.

Tot snel,
xxx Kelly

Mekong Delta

2010-03-11T03:10:00.000-08:00

Hier ben ik weer. Gratis internet, yehhhh! Ik heb nog even tijd voordat we de nachttrein nemen naar Nathrang.

Vanmiddag zijn we teruggekomen uit de Mekong Delta. Een prachtig gebied in het zuiden van Vietnam. De Mekong is een van de langste rivieren ter wereld die door vijf landen loopt en langs de rivier wonen alle mensen op paalwoningen of in boten.

Gister zijn we eerst een boottocht gaan maken op een grotere boot en zijn we langs allerlei huisjes gegaan waar demonstraties werden gegeven en waar uiteraard vanalles verkocht werd. Erg leuk allemaal. Nadien zijn we in kleine Sampans verder gegaan en zijn we door de kleine uitlopers van de Mekong gaan varen. Vanuit daar zijn we met de grote boot naar onze Homestay gegaan. Ze hadden ons al voorbereid dat het erg primitief zou worden (slapen op een matje, gat in de grond en wassen met een teiltje water). Niets was minder waar want de homestay zag er geweldig uit. Met vijf man op een kamer met eigen stretcher, klamboe en lekker een gewone wc-pot (vooruit, er was wel alleen koud water en geen stroom op de kamer maar waar hebben we het over). De mensen van het gezin hebben voor ons gekookt en ze waren zo ontzettend lief!

Ondanks dat het een luxe homestay was hebben we allemaal verschrikkelijk geslapen want de wekker van de hanen ging al om 3.00 en de hond begon een half uur nadien. We hebben geen van alle geslapen.

Oma zwaaide ons vandaag uit en wilde van iedereen een hand en lachte van oor tot oor terwijl haar zwarte rotte tanden ons tegemoet lachte. Echt zo'n lief omaatje.

Als afsluiting zijn we nog twee uur over de Mekong gegaan en naar de drijvende markt gegaan wat niet zoveel voorstelde. De Mekong is echt schitterend en de mensen zijn hier zo ontzettend aardig! Alle kinderen die je tegenkomt zwaaien enthousiast naar ons.

Vanmiddag hebben we onwijs lui op het terras gezeten en nu staan we op het punt om de nachttrein te nemen. Ben erg benieuwd.

xxx Kelly

Loempialand

2010-03-09T07:32:00.000-08:00

GOODMORNING VIETNAM!!! (lekker origineel).
Na een veel te lange vlucht, veel films, redelijk eten, twee stoelen voor mij alleen en twee uur vertraging op Kuala Lumpur ben ik eindelijk aangekomen in Loempialand (verzonnen door mijn broertje na 10 glazen bier).
Saigon in een woord: CHAOS!
Het verkeer in Saigon: ik heb een toet, toet, toeter op mijn Vietnamese scooter en dan toet, toet, toeter ik naar IEDEREEN!!!! Echt waar, deelnemen aan het verkeer is hier levensgevaarlijk. Er rijden 4 miljoen scooters hier rond en alles en iedereen gaat door elkaar.
Verkeersregels:

Die zijn er geen dus dat is makkelijk.
Alle stoplichten (als er die al zijn) gaan tegelijk op rood en weer tegelijk op groen. Dat is om het makkelijk te maken.
Oversteken is hier geheel op eigen risico maar na twee dagen krijgen we het door. Wachten heeft geen zin want dan sta je er over een uur nog. Gewoon verstand op nul en lopen en stapje voor stapje de weg over en alle scooters slalommen om je heen (als je geluk hebt).
Indien de straat vol is wordt U geacht met de scooter het trottoir te gebruiken ondanks het feit dat hier toeristen een poging doen om te lopen.
Toeristen mogen hier ook geen auto besturen en dat is ook niet gek want dat is gewoonweg een verkapte vorm van zelfmoord. Voor degene die levensmoe zijn is Saigon een waar walhalla.
Vooral veel TOETEREN!!! Ik heb al gezocht naar hoedjes/petjes met ingebouwde claxons voor de toeristen want wij proberen immers ook deel te nemen aan het verkeer. Dat zou hier een gat in de markt zijn!

Gister hebben we vooral een poging gedaan om wat te bezichtigen wat niet meevalt want de weg vinden hier is ook een kunst. Vanochtend hebben we een ceremonie bijgewoond in een beroemde Cou Dai pagode twee uur van Saigon vandaan. Erg indrukwekkend! Vanmiddag zijn we naar de Cu Chi tunnels geweest wat erg indrukwekkend en ook leerzaam was.

250 kilometer tunnels onder de grond. Wat een slimme Vietnamezen hoe ze dat allemaal gedaan hebben. De originele tunnels zijn zo smal en klein dat zelfs Paris Hilton er amper door heen kan. Daarom hebben ze speciaal voor de toeristen wat bredere en hogere tunnels gemaakt. Die hebben we ook uitgeprobeerd maar als je claustrofobie hebt kan je dat maar beter niet doen. Erg smal en erg laag en ik voelde me net Free Willy in een badkuip.

FREE KELLY!!

Wat een ramp als je door een nog smallere tunnel zou moeten.
Vanavond hebben we lekker pizza gegeten met een aantal. Volgens mij kan ik over een aantal weken geen rijst meer zien. Er is zelfs rijst bij het ontbijt. Het eten is wel erg lekker hier en het kost echt geen drol! Een complete avondmaaltijd kost 3-4 euro inclusief drank en dan zit je echt een een net restaurantje.

Ik verliet Nederland met -3 graden en ik ben er bijna 40 graden op vooruit gegaan. Het is hier echt ontzettend heet en zo benauwd. De luchtvochtigheid is hier echt enorm hoog. Ik zweet echt als een otter.
Morgen gaan we naar de Mekong Delta. We gaan de hele dag op bootjes de Mekong verkennen en 's avonds verblijven we in een homestay. Ben erg benieuwd.

tot de volgende keer,

xxx Kelly

Daar gaan we weer!!

2010-03-03T03:46:00.000-08:00

Jazekerzzz, het is weer zover. Na 6 maanden 80 uur per week mezelf de t..ing te hebben gewerkt (mijn omgeving weet wel waarom) mag ook Kelly eindelijk vakantie gaan vieren. Omdat ik de laatste maanden nog niet actief genoeg ben geweest heb ik uiteraard een zeer actieve vakantie geboekt (ADHD????, nee hoor).

Kelly gaat drie weken loempia's eten in Vietnam. Vietnam??? Jaa, Vietnam!! De eerste keer Azie en ik heb er kei veel zin in. Ik ga van Saigon tot aan Hanoi reizen (Zuid naar Noord) en wel met de bus, de trein, de boot, het vliegtuig en de benenwagen. Ter land, ter zee en in de lucht gaat dit nog onbekende land door mij verkend worden.

Mijn visum is binnen, mijn armen zijn tot speldenkussen omgedoopt waardoor ik nu ook een vaccinatiepaspoort rijker ben en mijn tas is weer te voorschijn getoverd. Helaas is die eergister ondergedompeld in vloeibaar wasmiddel gezien het feit dat mijn wasmachine besloot door de schuur te gaan dansen en daarmee een paar liter vloeibaar wasmiddel en wasverzachter lanceerde!! Een complete zeepbaan in mijn schuur en uberschone tas als gevolg.
Ach, de schoonmakers op Schiphol zijn aan het staken maar mijn tas gaat schoner dan schoon door de douane. Die ruiken ze al op afstand aankomen. Robijntje klimt nog net niet uit mijn tas.

Over een paar dagen zit ik weer veeeeeel te lang (lees: 14 uur) in het vliegtuig waar ik erg tegen op zie. Ik vlieg in 12 uur naar Kuala Lumpur om daar twee uur later over te stappen naar Saigon (2 uur vliegen).
Ik heb wel erg zin in en ben erg benieuwd naar Azie dat een totaal nieuwe wereld voor mij is. Goede verhalen over gehoord en gelezen waar vooral de woorden "lekker eten" vaak naar voren kwamen. Komt goed uit want ik ben dol op lekker eten! Alles komt vast goed, ik klim alles behalve goed uitgerust het vliegtuig in en kom vast weer vermoeider terug maar wel weer met een rugzak vol nieuwe ervaringen en herinneringen.

Tot snel,
xxx Kelly

Dag Venetie

2009-08-15T10:44:00.000-07:00

vrijdag, 17 juli 2009

De laatste dag van deze jaarlijkse stedentrip. We hebben het lekker rustig aangedaan ondanks het feit dat we pas aan het eind van de middag vertrekken.

Zin om zwaar bezweet in het vliegtuig te zitten hebben we niet want het is hier ongelooflijk heet. Een grote 24-uurs sauna is het!

Vanochtend weer lekker rondgewandeld en genoten van het uitzicht op de Ponte dell Academia. Na lekker op het terrasje te hebben gezeten zijn we naar het Scala Contarini del Bovolo gelopen. Dit fraaie 15de-eeuwse paleis wordt vaak als filmdecor gebruikt en dat is ook niet gek. Wat een prachtig bouwwerk is dit. Hier houdt ik van. Het paleis heeft aan de buitenkant een prachtige trap in de vorm van een slakkenhuis. Echt een bezoekje waard.

Na de eerste dag had ik eindelijk door hoe het steegjesnetwerk in elkaar zit. Ik mag mezelf omdopen tot professioneel Venetiaans kaartlezer want ik sta er toch weer iedere keer van versteld dat ik in dit doolhof de weg kan vinden.

Na een overheerlijke Italiaanse ijsco was het tijd om de spullen te halen en met de boot terug te gaan. Dat ging nog niet zo makkelijk want op de terugweg kregen we een aanvaring. De boot kreeg kuren en kon op een gegeven moment alleen nog maar achteruit varen waardoor we tegen de steiger botste. Wij zagen ons al helemaal het vliegtuig missen want de boot had geen zin meer om te varen. Een klein deel van de steiger aan gort en een temperamentvolle Italiaan kwam aangevlogen omdat we op een haar na zijn kraampje op de steiger hadden gemist. Na 15 minuten aan de motor te hebben gesleuteld besloot de boot dat hij toch weer zin had om te gaan varen. Na anderhalf uur kwamen we dus eindelijk aan op het vliegveld. Gelukkig hadden we toch nog even tijd om ons een klein beetje op te frissen (niet bezweet aankomen op het vliegtuig was dus uiteindelijk toch niet gelukt na alle calamiteiten).

Vliegtuigje in en terug naar Nederland.

Ik heb echt weer heerlijk genoten. Venetië is een prachtige stad waar je heerlijk kunt wandelen en tegelijkertijd ook aan je fitnessprogramma denkt (trappetje op, trappetje af, trappetje op en weer trappetje af).

Het is echt een apart wereldje binnen Italië. En hele mooie maar geen goedkope stad maar dat weet je van te voren. Ik heb me in ieder geval weer zeer goed vermaakt.

Kelly

TIP:

Scala Cantorini del Bovolo is een van de mooiste bouwwerken van Venetie. Dit paleis ligt in de wijk San Marco. Loop naar Campo Manin en daar hangt een klein bordje dat je naar dit bouwwerk verwijst. Absoluut een bezoekje waard! Het is wel even zoeken want het ligt goed verscholen.

Murano, Burano en Torcello

2009-08-15T10:41:00.001-07:00

donderdag, 16 juli 2009

Vandaag heb ik iets voor het eerst en ook het laatst gedaan. Ik had me in Nederland over laten halen om vooraf een 4 uur durende tour te boeken voor Murano, Burano en Torcello.

Ik heb altijd smakelijk moeten lachen om die toeristen die achter zo’n achterlijk parapluutje of stok met vlaggetje aan liepen. Vandaag liep ik zelf voor het eerst achter zo’n boerenzakdoek aan.

’s Ochtends zijn we de boot opgegaan (met ongeveer 50 Amerikanen) om ons eerst op Murano af te laten zetten. Daar kregen we een demonstratie glasblazen wat wel zeer indrukwekkend was. Wat een kunstenaars zijn het toch! Uiteraard werd het 30 minuten durende bezoekje afgesloten met een bezoek aan een winkel waar onwijs dure artikelen van Muranoglas werden aangeboden. Vol verbazing heb ik naar een Amerikaans gezin staan kijken die zonder blikken of blozen een paar glazen aangeschafte ter waarde van 600 euro!! Hey, big spender!

De tweede stop was op Burano wat echt wonderschoon is. Ook hier helaas een stop van maar 35 minuten. Burano kan ik echt aanraden (voor een langere stop uiteraard). Burano staat bekend om zijn kantwerk maar wat zo’n indruk op mij maakte waren de vele kleurige schattige huisjes. Een echt kunstenaarseiland met zijn eigen scheve toren van Burano. Absoluut een prachtig en vooral kleurrijk eilandje.

Burano

De derde stop was op Torcello. Hier staat het oudste gebouw van de lagune namelijk de Basiliek di Santa Maria. Een prachtig gebouw maar omdat we ook hier maar 35 minuten hadden, was er geen tijd om de basiliek van binnen te bezichtigen. Erg jammer. Fotootje maken en weer terug naar de boot dus. Al met al kan ik een bezoek aan deze eilanden zeker aanbevelen maar doe dat lekker op je gemakje. Zoek gewoon even uit welke boot/boten naar deze eilanden gaan en bezoek ze op eigen gelegenheid.

Dit was mijn eerste vlaggetjestour en dus ook mijn laatste. Voortaan doe ik het weer lekker op mijn manier.

Die middag zijn we lekker in de wijk San Marco gebleven. Campo Santo Stefano, Sant’ Angelo en tussenliggende steegjes waren aan de beurt. Wat een heerlijk stukje Venetië! Na terugkomst in het hotel ben ik in mijn eentje even op pad gegaan. Zodra je als blonde vrouw alleen loopt heb je binnen vijf minuten zo’n gladde Italiaan aan je broek hangen. Eentje die er uiteraard veel te goed uit ziet en zoals zoveel buitenlanders ook in Amsterdam heeft gewoond. Die had ik nog nooit gehoord… duh. Lekker origineel.

Van mijn gladde Italiaan was ik vrij snel bevrijd zodat ik alsnog naar boven ben gegaan in de Campanile. Wat een schitterend uitzicht heb je hier. Hier heb ik genoten van een prachtige zonsondergang. Het mooiste moment van de dag vind ik zelf.
Ohhhh

’s Avonds heerlijk gegeten op Campo Santo Stefano. Hier hebben ze de Italiaanse keuken echt begrepen. Heerlijk eten, voldoende eten, goede service en een goede prijs. Chapeau! Iets verder lopen maar dan heb je ook wat.

Kelly

TIP:

Als je er tijd voor hebt kan ik het eilandje Burano echt aanraden. Je kunt dit ook combineren met Murano en Torcello maar laat je aub niet overhalen om een tour te doen van 4 uur want je ziet echt veel te weinig! Zoek uit welke boot je nodig hebt en bezoek deze eilanden op eigen gelegenheid. Burano vond ik het mooiste eiland.

San Marco en verder dan dat

2009-08-15T10:41:00.000-07:00

woensdag, 15 juli 2009

Dag 2 lekker vroeg opgestaan en na een heerlijk ontbijtje op pad gegaan. Eerst het Dogenpaleis bezocht wat absoluut de waard was. Een prachtig paleis met een schitterende mengeling van Byzantijnse, gotische en renaissancistische architectuur.

Prachtige en rijk versierde trappen, gevels en zalen maken dit paleis zeker een bezoek waard.

Nadien was het eindelijk tijd voor de San Marco Basiliek. Na even in de rij te hebben gestaan bleek dat je van te voren in een klein steegje je rugzak af moest geven. Was wel handig geweest als ze dat even van te voren zouden melden. Gelukkig had ik wel een sjaal meegenomen voor over mijn schouders want anders mag je de basiliek niet in.

Absoluut te begrijpen maar bij het zien van vele fresco’s van spiernaakte mensen op de bovenverdieping krijg je toch wel vraagtekens wat nou aanstootgevender is. Blote schouders of spiernaakte afgebeelde mensen in een kerk? De basiliek was echt schitterend. Gelukkig waren wij er tussen 11.30 en 12.30 wat betekent dat de basiliek verlicht was.

Dat levert een schitterend, lichtgevend en gouden schouwspel op. Foto’s maken is eigenlijk niet toegestaan maar na het zien van vele fotograferende toeristen kon ik de verleiding ook niet weerstaan (normaliter houdt ik me wel netjes aan de regels hoor). Zonder flits heb ik snel een paar plaatjes geschoten waar ik absoluut geen spijt van heb want ooo wat zijn ze mooi.

San Marco Basiliek

Boven op de balustrade heb je een prachtig uitzicht over het San Marcoplein en het Dogenpaleis.

’s Middags lekker de boot opgegaan om even uit te waaien en te genieten van het prachtige uitzicht over de Canal Grande. Die middag hebben we lekker gewandeld in de wijk Santa Croce en Dorsoduro. Prachtige steegjes, pleinen en kanalen hebben we aanschouwd. Het ene nog mooier dan het andere. Ook het Scuola Grande di San Rocco liet een grote indruk achter. Weer van die prachtig, rijk versierde zalen met veel pracht en praal.

’s Avonds zijn we uiteindelijk zwaar afgezet in een restaurantje samen met nog vele andere toeristen (zo te zien aan de gezichten bij het presenteren van de rekening). De zo leuk geprijsde gerechten bleken de grote te hebben waar een 2 maand oude baby nog niet genoeg aan heeft. Uiteindelijk maar extra gerechten bijbesteld. Tel daarbij de kosten voor het tafeldekken, 12% service en veel te hoge drankprijzen op en je hebt een rekening waar je in Nederland zeer uitgebreid kunt tafelen in een heel goed restaurant. Venetië is erg mooi maar maakt zijn reputatie ook degelijk waar. Het is heeeeeel duur. Wil je dus voor een redelijke prijs lekker eten ga dan wat dieper Venetie in en blijf een behoorlijk eind uit de buurt van het San Marcoplein.

Kelly

TIP:

Bezoek de San Marco Basiliek tussen 11.30 en 12.30 want dan is de basiliek verlicht wat werkelijk adembenemend is. Grote rugzakken mogen niet mee naar binnen en vergeet niet om de schouders en blote benen te bedekken!

Venice

2009-08-15T10:36:00.001-07:00

dinsdag, 14 juli 2009

We zijn er! Het viel allemaal niet mee hoor. Eenmaal op Schiphol bleek dat half Nederland bij de incheckbalie stond. Uiteraard kwam net Miss La Paay en co langs en zij hoeft natuurlijk niet in de rij te staan en mocht op haar paasbest gekleed even voor.

Toen bleek dat we standby stonden omdat het vliegtuig overboekt was. What the…..!? Wist niet eens dat zoiets mogelijk was in een vliegtuig. Al met al toch nog goed gekomen en mochten we Business Class vliegen. Een lekker luxe ontbijtje en verse jus maakt dan toch weer veel goed.

Na een uur met de boot eindelijk in ons hotel gearriveerd wat er meer dan goed uit ziet!

Die middag zijn we lekker in de buurt gebleven en hebben we wat rondgelopen in de wijk Castello. Een goede eerste indruk van Venetië. Erg mooie kleuren, charmante steegjes en kanalen. Erg mooi allemaal……maar wat een doolhof!!

Ik durf best te zeggen dat ik als vrouw zijnde een goed richtingsgevoel heb (ja, sommige vrouwen hebben wel een goed oriëntatievermogen) maar hier heeft dat totaal geen zin!

Zonder goede kaart ben je echt verloren. Veel straatjes/steegjes staan niet op de kaart aangegeven en veel namen zijn net iets anders ivm Venetiaans dialect. Niet erg handig dus.

Veel toeristen zie je hier ook verdwaasd op de kaart kijken, zich afvragend waar ze in hemelsnaam zitten.

’s Avonds lekker gegeten en nog lekker gewandeld langs de kade bij het San Marcoplein samen met een paar duizend andere toeristen! Laagseizoen noemen ze dat!? Wat een mierennest.
O Sole mioooo

Wel erg mooi allemaal. Een terrasje pakken op het San Marcoplein is er niet bij gezien het feit dat een koffie hier E 9,70 kost en een thee E 8,50. Tel hierbij de extra kosten van het strijkorkest en je hebt een rekening die ieder normaal mens een hartwip bezorgt. Het is daarom ook niet gek dat de terrassen hier grotendeels leeg zijn en de toeristen wel staand van het strijkorkest genieten. Zo ook wij want het heeft toch wel iets.

Prachtige stukken worden hier gespeeld en sommige toeristen dansen zelfs onder de San Marco Basiliek. Mijn Maria Von Trapp imitatiedansje van een paar seconden kon ook wel gewaardeerd worden door een paar Engelse toeristen maar dat even terzijde. Een bezoekje aan het San Marcoplein in de avond is toch wel aan te raden ondanks de gigantische drukte.

Kelly

O Sole miooooo

2009-08-15T10:36:00.000-07:00

Eindelijk is het weer zover! Al maanden kriebelt het in mijn buik. Ik wil weg, ik moet weg en eindelijk ga ik weer even weg. Vier dagen weliswaar maar wat maakt het uit? De jaarlijkse stedentrip komt er aan. Venice, here I come!
Door bepaalde omstandigheden werd Reykjavik Sevilla en Sevilla werd Florence en Florence werd uiteindelijk Venetië. Valt niet mee om betaalbare vliegtuigstoelen in juli te boeken en dat lastminute.

Heerlijk weer naar Italië. Lekker rondslenteren door smalle steegjes, musea, kerken en pleinen bezoeken, pizza, tomaat met mozzarella, veel ijsjes en andere lekkernijen, vieze geuren van de Canal Grande opsnuiven (ach, kleinigheidje houdt je altijd), naar Murano en Burano, terrassen op het San Marcoplein ontwijken, en ga zo nog maar even door. Ik heb er zin in!
Ik hoop vooral ook de niet toeristische wijken,straatjes en steegjes te kunnen bezoeken want die schijnen toch wel het meest charmant te zijn. Mijn eerste bezoek aan Venetië en ben erg benieuwd. Bella Italia!

