Dutchie on the Road gaat .nl

Newsflash! Dutchie on the Road gaat na vele jaren eindelijk .nl. Al jaren ben ik een tevreden gebruiker van blogspot maar het is onderhand tijd voor modernisatie. Ik wil meer en dat gaat gewoon niet met blogspot. Daarom verhuis ik per heden naar www.dutchieontheroad.nl

Op deze vernieuwde site zullen de komende maanden al mijn blogs van de afgelopen jaren in een nieuw jasje worden gestoken. Er zal meer aandacht zijn voor social media, reisfotografie en tips & travel. De afgelopen acht jaar heb ik natuurlijk de nodige ervaring opgedaan en waarom zou ik dat niet met jullie delen. Ook heb ik de laatste jaren het nodige geleerd met betrekking tot reisfotografie en omdat ik steeds serieuzer bezig ben met fotografie, wil ik hier ook zeker meer aandacht aan besteden op de vernieuwde website.  
De planning is om twee tot drie artikelen per week te gaan posten (ik ga het echt proberen) en niet zoals op blogspot één tot twee periodes per jaar. Dutchie gaat het serieuzer aanpakken. 

De website is nog in opbouw maar ik ben al een eind. Hij zal de komende weken nog geregeld wat aangepast moeten worden (lees: ik ben nog aan het leren/ontdekken want dit weer is nieuw voor mij) maar de eerste posts en fotoalbums staan al online. 

Ik zou het ontzettend leuk vinden als jullie met mij mee verhuizen! Reizen jullie met me mee? 
Be an explorere. The world is filled with wonder and magical thing



Wisten jullie dat...


  • Wij in vier weten tijd 5818 kilometer hebben afgelegd...serieus!
  • We dit hebben gedaan ter land, ter zee (zelfs ik) en in de lucht
  • We de complete Big 5 hebben gezien...inclusief drie luipaarden
  • We een luipaard zagen tijdens een wandeling naar de White Lady. De plaatselijke gids was serieus not amused dat er een luipaard liep op een bekende toeristische wandelroute
  • Ik helaas maar één luipaard heb gefotografeerd want de anderen waren te snel, schuw of te ver weg
  • De hoogtepunten Sossusvlei, Okavango Delta, Chobe en de Victoria vatervallen waren
  • De Victoria watervallen zonder enige twijfel de meest overpriced attractie ter wereld is
  • Ik dit ook geïrriteerd tegen een winkeleigenaar heb gezegd en hij dit nog lachend beaamde ook
  • Ik niet één keer mijn geliefde Zuid-Afrikaanse malvapudding heb gegeten...how did that happen?
  • Ik daarentegen wel een nieuwe verslaving heb gevonden...biscuitjes met custard, yummy!
  • Ik echt belachelijk veel gesnoept heb...voornamelijk chocolade
  • Ik dit ook gemerkt heb aan mijn broeken
  • Zelfs ik een lekker alcoholisch drankje heb gevonden...Savannah Dry
  • Ze in Afrika ook vleesvervangers verkopen. Dat had ik niet verwacht maar ze verkochten zelfs meerdere soorten in de supermarkt
  • Ik echt schrik heb voor nijlpaarden en in de mokoro lichtelijk in paniek raakte zodra ik zo'n beest hoorde knorren...sorry Bren
  • We het meest belachelijke hilarische toiletje ooit hadden in de Okavango Delta. Schaterend ben ik het ding voorbij gelopen om vervolgens in de bosjes te gaan zitten
  • De mooiste zonsondergang ook in de Okavango Delta was
  • We in de Okavango Delta werden gewaarschuwd dat we niet in het donker alleen naar het toilet en de tent mochten lopen i.v.m. de nijlpaarden...terwijl ik net vijf minuten geleden alleen in het donker naar het toilet was geweest. Fijn, had dat eerder gezegd
  • We op het tweede eiland in de Okavango Delta helemaal niet de tent uit mochten om naar het toilet te gaan omdat de nijlpaarden daar serieus rond je tent liepen
  • We op verzoek van de polers een liedje voor ze gezongen hebben...'Kedeng Kedeng' van Guus Meeuwis nota bene...heel gênant
  • Wij hyenasporen naast onze tent vonden
  • Naast de geijkte kaartspelletjes ook 'Wie ben ik' en 'Roodkapje' erg populair waren
  • De leukste activiteit zonder enige twijfel de quadbike was in Swakopmund...Kelly voelde zich weer even kind
  • We vier weken de afwas droog hebben gewapperd op het liedje van 'Kuikentje Piep'
  • Dit liedje inmiddels mijn nieuwe ringtone is...ik moet er alleen op letten dat ik niet spontaan met mijn telefoon ga wapperen
  • Amerikanen echt in overvloed in Afrika te vinden zijn, volledig gekleed in kaki safarikleding met safarihoed...zo fout
  • Ik kamperen erg leuk vind maar toch wel blij ben als ik even kan bijkomen in een hotel...voornamelijk om mijn backpack te herorganiseren uiteraard
  • Er bij de campsite in Chobe een gigantische kudde olifanten lang het hek liep, terwijl wij vijftien meter verderop rustig bij het kampvuur zaten te kletsen
  • Wij bij de Victoria watervallen voortdurend werden gewaarschuwd door automobilisten dat we niet verder moesten lopen omdat er een olifant bij ons hotel liep
  • Ik in vier weken tijd maar drie keer ben gestoken door een mug en mijn reisgenote...uhhh...heel erg veel keer
  • Ik deze keer geen last heb gehad van bijwerkingen van de malariatabletten heb gehad...heel erg fijn!
  • Ik echt verliefd ben op Afrika...wat een geweldig continent!
  • Ik deze vakantie ook in een thema gefotografeerd heb
  • Ik daarom speciaal voor deze vakantie schoenen met een zebraprint gekocht heb (terwijl normaliter noooooit dierenprints draag)
  • Ik dus vele malen mijn voeten heb gefotografeerd en voortdurend de opmerking kreeg 'Kelly, heb je je voeten al gefotografeerd? Niet vergeten!'
  • Ik heel erg blij ben met het eindresultaat...mission accomplished