Kelly

Home Sweet Home

2009-08-08T10:42:00.000-07:00

zondag, 5 oktober 2008

Dat was het dan. Afgelopen maandag moest ik vanuit de lucht helaas concluderen dat Amsterdam toch echt in zicht was.
Rijtjeshuizen, rijtjeshuizen en nog meer rijtjeshuizen, aaaahhh!
De afgelopen twee en een halve week heb ik me meer dan uitstekend vermaakt in de States. Zowel ter land, ter zee en in de lucht heb ik de Westkust ontdekt en het was allemaal geweldig.
Vooral Monument Valley, Bryce Canyon, Grand Canyon, de Hummertour en Las Vegas hebben een grote indruk achter gelaten.

Wat is nou mooier? Australie of Amerika (die vraag heb ik ongeveer nog maar 50x gehad) moet ik luidkeels beantwoorden met 'Australie'.
Ik heb een geweldige vakantie gehad maar Amerika kan niet tippen aan Australie (mijn persoonlijke mening). Waar blinkt Australie dan in uit? Levensstijl en vriendelijkheid van de mensen! Lijkt me duidelijk.
De centjes zijn weer op en er gaat weer hard gewerkt worden voor de volgende bestemming. Dat is over de algemeen vraag nr.3 van de mensen.
1. Hoe was het?
2. Wat was mooier? Amerika of Australie?
3. Waar gaat de volgende reis naar toe?
Antwoord op vraag nr.3 is waarschijnlijk Azië maar dat kan nog altijd veranderen. Wie zal het zeggen.

Inmiddels heb ik weer twee dagen gewerkt wat uiteraard vies tegenvalt. Het is net of je nooit bent weg geweest. Het gestress van voor de vakantie gaat na de vakantie gewoon weer lekker verder. Stress heeft helaas nooit vakantie. Die moeten ze ook maar eens vrij geven vind ik.
Weg ermee!
De site is weer zo goed als bijgewerkt. Mijn fotoalbum beschikt over een tweehonderdtal mooie foto's.
De fotoverwerking zal wel weer een hele tijd duren maar Kelly heeft geleerd van vorig jaar, haha. Dit jaar pakken we het anders aan.

Traditiegetrouw sluiten we uiteraard af met een aantal wist-jullie-datjes:
Wisten jullie dat:
- Amerikanen niet met mes en vork kunnen eten (Kyle bewees dat ook weer)
- Amerikanen versteld staan van de hoeveelheid talen die wij spreken?
- Amerikanen denken dat wij barsten van de tulpen?
- en molens uiteraard
- en bergen??????
-Veel Amerikanen denken dat wij serieus op klompen lopen?
- Holland... oh yeah, Amsterdam!
- Ze een hartwip krijgen bij de gedachten aan ons overschot aan drank, drugs en legale prostitutie?
- De BBQ net zo belangrijk voor ze is als voor de Australiërs?
- Ze 20.000 dollar aan collegegeld betalen per jaar
- Ze serieus denken dat ze 'gezonder' leven door alles 'lowfat' te noemen. Lowfatmilk, lowfatcream, lowfatchocolat. Alles is zogenaamd lowfat. Geeft ze schijnbaar een goed gevoel.
- Wij allemaal onze ID moesten laten zien om een club binnen te komen en om alcohol te bestellen ondanks dat de jongste 23 was
- Ze spaghetti met groente erg vreemd vinden maar nadien moesten concluderen dat het toch best goed smaakte (Kelly kan wel koken hoor)
- San Francisco echt heel erg koud is
- Las Vegas onwaarschijnlijk heet is
- Ik best op mijn voedingspatroon heb gelet waardoor ik mezelf gelukkig mag prijzen dat ik zonder moeite nog steeds in mijn broeken pas
- Het raar volk is (maar dat is niets nieuws)

Tot de volgende reis
xxx Kelly

Show, glamour en vooral veel lichtjes!!!

2009-08-08T10:22:00.000-07:00

dinsdag, 30 september 2008

Vegas in 1 woord: CRAZY!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Dat woord hebben we wel 50 keer op een dag geroepen. De vele films, CSI, het is er allemaal niets bij. Je kunt het niet vergelijken. Je moet het gezien hebben!

Het hotel is zo maar lala maar wat maakt het uit (naast Hooters). We zijn immers in Vegas en daar ben je niet om de hele dag op je hotelkamer te zitten.

Hotel New York

Als eerst hebben we natuurlijk het outletcenter van Las Vegas onveilig gemaakt waar Kelly een echte Levi’s heeft gevonden voor de prijs van 30$. Lang leve de States!

Vandaag stond ook de Las Vegas Suprise op het programma. Na het shoppen nam Kyle ons mee naar het Luxorhotel waar we aangenaam verrast werden. Een all-you-can-eat-lunch stond op het programma. Dit was werkelijk waar een all-you-can-eat-buffet. Niet normaal meer.

Dat verklaarde waarom Kyle al dagen niet wilde eten. Hij was aan het opsparen. We hebben ons volgegeten met salades, sushi, pasta’s, pizza en nog veel meer en uiteraard werd het afgesloten met grandioze desserts. Oooooooooo, waarom hadden ze nou net die chocoladesouffle?!

Ik heb me samen met de andere vrouwen te goed gedaan aan deze vrouwenlekkernij.

Daar gingen alle verbrande calorieën van alle hikes. Sorry Dave, ik kon het niet laten, haha!

Na de lunch waren we met z’n 12en zwanger inclusief de twee heren.

Toen was het tijd voor de strip. Tja, wat moet je daar nou over zeggen.

We waren al gewaarschuwd voor het grote spoorzoekerprobleem in de MGM-Grand dus daar konden wij uiteraard niet voor onderdoen. Na ons te hebben vergaapt op dit immense hotel inclusief leeuwenkooi moesten ook wij concluderen dat we verdwaald waren in een hotel.

Die avond was het tijd voor het tweede deel van de Vegas Surprise. Om 21.00 kwam er een immense Hummerlimosine voorrijden waar we met ongeveer 25 man in konden.

De champagne en bier vlogen om de oren (ook ijsklontjes helaas aangezien de Duisters zich weer niet konden gedragen). In deze limo kregen we een sightseeing van 2 uur door Vegas met verschillende stops. Freemont Street was zeer indrukwekkend met een grote lichtshow van Queen.

Na 2 uur werden we bij de Bellagio afgezet en zijn we nog wat gaan drinken bij Margarittaville. Een zeer geslaagde avond en ook de laatste officiële avond van deze trip. Deze avond was het afscheid nemen van Kyle en de meeste van onze reisgenoten. Thanks Guys!
My Limo!

Zaterdag waren we nog met z’n vieren over. Drie Zwitserse en deze Hollandse dame in kwestie. Zaterdag hebben we geshopt, geshopt en nog meer geshopt om de hitte te ontlopen want het mag wel duidelijk wezen dat Las Vegas midden in de woestijn ligt. Niet normaal meer! Het is heet!!

In de namiddag zijn we de Strip verder gaan verkennen en hebben we ons zitten vergapen op de vele hotels.

Bellagio Hotel

In Hotel New York is compleet Broadway nagebouwd, rijdt er uiteraard een gigantische rollercoaster door het hotel en de Coyote Ugly Bar mag ook niet ontbreken.

In Caesars Palace is het grootste winkelcentrum te vinden waar je op iedere hoek Gucci, Versace, Cartier en Tiffany’s vindt. Het spreekt voor zich dat er in dit hotel de Trevifontein is nagebouwd en dat Gucci zich bevind in het Pantheon.

Het Bellagio valt op door zijn immense waterfontein die ieder kwartier een spectaculair optreden geeft. Niet normaal meer!

De Eiffeltoren is uiteraard het paradepaardje van de hele strip en naast de Tour la Eiffel bevindt zich de Arc de Triomph en een hele bekende fontein waar ik de naam niet meer van weet.
In Little Venice waan je je op het San Marcoplein en tussen alle designerwinkels zie je gondels varen waar toeristen een onmenselijk bedrag voor neertellen om nadien beweren dat ze Venetië in het echt hebben gezien.
Vegas by Night

Amerikanen kunnen zo beweren dat ze in Europa zijn geweest want ze hebben immers Venetie, Parijs en Rome gezien.In het Treasure Island hotel ligt een enorm piratenschip waar ’s avonds gigantische shows worden gegeven en zo kan ik nog wel eeuwen doorgaan.

’s Avonds is het helemaal te gek voor woorden. Vegas is een grote show. Alles gaat 24 uur door en ik wil niet eens weten hoeveel geld hier op een dag op gaat. Mijn eigen geld gaat hier al sneller dan me lief is en dan heb ik nog geen stuiver in een automaat gestopt.

Eneco zal maar al te graag afnemer zijn in Vegas alhoewel de hotels met onze energieprijzen zich nog wel een tweede keer achter hun oren zouden krabben.

Dit is werkelijk echt de meest idiote stad die ik ooit in mijn hele leven heb gezien.

Of je nou in je vrijetijdskloffie loopt of in galajurk, het maakt niet. Je komt overal binnen. Velen Amerikaanse vallen op door bling bling creaties waardoor het plastic-fantastic-gehalte erg groot is in Vegas.

I'm a barbiegirl in a barbieworld!

Na twee dagen in de meest idiote stad ter wereld hebben gelopen (auw, mijn voeten doen zo zeer) is het tijd om naar huis te gaan.

Kelly vanuit vegas

TIP:

Tja, Tips?? Vegas is een grote tip maar als ik dan toch iets moet opgeven.

Het Bellagio Hotel. Zorg dat je dit 's avonds niet mist! Een groot waterspektakel. Tegenover het hotel staat ook de bekende Eifeltoren dus dat is meteen mooi meegenomen.

TIP:

Het muziek- en lichtspektakel op Freemontstreet. Als je er tijd voor hebt zeker een bezoekje waard. Hier is een van de grootste videoschermen ter wereld te zien (500 meter).

Er wordt ieder uur een 10 minuten durende show afgespeeld met miljoenen lampen en keiharde muziek. Echt super om te zien!

Zion National park

2009-08-08T10:14:00.000-07:00

Na Bryce Canyon stond Zion op het menu van vandaag. Omdat Zion redelijk in de buurt ligt konden we vertrekken op het zeer christelijke tijdstip van 9.00 uur. Wat een feest!

Na drie uur rijden kwamen we in Zion National Park aan waar we de hele dag weer gehiked hebben (goh, wat een verassing). Vergeleken met de andere parken vond ik Zion iets minder. Omdat je al zoveel mooie dingen hebt gezien raak je verwend. We zaten net in het verkeerde seizoen want de trail die we hebben gelopen bevat normaliter watervallen en waterpools. Deze stonden helaas bijna droog en de zogenaamde waterval was niet meer dan een druppelende waterkraan. Meer konden we er niet van maken. Een heel mooi park om te zien maar niet super spectaculair.

De trail die Kyle ons eigenlijk aanraden was de Angels Landing, de moeilijkste hike van het park. Gezien de tijd, spierpijn en niet meer willen-lopende-benen hebben we daarvoor bedankt.

De trail schijnt ook niet geheel ongevaarlijk te zijn want het laatste stuk moet je met kettingen naar boven klimmen en langs zeer smalle afgronden lopen. Nou heb ik geen hoogtevrees maar zonder begeleiding met kettingen gaan klimmen gaat me toch echt iets te ver.

Die avond hebben we Thais gegeten bij een onwijs wazig Thais restaurant. Na 1 uur hadden we alleen nog maar een drankje. Niet al te best dus. Na het eten hebben we nog wat gedronken met de andere groep (3 weekse tour die allleen maar bestaat uit Duisters, BORING!)

Een van de Duitsers kregen ze zover dat hij zijn teennagels door mij liet rood lakken.
Stel je even voor: een lange, typisch uitziende Duitser met foute sandalen en rood gelakte teennagels! Hoe erg kan het met je gesteld zijn.

Morgen is het Vegastime!!!!!!!!!!!!!!!

xxx Kelly vanuit Zion

TIP:

De mooiste route in Zion is Angels Landing. Zelf niet gedaan maar wel superverhalen over gehoord. Het is een pittige route met heel veel klimwerk!! Het uitzicht boven schijnt echt fenomenaal te zijn.

Rijen rijen, rijen op een....

2009-08-06T11:20:00.000-07:00

Vorig jaar was het de kameel en dit jaar is het …… een paard.

Jawel, deze stadse heeft een poging gedaan om paard te rijden. Na enige dagen van twijfel heeft Kyle de twijfel weg kunnen halen door me te overtuigen dat je voor deze tour echt geen paardrijervaring nodig had. Ik was enigszins bezorgd aangezien mijn enige ‘paardrijervaring’ de eeuwige pony op de kermis is geweest als klein kind zijnde.

Rijden met die knol dan maar (sorry, paard).
Ienemienemutte...

Rond de middag kwamen we aan in Bryce Canyon waar me meteen werden opgehaald door een personenbusje wat meer weg had van een paardentrailer (snif, snif).

Aankomend bij Red Canyon schrok ik enigszins van deze uit de kluit gewassen viervoeters. Dit was toch wel iets anders dan pony rijden op de kermis.

Paarden in de maten small, medium en large stonden keurig op een rij te wachten op de zoveelste ik-wil-cowboy-zijn-toerist.

Godzijdank kreeg ik ondanks mijn lengte een medium-size-paard toegewezen.

Het paard dat mij als eerste opviel werd toevallig ook mijn maatje voor de komende anderhalf uur: een schimmel genaamd Casper.

Geloof mij nou maar dat, op een paard klimmen met spierpijn in je benen, heupen en kont niet meevalt! Met een beetje hulp van onze eigen cowboy klom ik alles behalve gracieus op mijn witte paard (zonder prins helaas).

In een rap tempo kreeg ik een mini-cursus paardrijden (links,rechts, stoppen, harder).

Dat moet lukken toch? Helaas voor mij had mijn paard een eigen willetje en reed zonder toestemming maar gewoon aan. Hello, where is de manual of this horse???

Iedereen keek verbaasd op waar ik in hemelsnaam al naar toe ging maar Casper besloot maar zelf om al vast aan de wandel te gaan.

Het eerste half uur heb ik zweterig op mijn witte paard gezeten en me meerdere keren verbaasd waarom hij in hemelsnaam in galop ging terwijl ik daar helemaal niet om vroeg. Als een soort stuiterbal stuiterde ik door de Red Canyon heen wat er vast alles behalve professioneel uit moet hebben gezien. Ik wil niet weten wat dat paard zal hebben gedacht met mij op zijn rug (stomme toerist)

Achter mij galoppeerde de Italiaanse keurig zoals het hoort en daarachter bleken gelukkig meer stuiterende medereisgenoten te zitten.

Zo dapper als ik ben (yeah wright) durfde ik na dat eerste half uur mijn camera te voorschijn te halen om een paar plaatjes te klikken en tegelijk mijn paard te ‘besturen’.

Red Canyon

Dat deed ie zelf toch wel. Hij gaf immers toch niets om mijn aanwijzingen, stopte om de haverklap om te eten waardoor er een opstopping ontstond om nadien er weer galopperend met stuiterende Kelly van door te gaan.

Na bijna anderhalf uur mocht ik dan eindelijk weer met beiden benen op de grond staan. Doordat ik een verkeerde beweging maakte belande ik bijna onder mijn paard in plaats van naast mijn paard. Gelukkig kon onze cowboy nog net voorkomen dat ik onder aan mijn paard kwam te hangen. Door onze 11 mile durende hike en dit paardrijdavontuur kwam iedereen zeer krampachtig van zijn paard af.

Het eerste kwartier heb ik met o-benen rondgelopen en mijn medereisgenoten deden daar ook aan mee.Een erg leuke ervaring en erg goed voor de o zo moeilijk te trainen been- en bilspieren (ik denk wel aan mijn trainingsprogramma hoor).

Na deze paardrijdpoging was het eindelijk tijd voor Bryce Canyon. Een anderhalf uur durende hike bracht ons door de Canyon heen. Uiteraard moest er weer het een en ander beklommen worden want die spieren moeten immers hard en pijnlijk blijven toch!?

Wij willen niet meer lopen!!!

Maar wat was het mooi! Het was de beklimming zeker waard want Bryce is toch zeker een van de hoogtepunten van deze reis geweest. Heel erg apart.

xxx Kel

TIP:

Bryce Canyon is zeker ook park wat je niet mag missen. Een bekende en mooie route om te lopen is de Navajo Trail. Een hele drukke route maar ook een hele mooie. Het is een behoorlijke steile afdaling in bochten en een zeer steile klim omhoog (wel goed te doen). Je komt langs de meest geweldige uitzichten! Je kunt deze route ook combineren met andere routes. Neem voldoende water mee!

Hum, Humm, Hummer!!!

2009-08-06T11:01:00.000-07:00

woensdag, 24 september 2008

Na Monument Valley hebben we een lange rit gehad naar Arches National Park. Na 6 uur rijden kwamen we eindelijk in Moab aan. Daar verblijven we in een Lodge genaamd: Saloon. Kan er ook niets aan doen. Onze Engelse buren verblijven in ' jail' dus dan ben ik nog blij met de Saloon.

Eerst hebben we twee uur gehiked in een nabijgelegen National Park (Canyonlands). Erg mooi allemaal!!

Na twee uur was het tijd voor het hoogtepunt van de dag: de hummertour!

Wat een onwijs idiote ervaring was dat zeg! Niet normaal meer! Onze trekleader had ons niet geïnformeerd en dat was volgens ons niet voor niets. Een grote adrenalinerit!

Ik had ongeveer de meest idiote plaats in de hummer. Aan de zijkant, helemaal vastgegordeld zodat ik bijna geen kant op kon (gelukkig maar).

De eerste 10 minuten hebben we alleen maar met mond open kunnen staren, ons bedenkend waar we in hemelsnaam aan begonnen waren. Na 10 minuten durfden we te vragen hoeveel hummers er waren omgevallen. Gelukkig kon onze chauffeur ons melden dat er maar een geval is geweest in 9 jaar.

De hummer ging echt letterlijk de bergen/heuvels op waar geen weg of pad was. Gewoon rijden met die hap. Vooruit of achteruit de berg op, het ging allemaal. Mijn Australische reisgenoot schreeuwde heel hard: "I need a drink"!! Ondanks het feit dat ik geen druppel alcohol drink, klonk dit ook niet zo slecht in mijn oren.

Halverwege was het tijd voor een pauze waar we een ontzettend leuke show kregen van twee hummers vol met Japanners. Inmiddels hadden wij al door dat alles oke was en onze chauffeur echt wist wat hij deed. De chauffeur van de hummer vol japanners kwam vragen of we bang waren uitgevallen. Neeee, natuurlijk niet! Hij vroeg toen om onze camera's zodat hij foto's kon maken. Daarop ging onze chauffeur een stunt uithalen zodat de achterbanden van onze Hummer van de grond kwamen en we ongeveer op anderhalve wiel stonden.Wij vonden het allemaal wel prima maar die Japanners waren echt hilarisch. Die gingen totaal over de rooie en schreeuwde naar de chauffeur: Watch out, Ohhhhhhhhh, look out, you see, take picture, take picture, take picture!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Echt te hilarisch voor woorden. We deden het bijna in ons broek van het lachen terwijl ik ondertussen zo'n twee meter boven de grond hing te bungelen aan de zijkant van onze Hummer.

Toen we weer veilig op de grond stonden bedankten de Jappen ons nog voor de show waarop wij hen weer bedankten voor hun show. Dat snapten ze alleen niet echt, haha.

Nadien hebben we nog een zonsondergang gezien (I love my new camera by the way) en was het tijd om weer terug te gaan. Wat hebben wij een lol gehad in die hummer. Echt een te idiote ervaring gewoon.

De dag erop was het tijd voor Arches National Park. Kyle vond het wel een leuk idee om een sunsethike te doen wat betekende dat we om 6.00 zouden vertrekken. Als een van de weinige had ik daar geen moeite mee want ik ben wel wat gewend.
Om 6.45 gingen we de trek (Devils Garden) op die er om bekend staat dat het de moeilijkste trek is van heel Arches. Kyle besloot nog eens om een extra loop te maken (very difficult trail) waar we erg blij mee waren!

Klimmen maar!

Na heel veel geklim en geklauter kwamen we in een recordtijd van 3 uur en 45 minuten weer binnen (normaliter staat er 4 tot 6 uur voor) maar in het begin was het ook een wedstrijd. Wonder boven wonder had ik er weinig moeite mee. Heeft die sportschool toch nog nut.

Nadien besloten we nog de bekendste Arch te bezoeken. Daar viel Kelly door de mand want dat wat net iets te veel van het goeie. Klimmen, klimmen en nog meer klimmen in de brandende zon. Wat was het zwaar maar ook heel mooi. In een recordtijd van een uur en 15 minuten (normaal 2 uur) stonden de Zwitserse en ik weer beneden met complimenten van de trekleader (vroeg zelfs of ik vaker deed hiken omdat ik ze zo goed bijhield, haha).
Delicate Arch

Mijn knieën en enkels hebben wat geleden en voor mijn gevoel heb ik twee achterwerken en dubbele heupen want oooooooooo wat doen ze zeer.

Uiteindelijk hebben we deze dag 19 kilometer volbracht in 5 uur!!!!!! Het grootste gedeelte van die 19 kilometer was klimmen. Applaus voor mezelf want ik ben er enorm trots op!

Nadien zijn we in high speed tempo naar Starbucks geraced om mezelf op een chocolate Chip blended cream te trakteren. Ik geef er helemaal niets om want ik had het dubbel en dwars verdiend!!!!!
Die middag heel saai mijn was gedaan en voor het eerst een vrije middag gehad.

Heerlijk!!!! Wat waren we daar aan toe zeg. ‘s Avonds heerlijk burgers gemaakt en vroeg naar bed.
Op naar Bryce Canyon.

xxx Kelly die uit een Hummer heeft gehangen (ongeveer)

TIP:

Devils Garden in Arches NP. De langste en zwaarste hike in het park maar absoluut de mooiste. Als je deze route loopt krijg je alle bekende Arches te zien (op Delicate Arch na). Voor de sportievelingen kan ik de primitive trail aanraden. Zeker een hele mooie uitdaging. Ga bij de splitsing rechts en volg de route omhoog. Zorg voor een goed profiel onder je schoenen en ga niet alleen want een duwtje van een tweede persoon is voor de dames af en toe wel handig. Volg terug de gewone route zodat je alsnog alle Arches ziet.

TIP:

Voor een beetje adrenaline is een hummertour een goede en zeer leuke optie.

Kosten: $69.00 voor twee uur en $ 79.00 voor een sunsettour (aan te bevelen)

http://www.highpointhummer.com/

Monument Valley

2009-08-06T10:49:00.000-07:00

Hallo, hallo,

Waar was ik gebleven? Grand Canyon geloof ik.

Eergister zijn we naar Monument Valley geweest. Wat een ongelooflijke ervaring!!!

Echt geweldig! Dit is echt een van de mooiste dingen die ik ooit in mijn leven heb gezien.
Eerst hadden we een zeer lange rit naar het Nationaal Park. Het schijnt dat Forest Gump ook daar is opgenomen. We hebben als een stel halve garen over de weg gerend (Run Forest, Run)
Nadien het park in met een jeep onder begeleiding van een Navajo-indiaan (Jamy). Monument Valley is echt zo ongelooflijk mooi. Niet te beschrijven! Jamy heeft ons een rondleiding gegeven en als extra konden we nog op bezoek bij Suzy.
Zij is een Navajo-indiaan van bijna 100 jaar oud. Zij heeft ons een demonstratie gegeven en we kregen uitleg over de tradities en gebruiken enz. Erg interessant.

Na de rondleiding door het park was het tijd voor dinner. Dat wilde zeggen dat we midden in het Nationaal Park Taco's gingen eten, door de Navajo's bereid. Erg lekker allemaal. Na het eten was het tijd voor het hoogtepunt: een Navajo-show. Wat een avond zeg. Indianen die op de trommel aan het spelen waren en rond het kampvuur aan het dansen waren. Echt onwijs indrukwekkend!

Na twee dansen was het tijd om ons zelf voor lul te zetten. Een van de indianen kwam vragen of ik alstublieft met hem wilde dansen want hij kon niemand anders vinden en ik moest maar terug komen naar mijn voorvaderland (of zoiets). Kelly was dus ook de lul samen met nog 9 anderen.

Na een dans kwam het mindere gedeelte. Om de beurt kreeg iedereen 15 seconds of fame! Met andere woorden: ga naar het midden van de cirkel en dans je eigen indianendans! Een maal raden wie als eerste z'n 15 seconds of Fame kreeg: juist, ja, ik zij de gek!
Wat een afgang! Na 15 seconden rond te hebben gesprongen, onder luid applaus omdat ik de eerste was kon ik gelukkig weer terug om mijn andere reisgenoten aan te moedigen.

Deze totale kelly-doet-indianendans-afgang is uiteraard vastgelegd op foto dus jullie kunnen na thuiskomst deze afgang voor mij compleet maken.
Om 22.00 was het tijd om terug te gaan. Mijn Nederlandse reisgenote had zoveel indruk gemaakt op een van de indianen dat hij zelfs om haar telefoonnummer en adres vroeg en nadien kreeg ze een indianenketting van hem, haha. Dat heeft ze nog lang moeten horen.
Moe maar zeer voldaan kropen we in het plaatsje Bluff ons bedje in.

xxx Kelly

TIP:

MONUMENT VALLEY!!! Een absoluut hoogtepunt tijdens je reis. Velen mensen gaan met de eigen auto door het park maar ik zou toch een georganiseerde jeepsafari adviseren. Waarom?

Je wordt dan rondgeleid door de Navajo's zelf en die weten zoveel te vertellen over hun geliefde reservaat! Je komt in gebieden waar je met eigen vervoer niet mag komen. Echt een ervaring op zich. Je waant je echt in het 'wilde westen'.

Kosten: $62.00 voor 2,5 uur

http://www.trailhandlertours.com/

Picturetime

2009-08-02T09:23:00.000-07:00

zondag, 21 september 2008

Gister zijn we in Joshua Tree National Park geweest. Wat een geweldig mooi park. Hier ga ik voor op vakantie! Wat een natuur!! We hebben een prachtige wandeling gemaakt door Hidden Valley. Het mag wel duidelijk zijn dat dit park midden in de woestijn ligt want het is hier ontzettend heet. Een ei bakken op de motorkap moet hier absoluut geen probleem zijn.

Joshua Tree NP

Hidden Valley

Vandaag zijn we naar de Grand Canyon geweest. AMAZING!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! We hebben eerst een wandeling gemaakt in de Canyon zelf. Ze hebben hier zo’n leuke en nieuwsgierige eekhoorntjes. We hebben tijdens de wandeling ook een aantal bighornsheep gezien. Wow, wat een beesten zeg! Erg indrukwekkend om ze in het wild te zien.

Heb een uur lang boven de Canyon gevlogen met een helikopter (wel beetje ziek geworden maar was het waard) en een enorm mooie zonsondergang gezien. Morgen naar Monument Valley met een jeeptour, dinner en indianenshow!

xxx Kelly

TIP:

Als je eenmaal bij de Grand Canyon bent wil je hem ook goed zien. Een helikoptervlucht is echt een geweldige ervaring. Een duur grapje maar dan zie je ook wat. De grootste maatschappij is Pappilon (http://www.papillon.com/).

Kosten: $149.00 voor 30 minuten en $ 210.00 voor 50 minuten. Probeer een vlucht te regelen aan het einde van de middag want dan is de Canyon op zijn mooist. Zeker een aanrader!
TIP:

Voor de natuurfreaks onder ons: Joshua Tree National Park. Als je niet veel tijd hebt ga dan naar Hidden Valley voor een korte maar overweldigende indruk.

effe snel

2009-08-02T09:08:00.000-07:00

donderdag, 18 september 2008

Helloooooooooooooooooo,

Even super snel. Ik weet dat het lang geleden is maar van internetcafe's hebben ze hier echt nooit gehoord. Als je er om vraagt kijken ze je aan of ze een roze olifant zien vliegen. Whatttt??

Ik heb nu even snel 15 minuten voor we weer vertrekken. Ik heb het zo druk dat ik sinds vertrek nog niet 1 regel in mijn reisdagboek heb kunnen schrijven.

We vertrekken vandaag uit LA en gaan zo naar San Diego. Gister heb ik een Hollywoodtour gedaan en ben naar Universal Studios geweest. Erg leuk allemaal.

Aaah, Jaws

Mam, George Cloony wilde helaas niet meekomen. Ben wel even langs geweest maar hij had geen tijd en vroeg of een foto van zijn huis ook voldeed. Daar moeten we het dus maar mee doen.

Gisteravond zijn we met een onwijsfoute pooierlimosine (zie muziekclip Music van Madonna) naar Manhattan Beach gegaan om te eten en wat te drinken. Door middel van de Big Mac-truc hebben we maar bewezen dat je met 13 personen echt in een limo past. Onze chauffeur was een nog foutere pooier die 6 uur onder de zonnebank had gelegen, compleet met een paars Elvispak en zwart met witte Michael Jackson schoenen. Fouter kan haast niet. Op Manhattan Beach viel het de omstanders wel tegen dat er 13 gierende toeristen uit kwamen vallen in plaats van een grote Hollywoodster.

Universal was erg leuk Vandaag staat Seaworld op het programma. Ik ga weer een poging doen om een plekje bij de dolfijnen te scoren maar ik ben er bang voor. Ik heb wel mijn bikini en handdoek ingeladen dus ik ben er klaar voor.
We hebben een leuke groep: 1 Hollandse, 1 Italiaanse, 4 Zwitserse, 1 Duitse, 1 Australische en een Engels echtpaar compleet met plakplaatjes, piercings enz maar zij zijn echt heel relaxed. Onze tourguide is Kyle.

15 minuten zijn op.

xxxx Uw verslaggever Kelly vanuit Hollywood

TIP:

Heel fout maar eigenlijk toch best wel leuk: de Hollywoodtour. Je wilt stiekem toch wel zien waar George Cloony woont. Deze sightseingbusjes zijn te vinden bij de Walk of Fame.

Kosten: $ 35.00 (+ fooi voor de gids. Laat je niet gek maken door het bordje met richtlijnen voor de fooien in de bus want dat is alleen voor degene die erin trappen)

Golden Gate and Alcatrazzzz

2009-08-02T09:00:00.000-07:00

zaterdag, 13 september 2008

Noemen ze dit vakantie?! Boek je op vakantie naar de GOLDEN STATE. De staat waar de zon ALTIJD schijnt naar horen zeggen. Zit je aan de andere kant van de wereld en dan ga je haastig op zoek naar een DAS! Ja mensen, vakantie vieren in Amerika valt niet mee. Vandaag ben ik zo ongeveer van de boot gewaaid en wist niet hoe snel ik Starbucks in moesten rennen voor een warme chocolademelk om even op temperatuur te komen. San Francisco heeft een topdag gehad in de verkoop van truien, sweaters, mutsen en ga zo maar door want het is hier KOUD!!!!!!!!!!!!!

Vanochtend ben ik onwijs lui tot 8.45 in mijn bed blijven liggen om nadien met mijn kamergenootje uit Tsjechië te gaan ontbijten. Rond 10.30 ben ik weer naar het centrum gewandeld om daar de Cablecar-truc uit te proberen. En ja hoor, hij werkte! Vandaag netjes 12 september gekrast op mijn dagpas van gister en Kelly kon de hele dag weer reizen. Dat is dus twee dagen met de cablecar voor 11 dollar. Een mens moet toch wat! Ik heb vandaag wel een plaatsje weten bemachtigen aan de rand van de Cablecar waardoor je echt aan de zijkant er uit hangt. Heel erg leuk al zeg ik het zelf en het gaat nog best snel ook als je naar beneden gaat.

Stop 1 was Chinatown. Daar heb ik als enige blanke met een veel te grote rugzak tussen duizenden Aziaten rond gesjouwd en verbaasd naar alle ondefinieerbare etalages liggen staren om me af te vragen wat het allemaal in hemelsnaam was. Zo nu en dan zag je een verdwaalde toerist lopen zich afvragend wat hij/zij daar in hemelsnaam aan het doen was. Even kwam ik in de verleiding om wat dim sum uit te proberen maar na het grondig bestuderen van de rest van de etalage zag ik daar maar van af. Jullie kunnen die etalage vast wel zelf inbeelden. De halve kinderboerderij hing daar in de grill. O, wat gezellig!
Na een half uur ben ik maar gevlucht. Helaas nam de cablecar nu een andere route. De kabel was losgeraakt en er moest zelfs een sjofel aan te pas komen om de cablecar de heuvel op te duwen. Een onwijs stom gezicht al zeg ik het zelf.

Eenmaal in Fishermans Warf aangekomen heb ik een ticket weten te scoren voor een boottour.

Eerst hebben we nog even heel asociaal gelunched in Hard Rock Cafe en heb ik een echt San Francisco Hard Rock shirt weten te scoren, yeaahhh!

Na de lunch eindelijk de boot op. Ondanks het weer was het toch zeer de moeite waard. Tegen wind en weer zijn Hollandse dames wel bestand, zelfs als je Kelly heet. Samen met een aantal Jappen en Chinezen had ik mezelf op het bovenste dek geïnstalleerd. Eenmaal bij de Golden Gate Bridge kon ik eindelijk concluderen dat hij echt rood is (van een afstand zie je alleen maar grijs en veel wolken en mist). Na de Golden Gate Bridge zijn we om Alcatraz gevaren oftewel The Rock.

Jaaa, hij is rood!

Ik heb er aan gedacht om het ook te bezoeken maar mijn Tsjechische kamergenoot was gister geweest en die vond het erg veel geld voor een paar cellen en vond het niet echt de moeite waard. Bedankt voor de tip dus.
Alcatraz

Ik had al wel gelezen dat het koud zou zijn in San Francisco maar ik had niet gedacht dat het zo koud zou zijn. Na even nog wat te hebben gewandeld en vooral mensen en zwervers te hebben bekeken heb ik maar weer de Cablecar terug gepakt.Vanavond maar weer in dezelfde tent gegeten als gister want dat ligt toch op de route, is netjes, lekker en goedkoop. Kom ik onderweg een zwerver tegen met een bordje: need cash for alcohol research! Haha, vind ik wel een hele goede! Ze verzinnen hier echt van alles om aan geld te komen maar de meeste zijn erg vriendelijk en doen geen vlieg kwaad.

Vanavond lekker vroeg naar bed want morgen gaat de wekker om 5.30 aangezien ze me om 6.30 komen ophalen. Ik weet niet of ik morgen nog staat ben om een bericht te plaatsen dus jullie zien wel weer wat verschijnen. Zondagochtend gaat de tour van start en hoop op een leuke groep zonder al te veel Engelsen. Ik weet niet hoe het staat met het internet op onze accommodaties maar internetcafe's zijn hier nergens te vinden.

Duim voor me dat ik morgen papabeer niet tegenkom in Yosemite National Park want die leven daar namelijk ook. Als ik babybeer tegen kom zal ik er een mee terug nemen voor Quinten en Vanity. Die hebben vast nog wel een plekje vrij.

Dave, dat fitnessprogramma komt wel goed want heb heel keurig netjes een salade met soep gegeten vanavond, haha.

Tot de volgende keer,

xxx Kelly

TIP:

San Fransisco Golden Gate Cruise. Voor degene die de Golden Gate echt van dichtbij willen bekijken kan ik deze cruise aanbevelen. Deze cruise duurt een uur. De boot vaart vanaf de haven naar de Golden Gate en vaart weer terug rondom Alcatraz. Kosten: $ 22.00.

Fishermans Warf

2009-08-02T08:52:00.000-07:00

vrijdag, 12 september 2008

Zijn we weer! Vannacht helaas niet heel erg veel geslapen. Halverwege de nacht werd ik wakker en bleef ook wakker en mijn maag zeurde om eten oftwel: Jetlag.

Toen ik weer begon in te dutten kwam er om 5.00 's ochtend een nieuwe kamergenoot binnen vallen die de deodorant absoluut niet heeft uitgevonden. Echt heel erg! Een grote walmgeur door de kamer. Gatver!

Vanochtend netjes om 8.00 opgestaan en een bagel met een of andere glibberige jelly gescoord in het hostel. Op advies van het hostel heb ik een andere route genomen naar het centrum. Bij ons in de straat zit er namelijk een homeless shelter (daklozecentrum, goh daar komen ze dus vandaan) en om het jezelf iets prettiger te maken adviseren ze om even twee straten door te lopen en via Gearystreat naar Union te lopen. Het is zeldzaam dat er iets gebeurd maar die straat loopt iets prettiger.

Dus vanochtend via Gearystreat naar het centrum gelopen.
Daar heb ik een ticket gescoord voor de cablecars. Dat MOET je namelijk gedaan hebben als toerist. Dat zijn die bekende trammetjes die ze vol met overenthousiaste toeristen proppen (letterlijk) om zo naar de andere kant van de stad te gaan. Voor het gemak heb ik maar een dagkaart gepakt want ik ben immers ook zo'n overenthousiaste toerist die dat moet uitproberen. Voor dat ik die kant op zou gaan had ik nog een zeer belangrijke date met een ongelooflijk smakelijk hapje: namelijk met Star Bucks. Een overheerlijke warme chocolademelk maakte deze vroege start weer helemaal goed.

Mijn doel vandaag was Fishermans Warf. De meest toeristische attractie van San Francisco (buiten Alcatraz om). Fishermans Warf staat bekend om Pier 39 waar honderden zeeleeuwen bivakkeren. Fishermans Warf is inderdaad heel fout toeristisch maar wel erg leuk vind ik zelf.Uiteraard moest ik die honderden zeeleeuwen zien.
Te leuk voor woorden gewoon. Daarachter bevond zich een groot winkelcentrum met ontelbare foute souvenirwinkels met nog foutere souvenirs die Kelly uiteraard niet kon laten liggen. Hier kreeg ik het ook voor elkaar om met veel pijn en moeite een salade te bemachtigen. Het was even zoeken maar dan heb je ook wat. Even geen hotdog, pizza, fish & chips, popcorn, donuts en andere vetmakerijen. Gewoon een salade. Wat heb ik genoten! Yummy!

Pier 39

Na hier een paar uur te hebben rondgestruind ben ik terug gelopen en heb ik een bezoekje gebracht aan het waxmuseum. Het wat??? Madame Tussauds in het klein. Op zich wel grappig maar geen halleluja-activiteit.

Aangezien negen van de tien keer de Golden Gate Bridge in dikke mist is gehuld was dat vandaag uiteraard niet anders. Een grote grijze massa met een paar staalkabels er door heen. Tja, daar komen we uiteraard niet voor. Dat gaan we morgen nog een keer proberen.

Die walvistour gaat niet lukken hier in San Francisco dus ga ik morgen proberen een plaatsje te bemachtigen op een andere boottour die rond Alcatraz vaart en onder de Golden Gate Bridge vaart. Kijken of we dan iets meer zien.
Na Fishermans Warf heb ik de cablecar terug naar het centrum gepakt en ben zo op mijn gemak weer terug gewandeld. Onderweg heb ik in een nette tent een spaghetti gegeten om zo keurig om 18.00 terug te zijn. Netjes toch!?

Morgen dus de boottour (als het goed is) en ik wil ook nog naar China Town. Kelly gaat proberen om met hetzelfde kaartje nog een keer op de cablecars te komen (ohooo, dat mag helemaal niet!). Ze checken die namelijk helemaal niet. Je moet een datum wegkrassen op het kaartje en dat heb ik niet gedaan (vergeten, uhuh) dus ik heb nog steeds een blanco kaartje. Dat gaan we morgen dus nog een keer proberen, haha.

Zaterdag heb ik de tour naar Yosemite geboekt. Om 6.30 komen ze me halen en dat duurt waarschijnlijk tot 20.00-22.00 uur. Een lange dag dus maar wel een waar ik erg naar uit kijk.Verder zijn de mensen hier erg vriendelijk en is San Francisco erg goed voor de beenspieren (heuveltje op, heuveltje af). Vanavond maar weer lekker vroeg slapen want ik ben echt gaar.

xxx Kelly met spierpijn

TIP:

Erg toeristisch maar wel erg leuk en iets wat je gezien moet hebben: Pier 39 op Fishermans Warf. Loop langs de kade en volg het geluid en je komt vanzelf bij deze immense groep met zeeleeuwen.

San Fransisco

2009-08-02T08:46:00.000-07:00

donderdag, 11 september 2008

Hier zijn we dan. Vanochtend om 6.15 op de trein om me om 8.15 te melden op Schiphol. Na even een drankje en een hapje ben ik dan uiteindelijk door de douane gegaan wat makkelijker ging dan vorig jaar.

Vlug naar de gate waar bleek dat we een gatewisseling hadden. Snel naar de andere kant van Schiphol gerend toen bleek dat we 1,5 uur vertraging hadden. Balen dus. Bleek er een vliegtuigwisseling te zijn geweest vanwege een defect (goh, dat klinkt bekend).

Na een heeeele lange tijd wachten mochten we dan eindelijk inchecken en verbaasde ik mezelf over de hoeveelheid mensen. Moest dat allemaal in dat toestel? Zou er een dubbeldekker komen? Eenmaal in het vliegtuig bleek toch dat het er allemaal in moest.

KLM mag dan wel een prestigieuze vliegtuigmaatschappij zijn maar de stoelruimte is dat allerminst. Jezus, wat een krappe bedoeling. De stoel die ik eigenlijk zou hebben was schijnbaar spontaan verdwenen dus in plaats van uitgebreid mijn benen te kunnen strekken, kon ik mezelf tussen twee, naar zweetruikende en neusophalende (zal jullie de details besparen) Islamitische Zweden wringen.

Ik heb nog een poging gedaan om actief mee te doen met de Amerikaanse stoelendans maar dat mochten helaas niet baten. Henk, de vlugge Amerikaan bleek sneller dan mij te zijn.

Ik moest het dus 9,5 uur volhouden met stoelruimte ten grote van Quinten en Vanity's driewieler. Lekker knus! Daar houden Hollanders van!

Ondanks dat KLM nog niet heeft begrepen dat de gemiddelde Europeaan toch iets langer is dan 1.50 meter hebben ze de kookkunsten wel verstaan. Blij verrast kwamen er menu's van Conimex en Knorr voorbij die voor vliegtuigbegrippen uitstekend smaakte. Herman is hier vast en zeker een keer op bezoek geweest om te laten zien hoe het moet.

Uitzicht (Not bad at all!)

Na 9.5 uur kwam dan eindelijk San Francisco in zicht. De douane viel me hartstikke mee. Even in de rij, vingerafdrukken maken, fotootje maken, stempeltje en Kelly was goedgekeurd door de douanebeambte. American-proof ben ik nu! Yeah.
Het vervoer was gelukkig ook vrij snel gevonden. Dan het Youth Hostel. Tja, wat zal ik daar over zeggen. De kamer ziet er prima uit en we hebben zelfs een eigen badkamertje dus dat is vrij luxe.

De wijk is een ander ding. Wat een ongure straat dacht ik en kwam toen helaas tot de ontdekking dat het de straat was van mijn hostel. Oeps.
De zwervers en andere vage en vreemd uitziende figuren lopen hier in grote getale rond. Nou blijkt dat er in San Francisco twee wijken zijn die je 's avonds beter kunt mijden. Eenmaal raden in welke wijk mijn hostel ligt. Juist ja, in Tenderloin, een van die twee wijken.

Dat betekent dus voor het donker binnen zijn. Ik heb net dus snel mijn eerste Amerikaanse junkfoodmaaltijd (iets anders zag ik niet binnen een straal van 200 meter) naar binnen gepropt in een vage tent met nog vagere figuren. Ach ja, we hebben "gegeten".

San Francisco blijkt een van de leukste steden van Amerika te zijn met zeer veel zwervers maar wel vriendelijke zwervers (van horen zeggen) dus misschien valt het mee. Morgen gaan we dus maar op ontdekkingstour. Zo snel mogelijk de wijk uit en naar het toeristische gedeelte.

Ik heb al wel een leuke tour gezien naar Yosemite National Park. Die ga ik morgen maar eens reserveren. Dat is een tour van 14 uur maar zij halen je op bij je hostel en zetten je ook weer af dus dat is wel heel erg fijn.

Vanavond ga ik maar erg vroeg naar bed want ik ben inmiddels al vele uren op.

Morgenvroeg ga ik maar van mijn gratis pancakeontbijt genieten (mam, vraag maar vast aan Dave of hij een speciaal Amerika-after-fitness-programma kan maken) en gratis thee! Tja, we blijven Hollanders.

Morgen wil ik in ieder geval naar Fishermans Warf en de Golden Gate Bridge (als ik het krijg gevonden).

Kelly

Bijna zover

2009-08-02T08:42:00.000-07:00

zondag 7 september 2008

Vol verwachting vlieg ik over een paar dagen naar mijn volgende bestemming: de Golden State of the USA. Niet mijn eerste reis naar dit immense continent maar wel de eerste keer naar de westkust en ditmaal alleen.
Uiteraard heb ik er al wat over gelezen (deze keer niet de halve bieb maar netjes 1 boek).
Ik heb er enorm veel zin in. Op de dag zelf zal ik heus wel weer met een knoop in mijn maag dat vliegtuig instappen maar dat zal weer snel zakken zodra die kist de lucht in gaat.
Ik ben enorm toe aan een nieuwe reis, nieuwe uitdaging, nieuwe indrukken, nieuwe ontdekkingen en nieuwe gevoelens. Vooral dat laatste: ik wil weer dat magische reisgevoel ervaren.
Die kriebels en adrenaline van het ontdekken van een nieuw land, de ervaringen, nieuwe cultuur, natuur en nog veel meer is een onbeschrijflijk gevoel.

Godzijdank is mijn omgeving nu enthousiaster en geruster dan vorig jaar. Het idee dat Kelly 7 weken lang haar grenzen ging verleggen in Australië werd niet altijd even enthousiast ontvangen. Kon ze dat gewoon niet lekker in Renesse gaan doen? Nee, dat ging niet!Ik moest dat gewoon doen van mezelf. Ik heb er geen minuut spijt van gehad en het smaakte naar meer.

Nu dus de States. Mijn rugzak gaat weer op en die gooi ik weer vol met herinneringen voor thuis. Dit maal gaat niet alleen mijn spiksplinternieuwe fotocamera (10x zoom, yes) mee maar ook de videocamera zal een plaatsje in mijn rugzak in beslag nemen. Zo kan ik mijn indrukken na thuiskomst blijven koesteren. Alle spulletjes komen de kast weer uit en worden in de tas gepropt (letterlijk) want we willen toch zo licht mogelijk heen gaan om zo zwaar mogelijk weer naar huis te gaan (de tas uiteraard). Amerika is namelijk het land waar je 2x 23 kilo mee mag nemen.
God, bless America!

Over drie-dagen-vertrekkende-Kelly

Bedankt!

2009-08-02T08:35:00.000-07:00

13 augustus 2008

In het weekend van 8 augustus t/m 11 augustus heb ik met ons mam Wenen onveilig gemaakt. Een prachtige stad om een paar dagen te verblijven. Via deze weg wil ik nog wel even de bewoners van Wenen bedanken voor de ‘geweldige gastvrijheid, vriendelijkheid’ en het feit dat jullie totaal niet onbeschoft zijn tegen de toeristen.

Mijn laatste dank gaat uit naar de geweldige luchthaven in Zaventem. Zij verwelkomden ons met een grootse internationale meeting met als hoofdonderwerp: Zoek de koffer!

Een doolhof van duizenden gestrande koffers bleek een waar walhalla te zijn voor de zoekende waar-is-mijn-koffer-toerist. Op zo’n hartelijk welkom zit iedere thuiskomende vakantieganger te wachten. Na ‘maar’ drie uur mochten wij ons gelukkig prijzen MET KOFFER de luchthaven te verlaten. Buiten stond een honderdtal mensen ons op te wachten met de vraag of we uit Marokko kwamen. Nee helaas, die mensen stonden nog gezellig te ‘keuvelen’ bij band 3.

Brussels Airlines: BEDANKT!

xxx Kelly met koffer

The American Dream

2009-08-02T08:27:00.000-07:00

13 augustus 2008

I had a dream about San Francisco, Las Vegas, Hollywood, Grand Canyon, Cowboys and Indians, Starbucks, Ben & Jerry’s………..en toen kwam George Bush op de rug van Big Momma voorbij en werd ik wakker! Aaaaaaaaaaaaaaaaaahhhh. Ik wil die droom (behalve het laatste deel uiteraard of misschien juist wel zodat we ff kunnen lachen)!

Ik wil die cowboys en indianen, de Grand Canyon, Las Vegas, San Francisco enz dus wat doe je dan? Inderdaad, je boekt een ticket naar de States.
Kelly Goes USA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

10 september vlieg ik naar de Golden State om te kijken of Amerika inderdaad het land van de onbegrensde mogelijkheden is. Vorig jaar heb ik immers onderzoek gedaan naar de no-worries-mentaliteit van de Australiërs. Het spreekt voor zich dat dit vergelijkend warenonderzoek een vervolg moet hebben dus zet ik dit onderzoek voort in de USA. Iemand moet het toch onderzoeken?! Eind september volgt de uitslag van het onderzoek: Is Amerika inderdaad het land van de onbegrensde mogelijkheden?

xxx
Uw vergelijkend warenonderzoekster Kelly

Brrr, koud hier!

2009-07-11T07:38:00.000-07:00

Maandag 26 november 2007

Dit was het dan. Vrijdagochtend ben ik na een vlucht van 24 uur (jazeker, met onverwachte stop in Melbourne) weer op Schiphol geland. Daar stonden paps en een bijna huilende mams me weer op te wachten. Ook beste vriendin Wendy was er bij wat een echte verassing was voor me. Bedankt Wen!
Het viel niet mee om Schiphol te verlaten want ooooo wat is het hier koud. Kan ik niet meteen het eerste vliegtuig weer terug pakken naar het warme Australië?

Drie dagen later heb ik al twee verjaardagen gehad (mijn lieve petekindjes zijn 2 geworden en broertjelief is al weer 23 en denkt nu echt volwassen te zijn, theoretisch gezien dan).
Door deze verjaardagen heb ik bijna alle familieleden al weer gezien maar de eerste visite stond vrijdagmiddag al op de stoep.

Het gewone leven gaat weer beginnen maar het zal nog een hele tijd duren voordat ik niet meer dagelijks aan deze geweldige tijd denk. Het terugblikken is erg leuk want bij iedere foto hoort een verhaal, herinnering en een gevoel. Ik wil er niet aan denken hoe lang het gaat duren om alle foto’s in te plakken en al mijn verhalen erbij te verwerken. Ik denk dat daar maanden overheen gaan. Dat betekent wel dat ik nog maanden met Ozzie bezig kan zijn. Goh, wat jammer, daar zie ik nou echt tegenop! Voor mij begint nu het verwerken van deze reis en het oppakken van het dagelijkse leven. Dat zal niet meevallen als ik mijn ex-reisgenoten moet geloven en dat geloof ik maar al te goed.

De afgelopen 6.5 week:
- Heb ik in heel veel verschillende bedden geslapen en met heel veel verschillende mensen op de kamer gelegen uit de volgende landen: Nederland, België, Duitsland, Engeland, Italië, Amerika, Canada, Korea.
- Heb ik leuke mensen ontmoet en nieuwe vrienden gemaakt (ben zelfs lid van Hyves geworden, haha).
- De laatste 2 weken heb ik geregeld met mensen in het Engels gesproken en kwamen we er na een half uur of zelfs pas de volgende dag achter dat we beiden Nederlands waren, oeps!- Ben ik helemaal ontstrest, no worries rules! (voor hoe lang weet ik niet)
- Ben ik beter Engels gaan praten aangezien ik de laatste twee weken steeds vaker de opmerking kreeg dat ze niet wisten waar ze mijn accent moesten plaatsen (Nederland hadden ze niet verwacht, haha)
- Heb ik vast en zeker veel te veel geld uitgegeven (heb nog niet gekeken, oeps)
- Heb ik niet gewerkt wat heerlijk was na vele jaren van studeren en werken.
- Heb ik enorm genoten van alle momenten, ervaringen, de prachtige landschappen en vele prachtige flora en fauna.
- Heb ik nog nooit zoveel gelachen en ben ik nog nooit zo vrolijk geweest.
- Heb ik geleerd om dingen helemaal in mijn eentje te doen, voor mezelf te kiezen en ik vond het heerlijk.
- Heb ik Nederland, familie en vrienden amper gemist (sorry, maar had het daar te druk voor. Is wel een teken dat ik het erg naar mijn zin had). Nederland heb ik als land zijnde helemaal niet gemist. Tja, zo moeilijk is dat niet.
- Heb ik ruzies, problemen en woordenwisselingen niet gemist. Heerlijk, 6,5 week zonder.
- Heb ik veel over mezelf geleerd.
- Heb ik enorme grenzen verlegd (slangen, helikopters, verre hikes, beklimmingen, quad rijden, krokodillen enz).
- Heb ik heel erg genoten van het bijhouden van mijn website. Ben er achter gekomen dat ik het enorm leuk vind om te schrijven.
- Heb ik enorm genoten van alle berichten die jullie achter lieten. Misschien dat ik jullie daarom niet zo gemist heb want jullie waren toch bij me op deze manier.
- Heb ik geen moment spijt gehad van deze reis.

Wisten jullie dat:
- The Aussibarbie legendarisch is. Overal in parken, langs stranden of in Nationale Parken staan openbare barbecues die werken voor een dollar. De hele familie komt op zondag bijeen om samen te eten. Nadien wordt ook keurig de barbie schoongemaakt voor de volgende gebruikers. Denk maar niet dat men in Nederland het schoon achterlaat voor de volgende.
- Ik niet van Australische yoghurt hou (en uiteraard niet van vegemite zoals alle toeristen).
- Ik het niet over mijn hart verkreeg om skippy te eten aangezien ik hem voor mijn ogen voorbij zag springen en daarom skippy aan reismaatje Saskia heb gegeven, die hem wel heel smakelijk vond.
- Ik helemaal verslaafd ben geraakt aan de smoothies van Boost, warme chocolademelk met marshmallows en aan Iced Chocolate van Gloria’s Beans. Heerlijk!
- Australiërs iedereen begroeten door te vragen hoe het met je gaat. Ze verwachten nog niet eens dat je daar antwoord op geeft maar het is gewoon een beleefdheid en een algemene begroeting.
- Ik in Australië ook last heb gehad van het o zo bekende tenen-buiten-boord-syndroom. Ook daar zijn de bedden te klein voor mijn kleine 1.75. Ik weet dat ik niet klein ben maar zo groot ben ik nou ook weer niet!
- Australiërs je gewoon doll, darling, sweethart, beautiful, sweety enz noemen zonder dat daar achterliggende gedachten bij komen kijken. Het is gewoon normaal dat iemand achter de kassa je doll of darling noemt en na 6,5 week zal ik het missen en moet ik weer naar de chagrijnige gezichten van vele Nederlanders kijken.
- De laatste dag, de altijd goed gehumeurde buschauffeur mij vrijwillig heeft geholpen mijn reistas in en uit de bus te tillen. Waar zie je dat terug in Nederland? Hier komen chauffeurs de taxi amper uit om de deur open te houden voor een ouder iemand want dan worden ze nat.
- Onze tourguide Dave de beste demonstratie ooit heeft gegeven in het gebruik van Dunny’s (gat met wc-pot erop).
- Ik die dunny’s absoluut niet ga missen. Erg fijn als je voorganger de wc-bril niet naar beneden heeft gedaan. De geur en vliegen komen je tegemoet zodra je de wc-deur open doet!
- Dat poepen op een ander ook went na 6 weken, zelfs voor Kelly.
- Ik de vele vliegen absoluut niet ga missen.
- Ik heel veel verschillende dieren in het wild heb gezien: kangaroos, wallibies, koala’s, walvissen, dolfijnen, vlinders, ibissen, leguanen, vele hagedissen, kaketoes, rosépapegaaien, edelpapegaaien, lorikeets, krokodillen, kamelen, paarden, 1 possum, vleermuizen, spinnen, 2 slangen, vele grote insecten, andere vreemde vogels en veel dronken Engelsen.
- Ik twee hele grote kakkerlakken in mijn bed heb gehad, IEEKKKK! En die kikker uiteraard!
- Alle insecten ontzettend groot zijn. Ook de vleermuizen zijn zo gigantisch dat je het idee hebt dat batman overvliegt.
- Ik onwijs veel kilometers gelopen heb.
- Ik de eerste vier weken in Australië ben afgevallen door het vele actieve bezig zijn en de gezonde voeding van Nicks en Adam. Dat die kilo’s er de laatste twee weken weer snel erbij waren door de ongezonde voeding (ondanks dat ik nog steeds heel actief bezig was)
- Geen idee heb waarom ik godsnaam een zakmes, toiletbrilcovers, een regenponcho en veel te veel kleren heb meegenomen.
- Ik erg veel plezier heb gehad van mijn dagrugzak en enorm veel heb gehad aan mijn oordopjes. Je hebt ze echt nodig!
- De kleinste plaats die ik bezocht heb maar 13 inwoners had.
- Wendy op het vliegveld klaarstond met chocoladepepernoten en dat Marjan er die middag ook mee kwam. Haha, toen had ik twee zakken.
- Dat ons mam vrijdagavond hele lekkere wortelstamp met draadjesvlees heeft klaargemaakt.
- Ik met het vliegtuig 40.300 km heb afgelegd en met de bus 4925 km. Dat is samen 45.225 kilometer. De omtrek van de aarde is 40.000 km. Hallo, dat wil toch wat zeggen in 6,5 week tijd!
- Ik erachter ben gekomen dat vrouwen niet onderdoen voor mannen qua snurken. Ook zij kunnen er wat van!
- Dat ik op een rots boven een afgrond heb gelegen voor een leuk kodakmoment. Ik dacht dat het verstandig zou zijn dat pas na afloop van mijn reis te vertellen, haha.

Oke, nu gaan we wat diepzinniger te werk.
Het was de beste beslissing ooit om deze reis te maken. Even uit het leven stappen en 6,5 week alleen maar genieten. Ik (en mijn omgeving) had het nooit voor mogelijk gehouden dat de verlegen en introverte Kelly zo’n reis zou gaan ondernemen. Altijd van gedroomd maar altijd gedacht dat zoiets niet voor mij was weggelegd. Zoiets durfde ik toch niet. Na vele studies komt dan de keus. Ga je werken of ga je die eeuwige droom proberen waar te maken. Als je eenmaal een baan hebt is de stap veel moeilijker. Na maandenlang gepieker heb ik toch die beslissing durven te maken. Ja, ik zou gaan! In een laat stadium bleek ik ook nog eens helemaal alleen te gaan. De zenuwen begonnen toen helemaal om te slaan. Kelly en helemaal alleen naar de andere kant van de wereld. HELP!! Alleen gaan is de beste beslissing geweest na de beslissing om wel te gaan reizen. Tegen iedereen wil ik zeggen dat een grote verre reis het beste is wat je ooit kunt gaan doen. Twijfel je? Toch gaan! Ik heb hetzelfde gedaan. Tot op de dag van vertrek heb ik getwijfeld en toch ben ik dat vliegtuig ingestapt en dat was de beste beslissing ooit.
Je leert jezelf echt kennen. Je staat dan ineens aan de andere kant van de wereld en je moet je zelf dan ineens zien te redden. Wil je iets zien moet je toch echt zelf iets ondernemen. Wil je contact met andere mensen zul je toch echt zelf je mond open moeten trekken. Het komt niet allemaal naar je toe gelopen maar je zult zelf actie moeten ondernemen.
Luisteren naar je gevoel is erg belangrijk. De week voor mijn vertrek heb ik de vraag gehad wat nou eigenlijk mijn doel is. Daarbij werd niet gedoeld op het doel van mijn reis maar meer mijn doel in het leven. Dat is de beste en moeilijkste vraag die iemand ooit gesteld heeft (en een hele slimme) en dat van iemand van wie ik het helemaal nooit had verwacht. Het antwoord wist ik ook niet. Weet ik dat nu? Nee, dat weet ik nog steeds niet. Ik ben nou eenmaal de eeuwige twijfelaar die niet weet wat ze wil met haar leven. Ik ben wel het een en ander te weten gekomen wat heel belangrijk is in het leven.
Maak plezier en leef! Onderneem dingen en geniet van de dingen in het leven. We werken om te leven en leven niet om te werken! Er is zoveel meer te zien buiten dit koude kikkerlandje.
Ik weet dat dit mijn eerste, maar zeker niet mijn laatste verre reis was.
Voor alles is er een juiste tijd en voor alles is een reden. Het was mijn tijd om mijn droom waar te maken en te reizen en er was een hele goede reden voor. Even afstand doen van het drukke en zo hectische leven in Nederland en alleen maar genieten en helemaal voor jezelf zorgen aan de andere kant van wereld.
Voor sommige en voor mij was dat O ZO GOED!!!! Deze reis was de beste tijd uit mijn leven! Australië is een geweldig land met zoveel contrasten en de mensen zijn er o zo vriendelijk. Iedereen die er reist valt voor de levensstijl van de Ozzies en ik ben er ook voor gevallen.

No worries mate!

Voor iedereen herhaal ik nog een keer deze belangrijke boodschap:'Over twintig jaar zul je teleurgestelder zijn over de dingen die je niet gedaan hebt dan over de dingen die je wel gedaan hebt. Gooi dus de trossen los. Zeil weg uit de veilige haven. Vang de wind in je zeilen. Verken. Droom. Ontdek.' (Mark Twain)
Met andere woorden: ontdek, geniet en leef!

Groetjes en heel veel liefs van kelly

Weinig kangaroos op Kangaroo Island

2009-07-11T07:01:00.000-07:00

Woensdag 21 november 2007

Mams, zet de chocoladepepernoten maar alvast klaar want ik kom eraan!!!!

Maandagochtend zijn we om 6.15 richting Kangaroo Island gegaan. Eerst 2 uur met de bus en toen nog 45 minuten met de boot. Daar stond Dave van Adventure Tours ons weer op te wachten. Het is weer een volle bus met verschillende nationaliteiten en verschillende leeftijden!In de bus zitten ook twee Canadezen, een Fransman en twee Duitsters van de vorige tour.

Kangaroo Island is maar erg klein en heeft erg weinig inwoners. Onze eerste stop was op een prachtig strand bij Pennington bay waar op dat moment toevallig.......een groep dolfijnen langs kwam. Wat een geluk! Er zwom echt een groep van zeker 10 dolfijnen in de baai en ze waren echt heel dicht bij het strand. Die had ik nog niet gezien tijdens deze reis (in het wild dan).
Eucalyptafarm

Na nog een strandje en lunch was het eindelijk tijd voor sealbay. We mochten een wandeling maken onder begeleiding van een ranger op een strand waar het stikt van de zeeleeuwen. Wilde zeeleeuwen! Wat was dat gaaf zeg! Echt heel erg leuk om op een strand te lopen waar de zeeleeuwen gewoon rondlopen (waggelen). Heel erg apart.

Die dag hebben we nog wat mooie uitkijkpunten bekeken en hebben we koala's in het wild gespot! Ze hebben er hier een overschot aan. Er is zelfs een hele rel over het eventueel afschieten van koala's wat slecht zou zijn voor het toerisme (lees: japanners die zelf walvissen bij het leven afschieten).
Wij zijn ook bij Little Sahara geweest. Dit zijn sneeuwwitte duinen! Echt prachtig!
Het naar boven klimmen is heel zwaar maar de weg naar beneden is des te leuker. Je kunt namelijk naar beneden per snowboard! Kei lachen!

Die avond hebben we op een hele leuke farm geslapen. Een heel stuk luxer dan de accommodaties op de Great Ocean Road. Vier personen op een kamer met eigen badkamer! Jaja, doe maar luxe. Het leukste was nog wel dat onze badkamer een tuin had! Een tuin?Ja, echt waar! Je kon gewoon naar je tuintje staren terwijl je gezellig op de wc zat of onder de douche stond. Kei lachen!

Die avond was het mijn beurt om het eten voor te bereiden. Samen met Dave en de twee Canadezen hebben we een barbie voorbereid en hebben we een heerlijke salade gemaakt. Tijdens het eten liep er ineens een possum door de eetruimte heen. Ik wist niet wat ik zag! Ik zag ineens iets lopen en schreeuwde springend naar de groep dat er een possum liep. Heel de groep in rep en roer uiteraard.

Die avond zijn we laat een wandeling gaan maken om wildlife te scoren. Gewapend met zaklamp zijn we op pad gegaan (het hoge gras vond ik wat minder om daar in het pikkedonker te lopen. Jullie mogen zelf raden waarom). We hebben drie kangaroos gespot die echt heel groot waren. We konden ze van 3 meter afstand bekijken want ze bleven zeer rustig. Meer hebben we niet gespot of je moet de twee honden van de boer meerekenen die in een keer te voorschijn kwamen. We schrokken ons rot!

Die nacht kwam er een megastorm over het eiland met ontzettend veel regen en hele heftige onweer. Fijn voor de eilandbewoners aangezien ze een groot tekort aan water hebben maar minder fijn voor ons. Het heeft werkelijk de halve dag gegoten! Het was koud en het regende echt heel erg veel. Daar hadden ze totaal niet op gerekend!

Die ochtend zijn we naar Flinders Range geweest, een nationaal park. Daar hebben we de remarkeble rocks gezien die werkelijk remarkeble zijn. Erg apart.

Dave wilde graag een groepsfoto maken wat wij uiteraard geen probleem vonden. Hij wilde bij iedere camera een kreet of zin horen in de taal van iemand uit de groep. Dat moesten we dan kei hard schreeuwen. Toen Nederland aan de beurt kwam kon ik zo echt niets verzinnen. Kwam hij ineens aan met .....in the kitchen, haha. Mijn ex-medereizigers weten wel wat ik bedoel. Zo typisch dat iedere Australische tourguide die kreet/zin weet in het Nederlands.

Twee minuten later schreeuwde 21 man dus " neuken in de keuken" bij de Rocks, haha. Toen ik ze later vertelde wat ze nou eigenlijk geschreeuwd hadden kregen ze zowat een hartwip! Ze vroegen ook nog serieus of dat normaal is in Nederland. Echt hilarisch gewoon!

Die dag zijn we nog gaan kijken bij een aantal uitkijkpunten en bij....furseals (robben). Jawel, Kelly heeft ook wilde robben gezien (in de stromende regen). We kwamen echt doorweekt terug in de bus. Het was kiezen: of in de bus blijven zitten of in de stromende regen gaan kijken. Aangezien ik nog nooit geen robben in het Eindhovens Kanaal heb zien zwemmen dacht ik dat het toch maar beter zou zijn om te gaan kijken. Erg leuk maar wel erg koud!

Als laatste hebben we nog een wandeling gemaakt in de hoop om platypus te spotten. Dave had al aangegeven dat we nergens op moesten hopen omdat die beestjes gewoon niet te spotten zijn (wat ik al wist). Toch maar een vergeefse poging gedaan. Terwijl iedereen een lange route liep naar het visitors centre heb een short cut gedaan. Bekijk het maar....ik moest plassen en niet te zuinig! Terwijl ik dus al lang en breed aan mijn warme chocolademelk zat kwam iedereen veel te laat binnen zetten. Haha!

Na een recordpoging snel-pizza-eten gingen we om 19.00 de boot weer op. Wat was ik blij dat ik weer aan de overkant was. Gelukkig had ik mijn medicijnen genomen want we hadden meer het idee dat de boot zijwaarts ging dan voorwaarts. Niet normaal meer! Het leek net een wipwap maar dan zijwaarts. Om 23.00 kwam ik doodop aan in mijn hostel, een schoon hostel!

Helaas blijkt een van mijn kamergenoten (een Engelse van Amerikaans formaat met benen zo behaard als een gorilla, iiieeeekkkkk) onwijs te snurken dus heb ik heel erg snel mijn oordoppen gepakt. Ik heb zo vast geslapen dat ik zelfs mijn wekker vanochtend niet heb gehoord.

Vandaag ben ik maar weer naar een wildlifepark geweest. Was ik eigenlijk niet van plan aangezien ik er al zoveel had gezien. Toch hoorde ik dat het zeer de moeite waard was en aangezien ik toch niets beters te doen had ben ik maar weer kangaroos gaan voeren enz. Erg vervelend! Het was inderdaad een erg mooi park en zeer de moeite waard! Voor 2,50 dollar kun je hier 2 uur met de bus reizen. Is echt geen geld. In het park kwam ik nog twee Duitsers tegen van onze tour, in de bus kwam in een andere Duitse van de tour tegen en in het hostel zit mijn oud-Duitse kamergenootje uit Melbourne. Wat is de wereld toch klein!

Vanavond heb ik voor het eerst in 6 weken tijd Mc Donalds gegeten. Knap hè!

Mijn spullen zijn gepakt en hoop dat het goed zit qua gewicht. Morgen is het tijd om naar huis te gaan. Ik heb een onwijs geweldige tijd gehad (beste tijd van mijn leven) en heb van ieder moment genoten. Ik ben bang dat ik het reisvirus te pakken heb gekregen. I love Australia! De mensen zijn hier zo ontzetten vriendelijk en de levensstijl is hier zo relaxed. Ik moest thuis lachen om de ' no worries' van hier maar het is echt ' no worries' . Ik ben bang dat de ' worries' weer snel komen in Nederland want daar hebben we er teveel van.

Ik heb in ieder geval een geweldige tijd achter de rug. In Nederland zal ik nog een keer een verhaal typen hoe ik mijn reis ervaren heb en zal ik jullie met wat diepzinnige 'onzin' (waar ik erg goed in ben, haha) verblijden. Ik moet daar alleen even voor gaan zitten en heb daar morgen 23 uur de tijd voor.

Mam, neem alstublieft mijn winterjas mee!!! Het was vandaag 23 graden en had het al koud!

Een paar hints:

- Wortelstamp met draadjesvlees

- Tapas

- Gourmet

- Pannenkoeken

Kijk maar wat je er mee doet, haha.

XXXXXXXXXXX Kelly

Tot overmorgen!!!!!

TIP:

Seal Bay Conservation Park op Kangaroo Island
Seal Bay Road
Seal Bay SA 5223
Telephone:
08 8559 4207

http://www.southaustralia.com/9001050.aspx

Blaren hier, blaren daar, blaren overal!!

2009-07-11T06:53:00.000-07:00

Zondag 18 november 2007

Hello, hier is de onderkant weer! Ik leef nog! Als je maar even de tijd hebt, lees dan een andere keer aangezien het bijna een week geleden is en ik heeeeeel veeel te vertellen heb.

Afgelopen donderdag ben ik s' ochtends opgehaald door Adventure Tours. Toen er een Ozexperience bus (schijnt hetzelfde bedrijf te zijn) kwam voorrijden kreeg ik het een beetje benauwd aangezien zij bekend staan om: 18 jarige zuipende backpackers met een hoog Engels gehalte. IIIIEEKKKK!

Bleek dat even mee te vallen. We hadden een zeer gemengde groep. Jonge backpackers maar ook verschillende oudere mensen uit verschillende landen en continenten. Deze keer zat Kelly met ..... 4 andere Nederlandse meiden in de groep. Onze tourguide was Tanya, een echt stoer Ozziewijf (sorry, maar kan het niet anders omschrijven).

Met 24 mensen in het busje viel niet mee. Het leek meer veevervoer. Dat ze daar nog mensen in durven te vervoeren. Tja, backpackerstour. Eerst moesten we weer een formulier invullen dat de tour op eigen risico is en dat zij niet aansprakelijk zijn... bla, bla, bla. Altijd fijn die formulieren.

Donderdag zijn we richting de Great Ocean Road gegaan. Eerst hebben we nog een stop gemaakt bij Bells Beach. HET surfstrand van Australie.
Die dag hebben we een aantal stops gemaakt bij mooie stranden en uitkijkpunten. Heel erg mooi allemaal. Aan het eind van de middag kwamen we eindelijk aan bij het punt waar het om draaide: The twelve apostles. Jullie raden nooit wat Kelly gedaan heeft! IK HEB EEN HELICOPTERVLUCHT GEDAAN!!! SUPERVET!!

We kregen de kans om voor maar 60 dollar (is echt goedkoop) 10 minuten een helikoptervlucht te maken boven the twelve apostles. Dat liet ik me geen 2de keer zeggen. Inschrijven met die hap. Ik zat meteen in de eerste helikopter en toen werd ons verteld dat we met z'n 3en moesten uitvechten wie er voorin zou komen te zitten. Aangezien de twee andere dames een beetje angstig keken, stelden zij mij voor dat ik voorin zou gaan zitten. Haha, geen probleem want daar heb je het beste uitzicht! Ik ben naast de piloot gaan zitten en met koptelefoon op zijn we de lucht ingegaan. Het was echt heel erg gaaf. Heb superfoto's kunnen maken en zou er weer zo inspringen. Zeker voor herhaling vatbaar.

s' Avonds hebben we genoten van een schitterende zonsondergang bij the twelve apostles. Erg mooi. We logeerde in een dorpje met we 13 inwoners, haha. Wist niet dat zoiets bestond.De volgende dag was het brekkie om 6.30. Aangezien de meeste net in Australië zijn kwam iedereen zwaar belabberd zijn bed uit aangezien zij nog niet gewend zijn aan absurde ontbijttijden.

Die ochtend hebben we nog veel verschillende stops gemaakt bij schitterende stranden en uitkijkpunten aan de Great Ocean Road. Heel erg mooi allemaal. Op een gegeven moment had ik er wel genoeg van aangezien we om de 15-20 minuten de bus moesten verlaten. Normaal gesproken is dat niet zo'n probleem maar aangezien ik in een 'veevoerbus' zat kon je de bus alleen maar verlaten d.m.v. ons Nederlands ' ritssysteem'. Gezien het feit dat ik helemaal achterin de bus zat duurde het al 10 minuten voordat ik er eindelijk uit was. Niet zo handig dus.

Die middag zijn we doorgereden naar de Grampians, een nationaal park. Tanya is echt zo gek als een deur. Op een gegeven moment remde ze keihard en rende de bus uit ????????????

Komt ze ineens de bus in met een Echidna. Dat is een veel te groot uitgevallen stekelvarken met een lange snuit. Die hield ze gewoon met haar blote armen vast om aan ons te laten zien. Aan haar gezicht te zien was dat ook niet erg prettig maar ze had geen handdoek om hem vast te pakken dus deed ze het maar met blote handen. Knettergek die Ozzies!

Tja, en toen kwam er een deel kijken waar ik niet echt goed van op de hoogte was. Dat was een hike. In Melbourne kwam ik in gesprek met een Nederlands en Belgisch meisje die dezelfde tour hadden gedaan. Zij waarschuwde mij voor de zware hikes en beklimmingen. ????

Hikes, beklimmingen???? Ik had iets gemist bij het boeken van deze tour. Zij waren zelfs gestopt bij een hike toen ze zagen wat voor beklimming ze moesten doen omdat ze het ontverantwoord vonden. Oeps, fijn vooruitzicht. Daarom moesten wij dus zo'n formulier invullen.

Die middag werden wij al voorbereid op de eerste hike. Ruim 2,5 uur lopen, klimmen in de brandende zon. Het zou een hele zware hike worden zei Tanya ons. Trek je beste schoenen maar aan. Op naar de Pinnacle! Gelijk had ze. Het was een hele zware klim!
We moesten 2,5 kilometer omhoog lopen en klimmen waarbij we geregeld onze handen moesten gebruiken om omhoog te komen. Op de route waren geregeld ' trapleuningen' aangebracht om omhoog te komen. Tanya had al aangegeven dat het geen probleem zou zijn als we niet meer verder konden. Ze zou ons dan op de terugweg ophalen. We zijn met 24 man begonnen en uiteindelijk hebben 16 man de top gehaald. IK HEB HET GEHAALD!!!!!!!!!!!!!!!! Het was slopend maar ik heb het gehaald. Als we ergens aan beginnen maken we het ook af! Het uitzicht was echt geweldig. Ik was zo onwijs trots op mezelf dat ik het gehaald had. Na wat rare capriolen op de rotsen te hebben uitgehaald met Elize uit Utrecht voor leuke kodakmomentjes, brak het minder leuke moment aan. De terugweg! Ook weer 2,5 kilometer terug en wel naar beneden! Wat was ik blij dat we in ons hostel aankwamen.

We zaten in een huisje en ik had het geluk om een kamer met 3 andere Nederlanders te delen. Ach man lagen gewoon in een stapelbed IN DE HUISKAMER! We hadden maar 1 douche en 1 toilet met 12 personen. Na die beklimming geloven jullie vast wel dat het vechten om de douche is geweest. Ik was derde, haha!

De derde dag was weer een zware dag. Eerst op naar Mc Kenzie Falls. Erg mooi. Wil je fatsoenlijke foto's maken moet je wel ongeveer 250 trappen naar beneden lopen. Het probleem is dat je ook weer naar boven moet. Ach, je moet iets over hebben voor een mooie waterval.
Toen op naar de volgende hike: mount Hollow. Hier werden we er op geattendeerd dat het een minder lange hike zou worden (2 uur als we geluk hadden) maar dat er vooral veel klimwerk bij kwam kijken. Als je niet wilde kon je ook een andere route lopen. Met 16 man zijn we aan de beklimming begonnen. Alle Nederlanders gingen uiteraard naar boven. Op een gegeven moment kwamen we op een punt waar ik meteen aan het Nederlandse en Belgische meisje in Melbourne moest denken. Deze beklimming bedoelden ze. Moeten we hier naar boven!
Tanya, zat boven op de rotsen om ons naar boven te begeleiden en alles in de gaten te houden. Het was echt een hele flinke klim waar je beide handen voor moest gebruiken om omhoog te komen en langs smalle randen met afgronden moest lopen.

Ook moesten (je kon ook omlopen maar wij zijn bikkel) door een grot heen. Na een uur waren we alle 16 boven. Het was echt een supervette klim, haha. Super uitzicht! Naar beneden was iets moeilijker maar ook dat hebben we gehaald. Ik vind het echt stoer van mezelf dat ik zo'n klim heb gedaan en ik zou het zo weer doen. Het was echt een hele goede en gave klim. Mijn voeten zien er alleen niet meer uit. Ben door mijn blarenpleisters heen, haha!

Op de terugweg kwamen we een man tegen die een baby op zijn rug had. Hallo, je gaat toch niet klimmen met een baby! We hebben hem gewaarschuwd maar hij wilde doorgaan. Achteraf hoorde we dat Tanya hem ook had gewaarschuwd maar ook toen ging hij door. Echt niet normaal.

‘s Avonds kwamen we heel moe en voldaan in Adelaide aan. We hebben lekker met z'n allen wat gedronken en zijn in China Town gaan eten. Het was weer een geweldige tour en zelfs de hikes en de beklimmingen vond ik geweldig. Lots of adventure and I love it!

Ik zit echt in een pokkehostel. Het is er oud, vies en de muren zijn zo dun dat je letterlijk de gesprekken van de buren kunt volgen (ook 's ochtends om 6.00!!! Bedankt, buurtjes)

Heb vandaag meteen een ander hostel geregeld voor als ik terug ben van Kangaroo Island.

Dit hostel zit bij de tour inbegrepen maar is echt bagger.

Vandaag heb ik eindelijk gedaan wat ik al een hele tijd wilde doen. Onbeperkt shoppen! In Melbourne kon ik niet echt slagen maar hier hebben ze een heel erg gezellig winkelcentrum dat ook op zondag open is. Ik heb echt shop till you drop dag gehouden met gebruik van mijn creditcard (dan merk ik het pas als ik thuis ben, haha). Heb net lekker in Chinatown bij de Maleisiër gegeten. Heerlijk!

Morgen word ik om 6.20 opgehaald voor mijn twee laatste dagen. Kangaroo Island! Heb daar erg zin in. Twee Canadezen van de vorige tour gaan ook mee. Das wel gezellig dus.

Woensdag is mijn laatste dag, snik, snik. Ik heb het hier veel te veel naar mijn zin. Ik wil nog niet.... Aan de ene kant wil ik natuurlijk iedereen wel weer zien maar het is hier zo geweldig.

Tja, aan alles komt een eind en dus ook aan deze reis. Zal woensdag nog schrijven hoe het op Kangaroo Island is geweest.

TIP:

Helikoptervlucht boven de Twelve Apostles!!!!

Dit is mogelijk bij het Visitorscentre. Echt een aanrader!

Souvereign Hill

2009-07-11T06:49:00.000-07:00

Maandag 12 november 2007

Zo fijn als je snel internet (en goedkoop) in je hostel hebt. Dan ga je er ook wat makkelijker op.
Vandaag was het weer tourdag.
Vanochtend ging de wekker dus weer op 6.00. ‘s Ochtends zijn we eerst weer naar een Wildlifepark geweest (ik denk dat ik in Nederland even niet meer naar de dierentuin hoef).
In het park kregen we een rondleiding van een uur.

Had Kelly vandaag toch weer eens even geluk. In dit park is er 9 maanden geleden een koalatweeling geboren wat uiterst zeldzaam is aangezien dat maar eens in de 50 jaar voorkomt (er zijn ook maar 3 geregistreerde gevallen).
Omdat ze de tweeling aan mensen willen laten wennen hadden we het geluk dat er 1 uit zijn verblijf werd gehaald om te worden geaaid en te worden gefotografeerd. Ik sta dus op de foto met een Joeykoala.

Zo ontzettend schattig en hij voelde echt als een klein bolletje wol. Ik moest er maar lekker dicht bij gaan staan en goed kroelen zodat ze goed zou wennen. Nou geen probleem hoor! Ik kroel wel een eind weg met een joeykoala. Jullie willen trouwens niet weten hoeveel koalafoto's ik al in totaal heb (dat zijn er echt veel want je blijft maar knippen).
Nadien was het weer tijd om kangaroo's te voeren. Die waren totaal niet verlegen hier. Bij de ingang van het park liepen al een aantal kangaroo's rond om de mensen te verwelkomen. Een kangaroo zat gewoon met zijn snuit in mijn zak chips terwijl ik even niet keek (het was een redkangaroo en dat zijn de grootste dus bij die zak chips kon hij makkelijk bij). Ook zat hij bij mensen in de rugzak als ze die per ongeluk open hadden laten staan. Geen manieren die kangaroo's van tegenwoordig!

Bij de wc hing ook een bordje met de melding alstublieft de poort goed dicht te doen omdat de kangaroo's anders de wc's binnen kwamen huppelen. Haha, is weer eens iets anders. Kom je de wc binnen, staat er een kangaroo in de wc.

Toen was het wombattijd. Nou heb ik al een aantal wombats gezien maar het punt is, dat net zoals koala's, wombats praktisch de hele dag slapen. Alleen slapen wombats niet in een boom maar onder de grond. Je krijgt ze dus nooit goed te zien. Een wombat is een soort veel te groot uitgevallen knaagdier van 40 kilo! Anders kan ik het even niet omschrijven. Deze wombats waren toevallig wakker! De deurtjes werden open gedaan en je kon ze aaien en foto's maken wat niet meeviel. Ze hadden veel meer interesse om uit het verblijf te kruipen.

Vanuit het Wildflife park gingen we naar Souvereign Hill in Ballarat. Dit is een opgezet dorpje voor toeristen dat in het teken staat van de Goldrush. Je kunt het vergelijken met het prehistorisch dorp (zonder de prehistorie) maar dan veel groter en meer opgezet. Alles is aangekleed in de tijd van de Goldrush en op straat, in de winkels enz lopen alle mensen ook in de originele klederdracht. Verder kon je er allerlei activiteiten doen zoals kaarsen, dompelen, bowlen zoals het vroeger ging, een mijnwandeling maken, een stagecoachtocht maken, goud zoeken enz. Allemaal heel erg interessant. Ik heb ook nog een extra mijntour gemaakt van 40 minuten en dat was erg interessant en zeer de moeite waard. Op het einde gingen we nog in een treintje (wat er erg grappig uitziet op de foto) door de mijn heen.
Je zag ook vooral heel veel scholen lopen en dat geloof ik goed want voor kinderen is dit gewoon ontzettend leerzaam. Kinderen kunnen hier ook naar school dus je zag ook klassen lopen in de originele klederdracht van vroeger en je kon ook in een klaslokaal rondkijken enz. Erg leuk!
Al met al een zeer geslaagde dag weer.

Morgen heb ik mijn laatste vrije dag in Melbourne. Ik wil in ieder geval naar de Botanische tuinen en voor de rest zie ik wel waar de bus met afzet. Er rijd hier een gratis bus door Melbourne speciaal voor de toeristen. Is dat even luxe.

TIP:

Souvereign Hill nabij Melbourne.

Een groot openluchtmuseum voor jong en oud dat in het teken staat van de Goldrush.

Bezoek ook het nabij gelegen Ballarat Zoo. Deze twee actviteiten zijn goed te doen in een dag.

http://www.sovereignhill.com.au/

I Love Melbourne!

2009-07-11T06:44:00.000-07:00

Zondag 11 november 2007

Nou, ik ben veilig aangekomen hoor. Het was nog wel een heel gedoe. Eenmaal op het vliegveld bleek dat ik met een andere maatschappij zou vliegen dan ik eigenlijk geboekt had (ik kon de incheckbalie al niet vinden). Ik kreeg een hele uitleg maar dat boeide me niet zoveel. Als ik er maar zou komen. Bleek dat we ook nog eens 1,5 uur vertraging hadden en bij de douane had ik het geluk dat ze me selecteerde voor een explosievenonderzoek (Wat!! Zo onbetrouwbaar zie ik er toch niet uit).
Toen ik de douane had overtuigd dat ik echt geen bom in mijn korte broek of slippers had en dat Osama Bin Laden echt geen neef van me was mocht eindelijk doorlopen.

Uiteindelijk vertrok mijn vliegtuig pas om 2.00 terwijl ik om 00.30 zou vertrekken.

Jetstar lijkt meer op veevervoer. Het is maar goed dat mijn voorganger niet naar achter ging met de stoel want ik zat al klem zonder dat ze dat deed.

Wonder boven wonder ging de vlucht heel snel aangezien zich een zeer uniek voorval voordeed. Ik heb geslapen! Is dat even een bijzondere ervaring! Ik schrok er zelf van toen ze omriepen dat we de landing in gingen zetten.

Eenmaal in Melbourne was het vervoer naar mijn hostel snel gevonden wat ze hier prima geregeld hebben en toen bleek dat ik pas na 12.00 mijn kamer mocht. Balen!

Toen ben ik maar naar de Queen Victoria Market geweest en daar viel ik meteen op Melbourne!Melbourne is the place to be for shopaholics (zoals ik). Ik wilde meteen een 2de koffer aanschaffen en volproppen met van alles en nog wat maar helaas is er een limiet voor mijn volgende tour (waar ik al 5 kilo overheen zit, oeps). Deze markt is ongeveer 25 keer zo groot als de Woenselse Markt (zonder het gebruikelijke publiek) en een oase voor de shoppende vrouw. Kom dus allemaal naar Melbourne! Het hostel ziet er uitstekend uit. Het ligt erg rustig (ligt wel wat van het centrum verwijderd) en de kamers zijn erg netjes en het is er erg schoon. We hebben zelfs echte douchecabines wat erg luxe is in plaats van een vies plakgordijn en ik mag me ook erg gelukkig prijzen met een nachtlampje! Jaja, wat een luxe allemaal op vakantie!

Gister was het weer tourdag voor mij. Ik had meteen na aankomst een tour geboekt naar Philip Island. 's Ochtends heb ik nog even de markt onveilig gemaakt en ben nadien opgehaald door APT. Philip Island staat bekend om zijn pinguïns. Eerst zijn we kangaroos gaan voeren en hebben we wat sightseing gedaan op het eiland. 's Avonds was het eindelijk piguintime. Ze hadden al gezegd dat je extra kleding mee moest nemen omdat het erg af kon koelen. Wat was ik blij dat ik zowel mijn vest als mijn jas bij me had want het was echt koud.

Zodra het donker was kwamen de pinguïns uit de zee (deze pinguïns zijn maar 30 cm) en waggelden zo het strand op, op zoek naar hun eigen nest. Er kwamen echt zeker meer dan 100 pinguïns uit de zee. Zo ontzettend schattig. Je kon er ook een boardwalk maken en dan kon je de pinguïns van zo dicht bij zien dat je ze aan zou kunnen raken (wat uiteraard niet mag). Het was ook zeer duidelijk dat het paarseizoen was aangezien veel pinguïns het erg gezellig hadden. Verschillende ouders trokken hun kinderen dan ook snel weg bij het zien van gezellige pinguïnspelletjes, haha.

Al met al was het echt ontzettend leuk om te zien en was het weer een once in a lifetime experience. Omdat de pinguïns erg beschermd zijn is het strengste verboden om foto's of ander beeldmateriaal te maken (wat ook logisch is want die beestjes raken compleet de weg kwijt als er constant geflitst wordt). Je kon wel foto's kopen en dat heb ik dus ook keurig gedaan.

Om 23.45 kroop ik moe maar voldaan mijn bedje weer in.

Vandaag zou het eigenlijk Saskia-dag zijn maar toen ging er iets mis. We zouden elkaar ontmoeten op het centraal station. Omdat ik verkeerd was ingelicht door mijn hostel stond ik op het verkeerde station. Na een uur en twee telefoontjes naar haar tante kwam ik er dus achter dat ik verkeerd stond. Ik ben toen snel door Melbourne naar het andere station geraced en kwam erachter dat dit station midden in het grootste winkelcentrum van Mebourne ligt. Oeps, een groot mierennest met verschillende platforms verspreid over het winkelcentrum. Na nog een keer contact te hebben opgenomen met tante Meintje dacht ik dat het wel eens erg moeilijk zou kunnen worden (stom, we hadden ook geen mobiele telefoonnummers uitgewisseld). Na 3 uur heb ik het maar opgegeven. Ik heb nog een tijdje in het winkelcentrum gewandeld in de hoop elkaar nog tegen te komen. Helaas mocht dat niet zo zijn. Erg jammer want ik had er erg naar uitgekeken om gezellig met z'n 2en te shoppen. Ik heb toen maar zielig in mijn eentje gewinkeld. Sorry, Sas! Ik kon je echt niet vinden. Ik was je niet vergeten!

Melbourne is echt een geweldige stad en leuker dan Sydney (wat ik al vaker gehoord had).In Swanson Street is er een winkel die bekend staat om zijn chocolade. Ik zou uiteraard niet Kelly heten als ik dat niet zou uitproberen. Sh*t zeg, wat is dat lekkere chocolade. Niet normaal meer! Heb meteen maar wat ingeslagen.

Er staat hier trouwens al een grote kerstboom in het centrum en de kerstliedjes worden al gedraaid in de winkel. Erg vreemd aangezien het hier 30 graden is.

Rocking around the Christmastree

Morgen ga ik weer op tour en wel naar Ballarat. Dat is een goudzoekersstadje buiten Melbourne waar nog alles in oude stijl is. Je kunt daar echt goud zoeken en naar een goudmijn enz. Dat lijkt me best wel educatief zo in mijn vakantie, haha.

Mijn tour van aanstaande donderdag is al bevestigd en ik ben tot de ontdekking gekomen dat ik volgende week donderdag al naar huis vlieg. Aaaaaaaaaahhhhhhhh!

Het is hier trouwens 30 graden dus dat is ontzettend lekker. Er zijn hier minder vliegen maar degene die er zijn, zijn minstens zo vervelend.

xxx Kelly

TIP:

Penguin Parade op Philip Island.

Ongeveer 90 minuten van Melbourne vandaan ligt Philip Island.

Hier is de beroemde Pinguin Parade te vinden maar ook een Koala Conservation center.

Iedere nacht na zonsondergang komen hier 's werelds kleinste pinguins aan land vanuit zee.

Heel erg leuk om mee te maken. Zeker ook een aanrader voor kinderen.

http://www.penguins.org.au/

Feeling Hot, Hot, Hot

2009-07-11T06:41:00.000-07:00

Vrijdag 9 november 2007

Hebben jullie geluk dat er in Darwin niet zoveel te doen is. Drie verhaaltjes in drie dagen tijd!
Vanochtend was het weer vroeg opstaan maar daar heb ik totaal geen moeite meer mee. Ik word automatisch rond een uur of 6.00 wakker.

Vandaag was het Wildlife park-dag. Ik stapte die bus in en wat blijkt: lijkt het net of ik bij Taxbus instap. Een busje vol met 'oude vandagen' en het eerste wat ik dacht was: " neemt u een rolstoel of rollator mee?" Tja, daar sta je dan als broekie met je rugzak. Ik ga gezellig met jullie op stap vandaag. Onze buschauffeuse bleek toevallig ook nog een Nederlandse te zijn die sinds 10 jaar in Darwin woont.
Het park op zich vond ik een beetje tegenvallen en ik had er meer van verwacht (mijn medereizigers vonden het helemaal geweldig maar dat zal wel aan het hoge Taxbusgehalte liggen verwacht ik zo). Eigenlijk had ik vandaag op een Jumping Croc-cruise gewild maar die boot had geen zin om te varen. Dan maar dit want alles is beter dan de hele dag hier in Darwin te vertoeven waar het 40 graden is met een mega hoge luchtvochtigheidsgehalte.
Ik heb in het park wel de kans gekregen om met een possum (australisch nachtdiertje wat lijkt op een combinatie van een rat/muis/hamster/cavia of iets dergelijks) op de foto te gaan en ik heb een Joey mogen aaien (een wat??? dat is een babykangaroo voor de niet-vakantiegangers onder ons). Dat maakte weer veel goed.

Vanmiddag heb ik maar wat doelloos door Darwin gelopen en heb me vanwege de hitte neergestreken op een bankje (in de schaduw uiteraard) in het park met uitzicht op zee.
Daar heb ik een uur liggen luieren.
O ja, Darwin zelf is niet heel bijzonder maar de openbare toiletten zijn een attractie op zich. Dat is een hokje midden in het park. Je drukt op een knop en dan gaat de deur volautomatisch open en weer dicht. Binnen tref je een verbazend grote en luxe toilet aan. Het toilet heet je welkom in zijn verblijf (dit is geen grapje). Terwijl je daar gezellig je behoefte doet is dat uiteraard onder het genot van een rustig muziekje. Het toilet spoelt pas door als je netjes je handen hebt gewassen wat uiteraard ook volautomatisch gaat. Wil je weer naar buiten? Druk dan weer op het knopje en het toilet bedankt je voor het bezoek en de deur gaat weer open. Echt hilarisch gewoon! Ik ben nog nooit schaterend een wc uitgekomen maar vandaag was de eerste keer. Weer een ervaring rijker!

Na wat souvenirinkopen te hebben gedaan en voor de zoveelste keer een fruitsmoothie (heerlijk) te hebben gehaald viel mijn oog op een folder van Aquascene oftewel vissen voeren. Dat zag er wel grappig uit en het was ook bijna voedertijd. Waarom niet dan? Ik kan mijn kamer toch niet meer in en mijn vliegtuig vertrekt pas vannacht dus ik heb alle tijd van de wereld. Dat voeren was best grappig. Er kwamen echt honderden vissen op af die je met de hand kon voeren.
En toen was het zonsondergangtijd. Aangezien dat gister niet echt lukte vanwege zware bewolking, regen en onweer (ja, wij hebben er ook last van) ben ik vandaag maar weer een poging gaan doen. Het was weer een mooie maar niet zo mooi als van de week met de tour (ook om mijn ex-medereizigers gerust te stellen, haha).

Het vervelendste aan het alleen reizen is het alleen eten. Je voelt je echt zielig alleen op zo'n moment. Aangezien dagelijks Mc Donalds, pizza, Red Rooster enz ook niet echt gezond is heb ik me zelf vanavond getrakteerd op een etentje bij de Italiaan. Ik ben serieus alleen gaan uiteten en heb een heerlijke spaghetti op. Tja, je moet toch iets.
Dadelijk ga ik maar eens kijken of ik nog een douche kan scoren in het hostel (aangezien ik al vanochtend ben uitgechecked) en om 22.30 komt het shuttlebusje me halen voor naar het vliegveld.

Heel veel liefs uit het veel te hete Darwin.

TIP:

Aquascene. Aan de rand van het centrum ligt aquascene. Hier is de mogelijkheid om onwijs veel vissen te voeren die twee maal daags hier naar toe komen (ligt aan zee). Een hele oude en populaire attractie in Darwin. Check van te voren naar de voertijden want die veranderen geregeld. Ook erg leuk voor kinderen!!

http://www.aquascene.com.au/

Dag vriendjes en vriendinnetjes....

2009-07-11T06:38:00.000-07:00

Woensdag 7 november 2007

Lonely, i'm so lonely..... Dit was het dan. Gister zijn we gaan uiteten bij Hogs Breath (die werkelijk waar de lekkerste steak ter wereld hebben). Gister hebben we nog een poging tot stappen gedaan (jaja, ik heb een poging gedaan) maar dat was niet zo geslaagd vanwege de muziekgenre in deze regio. Niet echt ons ding.

Toen was het tijd om afscheid te nemen van Adam (onze tourhost) die ons het ' wilde nachtleven' van Darwin liet zien. Hij had al gezegd dat hij het moeilijk vindt om afscheid te nemen aangezien hij dit werk nog maar 2,5 maand doet. Het was echt heel aandoenlijk om te zien want hij had er echt moeite mee. Heel erg schattig.

Vanochtend zijn we Saskia en Karin gaan verrassen door onze neus nog te laten zien. Daar hoopten ze al stiekem op. Toen waren we nog maar met z'n drieën.
Toen zijn Matthea, Sascha en ik nog wat gaan wandelen en toen was het tijd voor weer een afscheid. Snik, Snik. En toen was ik weer alleen...
Tja, ook daar zal ik aan moeten wennen. Leuk is anders als je vier weken lang veel met elkaar hebt gedaan en meegemaakt. Meiden, nogmaals kei (daar is ie weer) bedankt voor alle gezelligheid, ervaringen en herinneringen en we zien elkaar nog wel eens in het centrale punt van ons koude kikkerlandje.
Oh, ik heb ook goed nieuws. Saskia is op bezoek bij familie in Melbourne en zodra ik daar ben kan ik contact opnemen met tante Meintje (klinkt schattig hè) en dan Saskia en ik een dagje shoppen in Melbourne.

Vanmiddag maar heel erg saai mijn was gedaan want je kleding ziet er echt niet uit na de outback.
Op dit moment regent het en aangezien het hier zo ontzettend warm is en ik geen zin heb om morgen heel de dag in bruisend Darwin (niet veel te doen hier) rond te struinen heb ik uit verveling een halve dagtour naar een Wildlife Park geboekt. Ben het niet meer gewend om niets te doen. We vroegen gister al aan Adam hoe laat het ontbijt was maar daar reageerde hij toch maar niet op, haha!

Dat was ie weer!

TIP:

Hostel: Melaleuca On Mitchell

52 Mitchell Street, Darwin

Dit hostel ligt midden in het centrum van Darwin en heeft veel goede faciliteiten zoals:

- 24 uurs receptie

- Internetfaciliteiten

- Bagageopslag

- Tourdesk

-Bar

- ZWEMBAD

- enz.

Top End

2009-07-08T11:26:00.000-07:00

Dinsdag 6 november 2007

Hello, daar zijn we weer. Na een aantal dagen reizen zijn we op het eindstation van onze tour aangekomen, Darwin.

Waar moet ik in hemelsnaam beginnen want we hebben weer zoveel gedaan en tijd om in mijn dagboek te schrijven heb ik niet gehad en dat gaat ook een beetje moeilijk in de outback.

Na Alice Springs zijn we richting het noorden vertrokken. De Devils Marbles stonden op het programma. Dat zijn vreemde stenen (en geen kleine steentjes) die zomaar in de middle of nowhere in de outback staan. Je kunt er zeer leuke kiekjes maken en we konden gelijk bewijzen hoe acrobatisch we wel niet zijn. Iedereen weet uiteraard dat ik van nature niet van elastiek ben MAAR de Engelsen zijn dat nog minder. Voor een leuk kodakmomentje moet je wat over hebben zoals bijvoorbeeld klimmen tussen twee stenen in en dat viel die Engelsen behoorlijk tegen. Mogen jullie raden wie het wel voor elkaar kregen. Jawel hoor, team Holland + België klom tussen de stenen in naar boven, haha. Gracieus was het niet maar ik stond er wel!

Na een lange dag kwamen we aan bij Banka Banka Station (cattlefarm) waar we weer kwamen te staan op een leeg veld. Dat betekende dat we weer in swags moesten slapen! Deze keer hadden we ons goed voorbereid want we zorgden er nu wel voor dat we aan de andere kant van het veld kwamen te liggen (ver van de Oostenrijkers die zich naar de laatste keer wel rustig houden).De sterrenhemel was niet zo mooi als in Alice Springs maar nog steeds indrukwekkend. Gelukkig heb ik deze keer beter geslapen en hebben we geen last gehad van brullende groepsgenoten. Oordoppen in en dan slaap je vanzelf. 's Ochtends kreeg ik nog onverwacht bezoek in mijn swag waardoor ik een halve meter uit mijn swag omhoog sprong (wat niet meevalt). Om 5.45 werd ik wakker en stak mijn hoofd buiten de swag en meteen springt er een kikker op mijn arm die nadien doodleuk op mijn kussentje gaat zitten. Ik heb niets tegen kikkers maar om 5.45 's ochtends zit je daar niet echt op te wachten. Het was dat onze fotocamera's in de bus lagen want volgens Matthea zag het er erg lachwekkend uit.

Na het ontbijt gingen we weer verder op pad en wel richting Daly Waters Pub. Dit is de bekendste pub van Australië midden in de outback. Vooral de inrichting is echt hilarisch aangezien veel voorgaande reizigers souvenirs hebben achtergelaten met als doel het behang wat op te fraaien. Denk dan aan vele BH's, slipjes, identiteitsbewijzen, rijbewijzen, enz. Het hangt er vol mee!

Na het bezoek aan de pub kwamen we eindelijk aan bij Mataranka wat zeer welkom was aangezien dat een warmwaterpoel is. Ik ben geen zwemmerd maar hier spring ik met liefde in het water aangezien de temperatuur hier overdag oploopt tot ongeveer 40 graden!

Na de verfrissende duik zijn we richting Katherine gegaan en daar zaten we eindelijk weer in een luxe motel. Zalig was dat gewoon!

De volgende dag kregen we weer eindelijk wat te zien. Er stond een boottrip op het programma. Een boottrip door de Katherine Gorge was zeer de moeite waard want het was erg mooi. Er was een mogelijkheid tot zwemmen maar daar heb ik voor bedankt ondanks de hitte.

Er was een stuk waar de crocs niet kwamen (zeiden ze) maar 50 meter terug zaten wel krokodillennesten. Duhhhhh! Staat er dan een bord voor de krokodillen met daarop: " Stop, go back! Humans are swimming here."Nee, dank je wel. Het mogen dan wel alleen zoetwaterkrokodillen zijn die niet gevaarlijk voor de mens zijn maar een krokodil is een krokodil voor mij.

Na de boottrip zijn we naar Edith Falls gegaan. Dit is ook een waterpoel met een waterval met de mogelijkheid om te zwemmen. Ook hier heb ik voor bedankt ivm de krokodillenwaarschuwing. Het is nog wel niet het seizoen voor salties maar lekker zwemmen is anders.

Na een korte reis kwamen we dan eindelijk aan in Kakadu National Park wat echt ongelooflijk mooi is (en heel heet). We hebben een prachtige wandeling gemaakt naar Nourlangie Rock waar allerlei Aboriginal Rock-art is te bewonderen en boven op de Rock heb je een prachtig uitzicht over Kakadu. Ik geloof niet dat ik ooit zo gezweet heb als ik dit gedeelte van Australië want de luchtvochtigheidsgehalte is hier zo ontzettend hoog. Het lijkt net of je in de Haman zit maar dan 24 uur per dag!

Op het terrein van onze lodge kregen we de waarschuwing om 's avonds het gras te mijden en niet zonder zaklamp op pad te gaan in verband met de giftige slangen hier. Erg fijn. Wij zijn er gelukkig geen tegen gekomen maar de Engelsen en Oostenrijkers uit onze groep wel!

De dag erop hadden wij een vrije dag! Yes, wat was dat lekker. Aangezien er voor mij geen excursies bij zaten (degene die ik wel leuk vond konden niet meer aangezien het regenseizoen te vroeg is gestart). Dat werd dus een dag relaxen aan het zwembad. Wat vond ik dat nou erg. Heerlijk was dat! Sascha en ik zijn wel zo moedig geweest om 's middags naar het dorpje te lopen met 40 graden om lunch te halen. Applaus voor onszelf!! We zijn er nog trots op!

Aan het eind van de middag stond er wel een wandeling op het programma. We zijn naar Ubirr geweest waar we weer rotsschilderingen konden bekijken en weer een geweldig mooi uitzicht hadden over het park. Zo ontzettend mooi! Het is moeilijk om zoiets te omschrijven maar het was echt geweldig!
De laatste dag in Kakadu stond in het teken van een bootcruise op Yellow Waters. Dit was een zeer vroege cruise waardoor 80% van de groep met een kater op de boot zat, haha.Wat was die cruise mooi zeg! We hebben ontzettend veel vogels en uiteraard ook crocs gespot.

De volgende stop was Darwin. Daar ben ik nu.

Gister zijn we met de hele groep gaan uiteten en hebben we een prachtige zonsondergang gezien. Gisteravond bleken er helaas twee immense kakkerlakken in mijn bed verstoppertje te spelen. IEEEEEEK, SASKIAAAAAAAA!!!! (zoiets ging het ongeveer, haha)

Vandaag zijn we naar Litchfield National Park gegaan. Eerst zijn we de termietenheuvels gaan bekijken. Wat is daar nou aan zou je denken. Nou, de termietenheuvels zijn hier ongeveer 2 keer zo groot als ikzelf! Lijkt me duidelijk waarom dat een bekende attractie is.

Nadien zijn we naar twee watervallen geweest. Eerst was Florence Falls aan de beurt en aangezien die crocvrij is heb ik me daar het water ingestort (voorzichtig dan i.v.m. de vele rotsen). Dit was echt een schitterende waterval. Nadien stond Wangi Falls op het programma. Ook erg mooi maar hier heb ik weer bedankt voor de plons in het water i.v.m. de crocs.

En toen was het afgelopen, Over en uit! De tour is afgelopen. We hebben echt een probleem want: we willen nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet.....Maar vanavond moet ik toch echt afscheid nemen van Karin uit Belgie die afgelopen 11 dagen mijn roommate was en van Saskia die al 26 dagen mijn roommate was. Snik, Snik! Morgen moet ik ook al afscheid nemen van Sascha en Matthea want zij vertrekken weer richting hun woonplaats Amsterdam. Dan ben ik weer helemaal alleen. Meiden, wat zal ik jullie allemaal missen. Ik zal zelfs het onwijs valse gezang op de meest idiote momenten van Saskia missen, haha (geintje Sas). We hebben zo'n ongelooflijk geweldige tijd samen gehad. Kei bedankt voor alles en we houden contact.

Vanavond gaan we nog met de hele groep uiteten. Dan moeten we ook weer afscheid nemen van onze reisleiding. Adams kookkunsten zijn inmiddels helemaal goedgekeurd. Hij heeft het helemaal bewezen dat mannen ook kunnen koken (zelfs op 22 jarige leeftijd). Weer mijn complimenten naar deze twee heren voor de geweldige organisatie, het geweldige eten, de vele interessante verhalen van Leigh die alles weet over het land waar hij zo trots op is.

Thanks guys! We had a great trip!

Ik heb nog 2 dagen in Darwin. Ik zit nu in mijn nieuwe hostel op een 6 persoonskamer!! We beginnen dus weer helemaal vooraan en van vrijdag op zaterdag vlieg ik naar Melbourne WAAR GEEN VLIEGEN ZIJN!! GODZIJDANK!

Dat zijn dus dingen die ik absoluut niet ga missen! I LOVE PLACES WITHOUT FLYES!

Dat was ie weer. Lang maar ik had ook weer veel meegemaakt.

TIP:

Yellow Water Cruise

Deze cruise is een echte must-see in Kakadu National Park. Probeer de vroegste cruise te nemen want dan zijn de dieren het meest actief.

Kakadu National Park

Kakadu Highway

http://www.yellowwatercruises.com/

0886Tel: +61 8 8979 0145Fax: +61 8 8979 0148

Als vliegen vliegen, vliegen vliegen, vliegen achterna

2009-07-08T11:19:00.000-07:00

Woensdag 31 oktober 2007

Eerste waarschuwing: dit wordt een erg lang bericht want ik heb erg veel meegemaakt.

Het is al weer even geleden maar ik had dan ook geen bereik en geen internetmogelijkheden.

Dat komt er van als je in de outback zit. Zaterdag hebben we afscheid genomen van Asch en Nicks wat niet leuk was. Na een korte vlucht kwamen we in Alice Springs aan. Ik zal even heel kort de grote van het vliegveld van Alice Springs omschrijven. Binnen 15 minuten stonden we buiten met bagage en al. Dat lijkt mij duidelijk genoeg.

Daar stonden onze nieuwe tourleiders ons op te wachten. Twee mannen. Tja, moeten zij voor ons koken of moeten we het even voordoen? Leigh en Adam zijn dus onze nieuwe tourleiders voor de komende 11 dagen. We kregen al meteen het volgende te horen: Adam lijkt niet op Nicks, dus doet geen karaoke en vers gesneden fruit zoals aan de oostkust kunnen we vergeten aangezien dat hier moeilijk te verkrijgen is. Oeps. Ook uitslapen zoals aan de oostkust was er niet bij. ??????????Uitslapen???????????

De eerste dag verbleven we in een motelachtig iets en zijn we de 'stad' ingegaan.

Alice Springs is erg klein en het stikt er van de aboriginals die er erg onverzorgd uitzien (erg stinken zelfs) en overal op straat rondhangen, liggen, slapen of iets dergelijks. We mogen dan ook alleen maar op eigen houtje terug met de taxi aangezien de criminaliteit hier erg hoog is voor Australische maatstaven.
The Olgas

Zondag was het tijd voor het echte werk. Op weg naar Ayers Rock. Dat was nog een hele rit.

's Middags hebben we een mooie wandeling gemaakt van 2,5 kilometer bij de Olga's. Toen zijn we naar de zonsondergang gaan kijken bij Ayers Rock en dat was echt heel gaaf. Nou zal ik ook even vertellen waar die titel op slaat. Je wordt hier echt knettergek van de vliegen. We kregen ook echt het advies om zo'n achterlijk vliegennetje op je kop te zetten (wat net zo sexy staat als een stingersuit) maar je wilt het hier ook graag opzetten. Ze drijven je echt tot waanzin en willen altijd in je neus, oren of mond gaan zitten (ik heb ook al menigmaal een extra lunch gehad).

De volgende dag was het tijd voor de zonsopgang bij Ayers Rock wat betekende: om 4.30 ontbijt!!!!! Met half slaperige kop zijn we de bus ingeklommen om 5.00 om weer richting die grote rode rots te gaan. Daar hebben we de zonsopgang bekeken die ik minder indrukwekkend vond dan de zonsondergang maar dat kan ook komen omdat ik niet de allermooiste foto's heb kunnen maken aangezien er een halve bus met Engelsen voor mijn camera stond te springen. Erg fijn volk!

Overdag is het hier om te stikken. Het is zo ongelooflijk warm maar ‘s' ochtends was het vreselijk koud. Gewapend in een korte broek, fleecetrui en een jas zijn we met 12 graden om 6.45 s' ochtends de Basewalk gaan lopen. Wat is dat nou weer? De Basewalk is een rondje om de rots. Nou ja, rondje. Dit rondje is 9.5 kilometer! We zijn begonnen met trui en jas maar die waren al vrij snel uit. Het was best pittig maar het was het zeker waard. Het was erg mooi en heel indrukwekkend om eindelijk bij die grote rode rots te zijn.

De volgende dag was het tijd om naar Kings Creek Station te gaan. Hier hadden we niet de luxe van een vierpersoonskamer maar werden we gezegend met een 5 miljoen sterren hotel in de buitenlucht die ze heel typisch "de Villa" hadden genoemd. Iedereen kreeg een swag toegewezen (een canvasslaapzak met matje erin) en welterusten maar. Je Swag moet je goed dichtristen in verband met de beestjes (en ik had uiteraard het geluk om aan de buitenkant van de groep te liggen).

De sterrenhemel was erg indrukwekkend maar wat heb ik slecht geslapen en dat lag niet aan de swag. Uiteraard hadden de Engelsen te diep in het glaasje gekeken waardoor ze alles behalve stil het veld op kwamen stormen om daar nog eens gezellig door te gaan (totdat Saskia keihard over het veld schreeuwde dat ze hun kop moesten houden, haha).
Toen kregen we 2 uur nadien een probleem met twee Oostenrijkers die zich bij onze groep hadden toegevoegd. Wat waren die gasten lazerus zeg! Gaan ze tegen swags liggen schoppen en roepen en schreeuwen dat we mietjes zijn omdat we al slapen en dat we wakker moeten worden. Na een onvriendelijk stilteverzoek van mij kreeg ik een net zo onvriendelijk Oosterijks ‘woordenboek’ terug gekaatst.
Uiteindelijk hebben ze toch hun swags gevonden (die lagen helaas aan mijn voeteneind). Gaat een van die gasten liggen snurken! Dan ben je echt op een verkeerd adres bij mij want daar ben ik dus allergisch voor! Je zag steeds meer hoofden omhoog komen van meiden die wakker werden van hem.
Gezien het feit dat hij aan mijn voeteneind lag heb ik hem diverse trappen bezorgd met mijn swag wat helaas niet mocht baten (kill and attack!!).
Andere reisgenoten hebben slippers en handdoeken naar zijn hoofd gegooid en uiteindelijk heb ik hem nog een mep verkocht met mijn literfles (en ja, hij was vol! Eigen schuld, dikke bult, dat was voor zijn te uitgebreide Oostenrijkse vocabulaire)
Hij ging er alleen maar harder door snurken. Net toen we hem eigenlijk met swag en al naar de toiletten wilden verhuizen heeft een van de Engelsen hem zo hard door elkaar geschud dat hij eindelijk zijn kop hield.
Uiteindelijk heb ik maar 1 uur geslapen.

Die volgende ochtend zat ik dus echt megagaar in de bus voor de megawandeling door de Kings Canyon waar ik erg tegenop zag. Ruim zes kilometer en het eerste deel staat bekend als Heartattackhill!! Klimmen, klimmen en nog meer klimmen!
Wat was ik blij dat ik boven was! Het was echt loodzwaar. Wat er nadien kwam maakte het allemaal meer dan waard want ik heb nog nooit zo'n schitterend landschap gezien. Zo geweldig!Na 3,5 uur waren we weer beneden (met extra blaren uiteraard). We waren erg blij dat we weer in de airco konden zitten en dat was ook niet gek want het was 39 graden!!!!!!!! Geweldig mooi was het!

Die middag zijn we gaan quadbiken en dat was echt zo ongelooflijk gaaf. Anderhalf uur op zo'n ding crossen was echt super. Wisten jullie by the way dat er versnellingen op zo’n ding zitten??? IK EERST OOK NIET!!!!!!!!!!!!!!
Ik zag erg echt niet uit van al dat rode zand. Dat was echt voor herhaling vatbaar. Na de quad kon ik meteen weer door op de kameel voor een kamelensafari. Een erg leuke maar vermoeiende dag. Die avond hadden wij het geluk dat het regende (in de woestijn???) en dat we in tenten mochten slapen. Wat heb ik ongelooflijk lekker geslapen. Niet normaal meer.

Gister zijn we weer vertrokken en nu zitten we in Alice Springs. Aangezien ik toch al grensverleggend bezig ben zal ik ook maar het volgende melden. Ik heb gisteravond een slang vastgehouden bij een reptielenshow! We stonden met een man of 10-12 in een rij en toen lieten ze de slang (van 3 meter) over onze schouders glijden. Was wel zenuwachting maar vind het wel stoer dat ik dat gedaan heb. Ook konden we nog andere reptielen vasthouden.

Ik zou eigenlijk vanochtend met een ballonvlucht gaan maar dat is helaas niet door gegaan. We stonden keurig om 4.00 (’s nachts) te wachten.
Wat was het probleem? Het regende. Het is vijf jaar geleden dat het hier heeft geregend en uiteraard treffen wij net regen. Het was te gevaarlijk om de lucht in te gaan en om 4.15 konden we weer ons bedje in.

Reizen is natuurlijk geweldig maar daar horen ook minder leuke dingen bij en dat is afscheid nemen. Vanochtend hebben we afscheid genomen van Mieke en Karin. Zij vliegen vandaag weer terug naar Nederland. We hebben ons erg ingehouden maar uiteindelijk stonden we vanochtend mijn z'n vijven te janken omdat we het zo erg vonden. Je maakt zo veel mee met elkaar en dan is afscheid nemen niet leuk. Gelukkig hebben we afgesproken om nog een keer bij elkaar te komen en hebben we e-mail uitgewisseld voor de vele foto's.

Morgen gaan we weer verder en dan kan het goed dat ik weer even niet bereikbaar ben.

Tot zo ver mijn verhaal weer.

TIP:

Overnachten in Kings Creek Station nabij Kings Canyon.

Kings Creek station is een nog steeds draaiende cattle/camelstation met kampeerfaciliteiten. Ook worden er meerdere activiteiten in de outback aangeboden. Er is een kleine winkel waar ze levensmiddelen verkopen en er is een kleine bar/restaurant. Er is een gezamenlijke keuken, grasveld, BBQ’s en zelfs een klein zwembad.Zeker een hele mooie plek om te overnachten in een prachtige omgeving.

www.kingscreekstation.com.au/

Slangen, crocs enz.

2009-07-08T11:15:00.000-07:00

Vrijdag 26 oktober 2007

Hier zijn we weer! Eergisteren zijn we na een lange reis eindelijk in Cairns aangekomen. Het is hier 31 graden en het luchtvochtigheidgehalte is hier erg hoog!
We zitten hier in een hotel op een vierpersoonskamer. De indeling is iets anders geworden aangezien de helft van de groep de reis vandaag afbreekt. Ik zit nu op de kamer met Saskia (Nederland) en Jody en Helen uit Engeland want zij gaan morgen ook verder. Mieke en Karin gaan nog 5 dagen verder en Sascha, Mathea en Saskia gaan met mij verder tot aan Darwin.

Gister ben ik weer alleen op pad gegaan. Terwijl iedereen op zoek ging naar Nemo in The Great Barrier Reef heb ik het regenwoud hier onveilig gemaakt. Ik ben alleen op Jungle Tour gegaan naar het Daintree National Park en Cape Tribulation. s' Ochtends werd ik opgehaald en bleek dat we maar met 13 personen waren dus dat was wel lekker. We moesten allemaal een formulier ondertekenen dat deze tour op eigen risico was (terwijl hij van te voren allemaal sappige crocverhalen aan het vertellen was). Fijn he?
Eerst zijn we naar een Wildlifepark geweest. Daar kon je kangaroos voeren, tussen de rondvliegende papegaaien lopen en uiteraard ook op de foto met de koala wat ik deze keer maar heb overgeslagen.
Deze keer ben ik iets verder gegaan dan koalaknuffelen. Ik heb een slang aangeraakt! Normaliter heb ik niet zo’n aaibehoefte bij megareptielen maar deze lag zo rustig dat ik het echt niet laten kon. Het voelt heel koud aan.

Nadien zijn we naar een schitterende Gorge (waterpoel) geweest en hebben een wandeling door het regenwoud gemaakt. Was erg mooi. Je kon daar ook zwemmen maar we hadden maar 20 minuten en dan zou ik zeiknat in de bus zitten en daar had ik niet zo’n zin in.

Na het regenwoud zijn we gaan lunchen en nadien was het crocodiletime! We hebben een rivercruise gedaan op de Daintreeriver. Ze gaven wel aan dat er een kans was dat we ze niet te zien zouden krijgen aangezien de temperatuur nu omhoog gaat. Vorige week hadden ze helemaal niets maar wij hadden er 6!!

Volgens de tourguide zat er ook eentje bij van 3,5 meter! Het was echt heel erg gaaf.

Had verwacht dat ik het eng zou vinden maar dat was helemaal niet het geval.

Nadien zijn we met de ferry overgestoken naar Cape Tribulation en dat was echt schitterend. Het regenwoud is echt zo prachtig en je kunt alleen maar met je mond open uit de bus staren.

We zijn naar een soort ' ijsplantage" geweest. Ze hebben daar allemaal struiken en bomen met fruit en iedere dag maken ze vier soorten ijs van dat fruit. Kei lachen! Vandaag hadden we mango, bosbessen, chocolade en cocosnoot (zelfs die vond ik lekker terwijl ik daar normaal gesproken helemaal niet van hou). Als laatst zijn we naar het strand geweest en toen weer 2,5 uur terug.

Die avond zijn we naar Tjapukai Aboriginal Park geweest. Daar hebben we een diner gehad met een dansshow. Dat was zo ongelooflijk gaaf! We moesten allemaal muziek maken en mee dansen. Erg gaaf!

Vanochtend konden we uitslapen want we zouden pas om 9.00 vertrekken. Vandaag zijn we met de Skyrail omhoog gegaan. Je keek zo op het regenwoud uit. Was erg mooi. We hebben een wandeling gemaakt, een waterval gezien en gewinkeld in het dorpje Karunda.
Toen we terug waren was het vechten om de wasmachines. Iedereen wilde uiteraard zijn was doen maar Kelly was zo slim geweest om haar was 's ochtends al te doen zodat ik die meteen na de tour in de droger kon doen. Toen iedereen dus wilde gaan drogen viel dat even tegen aangezien ik de droger in gebruik had (er is er maar 1, haha).

Vanavond gaan we met vijf Nederlandse meiden uit eten terwijl de rest van groep apart gaat (nou ja, wij gaan eigenlijk apart).

Vandaag eindigt de tour en dat betekent ook afscheid nemen. Morgen brengt de reisleiding ons naar het vliegveld en de nieuwe reisleiding komt ons in Alice Springs weer ophalen. De reisleiding gaan we echt wel missen. Ze zijn echt geweldig en hebben persoonlijke aandacht voor iedereen en Nicks is een geweldig kokkin. Asch en Nicks, thanks for everything.

Morgen dus naar Alice Springs waar we erg naar uitkijken. Eindelijk de outback! Waar we niet naar uitkijken zijn de vliegen want daar worden we hier al gek van. Ze steken echt ongelooflijk! We zijn zelfs al even bang geweest dat ik door een spin gebeten was aangezien er iets in mijn broek zat en er op was gaan zitten. Dit deed echt heel erg pijn en mijn been kreeg een groter formaat. Ben dat maar even gaan melden en moest het even in de gaten houden. Als ik niet lekker zou worden moest ik het meteen komen melden. Gelukkig bleek dat meerdere mensen hetzelfde probleem kregen en dat er gewoon vervelende reuzesteekvliegen hier zitten die erg hard steken.

Ok, het was een erg lang verhaal maar ik heb dan ook veel meegemaakt.

TIP:

Tjapukai Aboriginal Culturale Park.

Een erg interessant park over de aboriginalcultuur. Er is een klein museum, meerdere theaters waar voorstellingen worden gegeven, didjeridoodemonstraties, boomerangdemonstraties, bushfood- en medicijnendemonstraties, een winkel enz. 's Avonds is er mogelijk tot een dinner met dans- en muziekshow wat ook zeer de moeite waard is.

http://www.tjapukai.com.au/index.html

If there is heaven on earth...

2009-07-08T11:10:00.000-07:00

Dinsdag 23 oktober 2007

If there is heaven on earth it must be the Whitsundays. Echt jongens, het is hier zo ongelooflijk mooi. Dit is echt paradijs op aarde. Op 15 minuten varen van het vaste land ligt Long Island waar we nu al twee dagen verblijven in een prachtig resort aan het strand.

Toen we aankwamen liepen de skippy's hier op het strand (en stond ik meteen in de skippystront!)

Gister hadden we onze tourdag en ging de wekker om 5.45. Om 7.20 gingen we met de boot richting Hamilton Island waar je golfbuggy's kunt huren om het eiland te verkennen. Dit wilden we uiteraard heel erg graag maar die pret ging niet door aangezien ik de enige was die het rijbewijs bij had en je maar met vier personen in zo'n karretje kon. Laten wij nu net met vijf personen zijn. Dat was echt flink balen. Toen begon het ook nog eens te regenen. Wij zitten op een tropisch eiland en het regende gewoon!

Gelukkig was dat maar een kort buitje en konden we nadien weer door. We zijn toen naar een koalaparkje gegaan omdat de andere Nederlanders nog geen koala's hadden gezien. Vanuit daar hebben we even gerelaxed op het strand.

Toen kreeg Kelly ineens een grandioos idee. Laten we papegaaien gaan voeren en kijken of we zo een leuk fotomoment kunnen creëren.

Binnen twee minuten had ik twee kaketoes op mijn schoot zitten die heel vrolijk aan het eten waren.

Toen weer terug de boot op. Dat was helaas iets minder prettig. Ik had 1 pilletje genomen maar dat bleek helaas niet genoeg zijn. Al heel snel had ik spijt van mijn lunch op de boot en het was zo'n heftige tocht dat het personeel al heel snel kotszakjes te voorschijn toverden. Ik heb nog nooit zo'n heftige boottocht meegemaakt en heel wat mensen waren ziek. Ik heb daardoor ook het ultieme fotomoment gemist van Whitehaven Beach wat paradijs op aarde is omdat ik maar aan een ding dacht: LAND!!!!!!!!!!!! Godzijdank heb ik mijn lunch niet hoeven te doneren aan het Great Barrier Reef.

De eerste 15 minuten heb ik dit ultieme strand horizontaal bewonderd en mijn enige gedachte hierbij was: " wat beweegt Whitehaven Beach toch". Gelukkig was ik na 15 minuten in staat om in bikini op het allermooiste strand op aarde te paraderen. Ik heb trouwens een ontzettende sexy foto van mezelf door mezelf in een Stingersuite te hijsen (kwallenpak) want je mag hier op het moment niet zwemmen zonder die pakken.

Na een tijdje was het helaas weer tijd om terug de boot op te gaan. Toen maar 2 pilletjes genomen en ben ik samen met Matthea op het bovendek gaan zitten. Dat hielp gelukkig!

Was echt kapot gister en mijn bed heeft nog de hele nacht geschommeld. Van voor, naar achter, van links en naar rechts! Heel gezellig zo’n bed dat rekening houdt met Brabantse tradities.

Vanochtend konden we uitslapen. Om 8.30 ontbijt met pancakes. Nicks probeert me vet te voeren hier want ze schept iedere keer extra op.

Vandaag hadden we relaxdag. Eerst een wandeling gemaakt en nadien dacht ik naar het strand te gaan. Was er geen water!!!!!!!! Het was eb en dat was echt een lullig gezicht. Denk je op paradijs aan het water te gaan liggen en dan moet je 75 meter lopen om water te zien. Heel vreemd! Ik had geen zit/ligkont vandaag want ben het niet meer gewend om niets te doen. Vanavond hebben we een groepsfoto genomen en genoten van de allermooiste zonsondergang die ik ooit heb gezien. Heb echt hele mooie foto's genomen.

Morgen gaan we weer terug naar het vaste land (met extra pilletje, mij hebben ze niet meer!)

En het ontbijt is om: 6.00!!!!!!!!!!! Echt niet normaal meer! Dan gaan we heel de dag gezellig in de bus zitten om uiteindelijk om 18.00 in Cairns aan te komen waar we nog drie dagen verblijven.

TIP:

Club Crocodile Resort op Long Island is een prachtig resort aan het strand midden in de Whitsundays. Vanuit Arlie Beach is dit eiland binnen 15 minuten te bereiken per ferry. Vanuit Long Island is Hamilton Island, Whitehaven Beach enz. makkelijk te bereiken per ferry.

Het hotel ligt aan het strand. Er zijn verschillende restaurants en er is een zwembad. Geganrandeerd een heerlijk verblijf.
http://www.longislandresort.com.au/

Op een onbewoond eiland...

2009-07-08T11:07:00.000-07:00

Zaterdag 20 oktober 2007

Oke, even een berichtje snel tussendoor voordat we de ferry opgaan.

Ondertussen ben ik terug van Fraser Island. De Ferry was al een hele belevenis op zich aangezien het onstuimig weer was en wij dachten wel op het bovendek te kunnen overleven.

We waaiden zowat van het dek af en kwamen verkleumd aan op Fraser Island.

Een warme douche was zeer welkom. Na heerlijk Mexicaans te hebben gegeten dankzij de kookkunsten van Nicks zijn we vroeg naar bed gegaan aangezien de wekker al weer ging om 5.30 (de vorige dag trouwens ook al) want het Whalewatchen stond op het programma.

Wat was dat gaaf! We namen het risico om geen walvissen te zien maar we zijn blij dat risico te hebben genomen. Na een presentatie mochten we eindelijk het dek op om walvissen te spotten. Ondanks dat we bijna van het dek waaide bleven we stoer overeind om walvissen te spotten.

Na een half uur waren eindelijk de eersten in zicht. Helaas lieten die maar kort iets van zich zien. Snel even naar de wc dacht ik. Toen ik mijn broek net op mijn knieën had riep de kapitein dat we naar het dek moesten komen.

Ik heb nog nooit zo snel mijn broek omhoog gehesen en met mijn broek half op mijn knieën ben ik de boot over gerend. Daar waren een moeder en haar jong aan het springen en zwaaien met hun vinnen. Zo ontzettend gaaf! We hebben in de anderhalf uur nadien ongeveer wel 10 walvissen gezien (kunnen ook dezelfde zijn hoor).

We moesten zwaaien en schreeuwen om de aandacht te trekken. Toen wij dat hoorden dachten we: yeah right! Geloof me, als er drie boten rond varen om de aandacht van die walvissen te krijgen, ga je vanzelf wel schreeuwen, zwaaien en springen om die beesten naar de boot te krijgen. Als een stel kleuters hebben we gek staan doen wat uiteindelijk wel hielp.

Erg gênant eigenlijk als je er over nadenkt.

Dit was echt het hoogtepunt tot nu toe! Drie walvissen waren zelfs op twee meter afstand van de boot en zwommen onder de boot door. We renden echt van de ene kant naar de andere kant van de boot en hebben hele gave foto's. Toen we weer terug moesten hadden we ook erge honger en waren kapot van alle opwinding.

Terug aan land was het tijd voor de tweede tour. We werden rondgeleid door ranger Steve (Hello Ranger Steve). We zaten in een 4w-drive coach en dat was ook wel nodig. Fraser Island is een groot zandeiland en dus een grote jeepsafari. Je bent verplicht om een gordel te dragen in de bussen maar die wil je ook heel graag om want anders viel je gewoon van je stoel. Ik heb helaas geen dingo's gezien. Eerst hebben we een wandeling gemaakt door het regenwoud wat erg mooi was. Nadien zijn we doorgereden naar Lake mc Kenzie wat gewoonweg ongelooflijk mooi was. Zo wit zand en zo blauw water. Echt super mooi en heel relaxed. Nu zijn we weer terug aan land en zaten vannacht in een lodge waar de kangaroos in de tuin sprongen. Zo gaaf om ze eindelijk in het wild te zien.

Lake mc Kenzie

We hebben gisteravond een grottentour gedaan wat ook echt onwijs mooi was. Heb zelfs een stukje door spelonken enz gelopen, gekropen enz.

Nu zijn we in Arlie Beach en gaan we naar Long Island oftewel de Whitsundays. Morgen hebben we een tour en gaan we naar Hamilton Island en Whiteheaven Beach wat paradijs op aarde blijkt te zijn. Ik hoop op veel Blue Lagoon shots zodat ik jullie lekker jaloers kan maken.

Ik ga er nu vandoor.

TIP:

Sla Fraser Island absoluut niet over want dit is echt een van de hoogtepunten van de Oostkust.

Er zijn vele mogelijkheden om Fraser Island te bezoeken maar zorg ervoor dat je eigenlijk minimaal drie dagen gaat. Ga zeker Whalewatchen want dat is echt ongelooflijk. Let wel op het seizoen want dat loopt tussen juli en november.

Paradijs voor surfers

2009-07-08T11:03:00.000-07:00

Woensdag 17 oktober 2007

Gistermiddag zijn we vanuit Byron Bay vertrokken richting de Goldcoast. Nadat we twee uur over veel te kronkelige wegen (waar ik niet zo lekker van werd) hadden gereden kwamen we aan in een Nationaal Park. We hebben een wandeling gemaakt door het regenwoud en zijn zo bij een waterval terecht gekomen. Dit was echt heel erg mooi.

Na een korte rit kwamen we eindelijk aan in Surfers Paradise wat een soort slap aftreksel is van Benidorm. Het is hier ontzettend druk omdat er van het weekend een racecircuit door de stad heen gaat. Niet echt mijn plaats vanwege de grote massa.

We zitten in een hotel en zelfs een luxe hotel (voor ons dan). We zitten met drie personen op een kamer en hebben zelfs een balkon, zwembad en restaurant waar we vanochtend en vanavond konden eten. Erg vervelend hoor al die luxe!

Vandaag ben ik alleen op pad gegaan en wel naar Sea World. De rest van de groep dacht vandaag wel te kunnen chillen aan het zwembad of op het strand maar dat viel vies tegen aangezien je vandaag wegwaaide. Ben ik blij dat ik wel iets op het programma had staan.

Oke, Sea World dus. Ik ging daar eigenlijk heen in de hoop een plekje te kunnen bemachtigen tussen de dolfijnen maar helaas was het zwemmen met dolfijnen volgeboekt. Balen!

Ach ja, moet ik nog een keer ver op vakantie om een van mijn vele dromen uit te laten komen. Das nou jammer! Het park was erg mooi en ik heb nog nooit zo'n mooi aquarium gezien, echt adembenemend. Ondanks dat het hier 27 graden is had ik spijt dat ik geen lange broek aan had want het waaide zo ontzettend hard dat ik het niet erg warm had. Mijn medereisgenoten zijn dus ook bijna letterlijk van het strand afgewaaid. Al met al heb ik een leuke dag gehad.

Morgen gaan we verder naar Hervey Bay waar we aan het einde van de middag de ferry pakken naar Fraser Island. Daar heb ik erg zin in. Met vijf Nederlanders hebben we een halve dag 4W-drive geboekt en krijgen we een tour over een deel van het eiland. De andere helft van de dag gaan we whalewatchen waar ik erg naar uitkijk.

Dit is de laatste dag dat dit mogelijk is aangezien het seizoen ten einde loopt en we lopen het risico geen walvissen te zien maar dat risico lopen we dan maar.

Fraser Island is het grootste zandeiland ter wereld wat ontzettend mooi schijnt te zijn dus ik ben erg benieuwd.Ik sloeg alleen stijl achterover toen ik hoorde hoe laat we morgenochtend vertrekken: 6.30!!

Dan heb ik nog geen spreekuur hoor! We hebben een heel schattig ontbijtboxje gekregen waarvan de inhoud echt lachwekkend is (net zo lachwekkend als het tijdstip van vertrek).

Een ienieminiedoosje met cornflakes en een pakje melk (ik lust geen melk), een pakje jus d' orange, een fruitreep en ... dat was het. Daar moet Kelly op teren tot de lunch. Haha, grapjassen, waar zijn m'n twee bruine boterhammen met kaas!

We mogen een rugzak met spullen meenemen en onze tassen blijven in de bus aan wal. Dat valt niet mee voor de Engelse dames want wat die allemaal wel bij hebben! Ik val echt erg mee. Ik heb geen 3 paar pumps, een föhn, een stijltang en 10 verschillende jurkjes, rokjes, truitjes volgens de allerlaatste mode mee.

De komende twee dagen zal ik hoogstwaarschijnlijk niet bereikbaar zijn omdat er op Fraser Island slecht tot geen bereik is.

TIP:

Sea World aan de Gold Coast. Makkelijk met de bus te bezoeken vanuit Surfers Paradise.

http://seaworld.myfun.com.au/

Chillen in Byron Bay

2009-07-08T10:59:00.000-07:00

Zondag 14 oktober 2007

Daar ben ik weer. Vandaag is al weer de derde dag van mijn tour. Zaterdagochtend heb ik de mensen van mijn tour ontmoet. De hele bus zit vol dus we zijn met 36 personen. This must be my lucky day want ik trof niet één Nederlander maar wel vijf. We zijn met 6 Nederlandse vrouwen bij elkaar dus dat is erg gezellig. Voor de rest bestaat de groep voornamelijk uit Engelsen (mensen uit Wales, Bristol, Schotland enz dus veel verschillende accenten).

Verder ook een Ier, een Amerikaan, een Zwitser, twee Canadese en een Duitse die zich ook bij het groepje Nederlandse heeft aangesloten.

Met al die Engelse heb ik niet zoveel aangezien zij stuk voor stuk als hobby opgaven: "Getting Drunk".

We moesten ons allemaal voorstellen in de bus en iets over jezelf vertellen. Jullie geloven uiteraard meteen dat ik daar heel erg veel zin in had. Zo verschrikkelijk om in een volle rijdende bus jezelf in het Engels voor te stellen. Ik maakte me nog drukker om het feit dat ik niet languit op het gangpad zou komen te liggen want dat zou echt iets voor mij zijn! Ash is onze chauffeur en een rasechte Ozzie en Nicks is onze hostess en is van oorsprong een Engelse die zonder twijfel ADHD heeft.

Zaterdag zijn we naar Myall Lakes gegaan. Dit was echt een schitterend natuurgebied midden in de rimboe aangezien ik ook amper bereik had met mijn telefoon. We zaten met vier personen in een villa (ja, echt een villa) met twee slaapkamers, twee badkamers, een keuken, televisie, airco en ga zo maar even door. Wel hadden we bruin water maar dat was omdat we in een ecoresort zaten. 's Avonds hebben we onze eerste 'barbie' gehad (barbecue). Yummy!

Zondag was een lange dag voor ons aangezien we de hele dag in bus moesten zitten. We hebben twee stops gehad waarvan een in Coffs Harbour waar we voor het eerst strand en zee hadden. Heerlijk gevoel was dat, eindelijk vakantie! Tijdens de lunch kregen we nog bezoek van een blauwtonghagedis die wel erg nieuwsgierig was.

Tijdens de rit zijn we nog langs de Big Banana en de Big Prawn gekomen. Australiërs hebben schijnbaar iets met grote dingen.

Om 17.00 kwamen we eindelijk aan in Byron Bay. Dit is een klein plaatsje aan de Oostkust waar iedereen in hogere sferen leeft. Alles is hier heel relaxed en de mensen zijn hier in de jaren 70 blijven steken. Er is hier een overvloed aan Bob Marley's. Gisteravond zijn we gaan eten in het centrum en heb ik een overheerlijke steak op. Nee, het was geen kangaroosteak maar een gewone en het schijnen de beste steaks van Australië te zijn.

Vandaag ben ik zelf op pad gegaan aangezien de meeste zijn duiken, snorkelen, kajakken of skydyven maar daar pas ik voor. Ik wilde naar de Lighthouse. Onderweg kwam ik een bordje tegen met daarop: Cape Byron Track. Ach, waarom niet dacht ik. Ik heb even gewacht tot ik nog een persoon de track op zag gaan zodat ik er niet helemaal alleen zou lopen aangezien het midden door de bush is (verstandig he!). Het was maar 1,4 kilometer dus je zou zeggen dat het een eitje zou moeten zijn maar wat viel dat zwaar tegen zeg. Allemaal trappen omhoog en omlaag dus halverwege had ik het niet meer en die persoon was ik dus ook allang kwijt. Stond ik daar midden in de bush! Ik had ook geen water bij me dus dat was ook ontzettend stom. Een wijze les!Gelukkig kwam ook daar een einde aan en het uitzicht was het wel waard.

Zo ontzettend mooi!
Cape Byron is het meest oostelijke puntje van Australie en het uitzicht is echt onbeschrijfelijk mooi. Het mooie verder is dat het ook een uitkijkpunt is voor walvissen en dolfijnen.

Ook dit was mijn lucky day want ik heb wel drie walvissen en 2 dolfijnen gespot. Zo ontzettend gaaf!Vanavond is er weer een barbie met de hele groep en morgen gaan we verder naar Surfers Paradise.

PS: Er is hier trouwens vandaag een haaienaanval geweest want dat was net op de radio. Ben ik blij dat ik niet ben ga kajakken, snorkelen, surfen of iets dergelijks en hoop dat al mijn groepsgenoten in orde zijn.

PPS: Het is hier 28 graden!!! Haha.

TIP:

2,5 uur ten noorden van Sydney ligt het ecoresort Myall Lakes. Een erg mooi resort met veel watersportmogelijkheden in een prachtige omgeving.

http://www.myall-lakes.com/index.html

Sydney

2009-07-08T10:57:00.000-07:00

Vrijdag 12 oktober 2007

Vanochtend ben ik lekker later opgestaan (07.30). Netjes toch voor in de vakantie. Vanochtend ben ik naar de Botanic Gardens gelopen. Ik dacht dat die afstand wel mee zou vallen maar het duurde toch nog een uur voordat ik er was dus dat viel best tegen. Het park was echt heel erg mooi en weer eens iets anders dan de Karpendonkse Plas want daar vliegen geen papegaaien en hangen geen vleermuizen in de bomen.

Vanuit het park ben ik naar de Opera House gelopen want dat hoort er uiteraard ook bij. Het Opera House is in de vorm van een boot en eigenlijk is het niet echt een heel mooi gebouw (vind ik maar meningen verschillen) maar het hoort er gewoon bij. Je kunt niet om het Opera House heen want dat moet je gewoon gezien hebben als je in Sydney bent. In de haven was een aboriginal een voorstelling aan het geven op de didjeridoo en dat was echt heel gaaf. Ik ben vanuit de haven op de ferry gestapt naar Taronga Zoo want dat wilde ik ontzettend graag zien. Dit was echt een hele mooie dierentuin. Een van de mooiste die ik ooit gezien heb. Ik heb vandaag voor het eerst zwemmende olifanten gezien.Vanuit de Zoo heb je uitzicht op de Skyline van Sydney dus dat is echt heel mooi om te zien.

Vanuit de Zoo heb ik me weer met de boot laten afzetten in Darling Harbour en ben daar naar de Gardens of Friendship geweest (Japanse tuin).

Het lijkt trouwens wel of ik werelddeel te vroeg ben uitgestapt want ik heb nog nooit ergens zoveel Chinezen gezien. Chinees hier, Chinees daar, Chinezen overal. Het stikt er hier echt van! Morgen ga ik Sydney verlaten en ontmoet ik de groep waar ik 4 weken mee ga rondreizen en ben daar erg benieuwd naar. Ik hoop dat het een leuke groep is. Vanavond ga ik dus kijken of ik alles weer zo goed ingepakt krijg als op de heenweg. Dat zal niet meevallen!

TIP:

Taronga Zoo

In 12 minuten brengt de Ferry je daar deze prachtige dierentuin. Je kunt de ferry nemen vanaf Circular Quay of Darling Harbour.

Volwassenen: $41.00

Kinderen (4-15 jaar): $20.00

Kinderen onder de vier jaar zijn gratis
http://www.taronga.org.au/taronga-zoo.aspx

Eindelijk beneden onder

2009-07-08T10:53:00.000-07:00

Donderdag 11 oktober 2007

Voor de degene die het nog niet weten: ik ben er!
Het was een heel karwei om op Schiphol te komen. In verband met enorme files heeft ons pap ons uiteindelijk in Den Bosch afgezet vanwaar ons mam ik per trein verder zijn gegaan. Ons pap kon weer stapvoets terug naar het zuiden des lands.
Na een wat moeilijk afscheid ben ik uiteindelijk op het vliegtuig gestapt. Wat was die vlucht lang zeg! Je weet echt niet meer hoe je moet gaan zitten en ik had echt een ongelooflijke zitkont. Het overstappen in Hong Kong ging heel gemakkelijk.

Na 21 uur vliegen sta je dan eindelijk aan de andere kant van de wereld. Uiteraard komt je vervoer dan niet opdagen waardoor ik op een andere manier naar het hostel moest komen maar dat was vrij snel geregeld. Ik verblijf in het Wake Up hostel in een vierpersoons kamer. Ik heb alleen vannacht geen oog dicht gedaan en had vanochtend een mega jetlag maar dat kan ook goed zijn omdat ik nu natuurlijk ondersteboven hang.

Kookabura

Lees dit goed mensen want vakantie valt niet mee: mijn wekker ging om 6.15 uur!!!!!!!! Om 7.45 moest Kelly namelijk alweer paraat staan voor de Blue Mountainstour.
Wat tref ik: een bus vol met chinezen en japanners! Tja, laat ik daar maar niet al te veel over zeggen want jullie kunnen daar je eigen conclusie wel over trekken. De Blue Mountains waren echt heel gaaf. Zo ongelooflijk mooi! Echt heel indrukwekkend. We kregen ook de kans om een track(je) te lopen in het park.
We kregen de waarschuwing dat op deze track de meest gevaarlijke slang van Australië leeft en dus dodelijk is. Oeps! Gaan we wel of gaan we niet? Jawel, natuurlijk gaan we! No Worries!

Nadien zijn we naar het Featherdale Wildlife Park geweest en ben ik uiteraard met de koalabeer op de foto geweest. Ik wist dat die mogelijkheid er was en ben dus snel vooruit gelopen voordat mijn medepassagiers (de jappen en chinezen) er achter zouden komen. Dat was een goede beslissing want net na mij kwam de hele meute schreeuwend aanstormen. Aaaaaahhh, look koalabear!!!!

Ik heb me vervolgens laten afzetten in Darling Harbour. Ik ben toen naar het Aquarium geweest wat ik een beetje vond tegenvallen aangezien ik het aquarium in Barcelona veel mooier vond. Wel heb ik in de haven een echt Hollands patatje speciaal gegeten in een Nederlandse tent (Dutchies Delight). Die kwam ik toevallig tegen en ik kon het echt niet laten. Morgen ga ik naar de Botanische tuinen, het Opera House uiteraard en ik wil ook naar Taronga Zoo als ik dat haal. Ik heb het in ieder geval goed naar mijn zin.

Alles is hier heel relaxed dus: No worries Mate!

Aahhhhh, morgen al!

2009-07-08T10:52:00.000-07:00

Maandag 8 oktober 2007

Help, morgen is het zover! Ik sta werkelijk stijf van de zenuwen zoals verwacht. Mijn tas is ingepakt en is zowaar onder de 20 kilo gebleven (vooruit 19,8 kilo). Ik snap werkelijk waar niet dat er mensen zo'n geval op hun rug kunnen dragen.
Gister heb ik mijn 'afscheidsfeestje' gehouden en hebben we lekker gegourmet met een aantal mensen. Vandaag heb ik afscheid genomen van mijn allerliefste petekindjes die ik heel erg ga missen
De komende weken ben ik uiteraard niet mobiel bereikbaar want dan krijg je ons mam aan de telefoon. Kan ook heel gezellig zijn hoor!
Uiteraard kan er gemaild worden naar: kellybaetsen@hotmail.com. Berichtjes zijn zeer welkom zodat jullie toch nog een beetje bij me zijn.
Morgen en overmorgen zal ik heel wat uurtjes in lucht hangen maar gelukkig mag ik dan eindelijk wel aan mijn laatste Harry Potter boek beginnen die me al de hele week ligt aan te staren en roept: lees mij!!!
23 november ben ik er weer en dan zal ik de meeste mensen ook weer terug zien in verband met een heel weekend verjaardagen. Gezellie!
Tot over 6 weken en ik zal jullie heel erg gaan missen.

See ya mates!

Nog een maand

2009-07-08T10:50:00.000-07:00

Zaterdag 8 september 2007

Dinsdag over een maand is het zo ver! Dan stap ik op het vliegtuig naar de andere kant van de wereld: alleen. Veel mensen vragen of ik zo onderhand niet de bibbers begin te krijgen.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik op het moment zoveel werk dat ik amper de tijd heb om de bibbers te krijgen. De momenten dat ik wel aan mijn reis denk beginnen toch wel zenuwslopender te worden dan een aantal weken terug. Het begint toch wel tot me door te dringen dat het steeds dichter bij komt en ik durf best te zeggen dat er af te toe gedachten door mijn hoofd spoken van: "waarom ga ik godsnaam zes weken alleen naar de andere kant van de wereld?". Maar dan realiseer ik me weer dat die gedachten heel normaal zijn en dat ik me daar overheen moet zetten en vast en zeker een geweldige tijd ga beleven en met een rugzak (sorry, reistas) vol verhalen en ervaringen terug kom.

Kelly

Voorbereidingen

2009-07-08T10:48:00.000-07:00

vrijdag 17 augustus 2007

We zijn nu ruim twee weken verder en de voorbereidingen zijn in volle gang.
Mijn visum is aangevraagd, de reisverzekering is geregeld, de bankzaken zijn ook bijna geregeld en de reis is zelfs al betaald (dat is nou net het minste deel van de hele reis en doet best zeer kan ik jullie vertellen).
Verschillende outdoorwinkels zijn bezocht en spullen worden aangeschaft.
Ik heb al geregeld lachend de vraag gehad of ik met een backpack ga.
Wat denken jullie zelf? Kelly en een backpack, haha. Grapjassen.
Ik krijg zo'n ding amper op mijn rug dus laat staan dat ik daar een tijd mee kan lopen.
Kelly is de eigenaar van een gloednieuwe reistas op wieltjes van Brunotti met verschillende vakken en veel te veel inhoud uiteraard.
Ach ja, ik blijf Kelly dus ik ga met een 'backpack de luxe'.
Wat heel ideaal is dat er aan de onderkant een vak met rugzakbanden verstopt zit zodat ik de tas ook eventueel op mijn rug kan dragen als er geen lift aanwezig is in het hostel.
Dan rest zich over een aantal weken het probleem dat ik in die gloednieuwe reistas maar 15 kilo mee mag nemen. Oeps!
Ik zie de mensen nu al grijnzen en denken: "Dat gaat haar nooit lukken".
Tja, dat is een puntje waar ik me ook wel een klein beetje 'zorgen' over maak maar de reisorganisatie adviseert om niet meer dan 15 kilo mee te nemen dus dat wordt nog lachen over een aantal weken als ik moet gaan pakken.
Laten we het maar niet hebben over het aantal kilo's dat mee terug gaat!
Ook ben ik de trotse eigenaar van een nieuwe en hele fijne dagrugzak en wandelschoenen (Kelly en wandelschoenen? Ja, ik heb wandelschoenen en ze lopen nog lekker ook!)
Een lichtgewicht slaapzak ligt ook al klaar want een andere optie heb je niet als je maar 15 kilo mee mag nemen!
Er moeten nog wat dingetjes worden geregeld en spullen worden aangeschaft maar er moet vooral heel veel gewerkt worden om de bankrekening te spekken.
Mochten jullie me de komende weken dus kwijt zijn, dan ben ik vast en zeker te vinden op de Thorvaldsenlaan 12.

De knoop doorgehakt

2009-07-08T10:39:00.000-07:00

maandag 30 juli 2007

De knoop is eindelijk doorgehakt! Na lang nadenken (heel lang nadenken) en na veel literatuur en andere reisverhalen te hebben gelezen heb ik eindelijk besloten de grote stap te maken.
Kelly gaat 6 weken naar Australië, ALLEEN!

Het heeft heeeeeeeeeeel erg lang geduurd voordat ik die knoop durfde door te hakken omdat het in eerste instantie de bedoeling was dat ik met een reismaatje zou gaan. Helaas kon zij niet meer aangezien ze een baan had gevonden wat erg zeldzaam is in het onderwijswereldje op het moment. Tja, en toen was ik nog maar alleen. Slik! Na veel goed bedoelde adviezen en vele opmerkingen (Ja, moet je doen! Nee, je moet niet gaan! Eeeeeeeeek, wat eng! Wat als je verdwaalt en ga zo nog maar even door) heb ik toch besloten om naar de andere kant van wereld af te reizen.

Waarom Australië? Die vraag heb ik al menig keer gehoord. Omdat ik altijd al naar Australië heb gewild en het zeer makkelijk bereisbaar is. Wat heeft mij dan overtuigd om toch te gaan?
'Over twintig jaar zul je teleurgestelder zijn over de dingen die je niet gedaan hebt dan over de dingen die je wel gedaan hebt. Gooi dus de trossen los. Zeil weg uit de veilige haven. Vang de wind in je zeilen. Verken. Droom. Ontdek.' (Mark Twain)
Dat is duidelijke taal lijkt me.

Ik ben nu klaar met mijn studie dus nu heb ik er de tijd voor (en onderwijsbanen liggen momenteel niet voor het oprapen) en als je eenmaal een baan hebt ga je niet even snel voor een aantal weken of langer naar de andere kant van de wereld.
Ik vertrek op 9 oktober met Cathay Pacific naar Australië met een hele korte overstap in Hong Kong en nadien vlieg ik door naar Sydney waar ik 's avonds op 10 oktober arriveer.
Om mijn 'oververontrustte' familieleden, vrienden, kennissen en collega's gerust te stellen (en ook mezelf als ik heel eerlijk ben) ga ik met een georganiseerde Internationale 'backpackersrondreis' mee (gedeeltelijk dan).

Mijn rondreis zal er ongeveer zo uitzien:
9 oktober: Amsterdam-Hong Kong-Sydney
10 oktober t/m 12 oktober: Sydney (beetje kort maar de eerdere vluchten naar Sydney zaten vol en dit was dan de goedkoopste oplossing. Dat wordt dus keuzes maken)
13 oktober t/m 7 november: Rondreis van Sydney naar Cairns en dan met een binnenlandse vlucht naar Alice Springs en van Alice naar Darwin met de organisatie Connection Adventures(Kan dat in zo'n korte tijd? Ja hoor, dat kan!)
8 november t/m 9 november: Darwin
10 november: Vliegen naar Melbourne
10 november t/m 22 november: Op eigen gelegenheid naar Adelaide
22 november: Terugvlucht naar Amsterdam via Hong Kong
23 november: Aankomst in Amsterdam op het goddelijke tijdstip van 06.35

Ik moet nog behoorlijk wat doen qua voorbereiding maar de voorpret is ook zeker zo leuk.
Ik heb er onwijs veel zin in!