Victoria Watervallen

Daar gaan we dan...de laatste etappe van deze reis. We verlaten Botswana en passeren de grens van Zimbabwe (woehoe...stempels). We verblijven drie nachten in een luxe hotel met een geweldig ontbijtbuffet...wow...wat kun je daar toch blij mee zijn!

De Victoria watervallen worden in populair Engels 'Vic Falls' genoemd. De immense watervallen liggen op de grens van Zambia en Zimbabwe en behoren tot de meest fotogenieke ter wereld. Het water van de beroemde Zambezi rivier stort hier met veel geweld naar beneden. Ze behoren tot de grootste watervallen ter wereld, met daarom heen grote stukken natuur vol dieren. Een langgerekt gordijn aan vallend water dan zowel vanuit Zambia als Zimbabwe is te bezoeken. 
Vroeg in het seizoen (t/m juli) stort de Zambezi zich hier zo'n honderd meter met donderend geraas over een anderhalve kilometer brede afgrond naar beneden. Later in het jaar is het volume veel minder, maar dan kun je juist de kloof goed bekijken.
Dit natuurgeweld resulteert in een constante waternevel (check) boven de waterval, waardoor de lokale bevolking haar de bijnaam Mosy-oa-Tunya gaf: de 'rook die dondert'. De herrie is honderden meters verderop hoorbaar (check). Wolken mist zorgen voor diverse regenbogen als de zon schijnt. Op sommige plekken regent het zelfs (check), zo dichtbij kun je komen. Na hevige regenval stort er maar liefst negen miljoen liter per seconde de diepte in. Na twee dagen watervallen, kan ik dit alleen maar beamen! Adrenalinejunkies komen hier zeker aan hun trekken want de mogelijkheden zijn hier te over om een aantal onvergetelijke ervaringen op te doen. Vergeet alleen niet om een hele dikke stapel dollars mee te nemen.

We waren al gewaarschuwd niet te schrikken van de prijzen in Vic Falls maar ik val alsnog van mijn stoel. We zijn bij een activiteitenkantoor om alles vast te leggen voor de komende twee dagen. Ik roep al drie weken dat ik graag een ultralight vlucht wil maken maar nu moet ik toch even goed nadenken. Houd je vast...$210 voor dertien minuten vliegen...maar dan wel inclusief foto's! Dat gaat dus helemaal nergens over.
In Vic Falls verblijven vooral veel Amerikanen en dat betekent: MONEY!!! Overal waar veel Amerikanen komen, worden belachelijke prijzen gevraagd want zij betalen immers gewoon en doen niet moeilijk over een dollar meer of minder. 
Ik hoef niet uit te leggen dat Nederlanders iets ander in elkaar zitten. Wij hebben de afgelopen dagen maar liefst tien mensen gevonden die interesse hebben in een vlucht en willen uiteraard...onderhandelen. Tja, met onderhandelen zijn we snel klaar (ze hebben blijkbaar ook ervaring met Nederlanders) want er valt gewoon niet te onderhandelen. Alle prijzen zijn vast...punt...geen korting...niks...nada...noppes. Graag of niet...voor jullie tien anderen. Daar kunnen we het dus mee doen. Vic Falls is zwaar overpriced maar deze prijzen zijn te belachelijk voor woorden. 
Heb ik dus dit bedrag er voor over? Later blijkt ook nog dat ik zelf geen foto's mag maken tijdens de vlucht want dat zou te gevaarlijk zijn (vertaling: we willen het exclusief houden). Dat is voor mij de druppel want ik wil nou eenmaal mijn eigen foto's maken...erg belangrijk voor mij. In gedachte zeg ik tegen meneer wat hij met zijn vlucht mag doen en 'glimlachend' vertel ik dat toch voor de helikoptervlucht ga. Dan mag ik namelijk wel mijn eigen foto's maken.
Zo komt het dus dat ik alsnog een absurd bedrag neertel voor een helikoptervlucht en enigszins chagrijnig het kantoor verlaat...stelletje afzetters. 
PS: later hoor ik via een reisgenoot dat je in Costa Rica een ultralight vlucht kunt maken voor $60!!! Dat staat dus op het lijstje.

De volgende dag is het dan eindelijk tijd om de watervallen te bezichtigen. We worden om 8.30 uur in het hotel opgehaald voor de helikoptervlucht. Tijdens het ritje wordt er monotoon een standaardpraatje opgerateld. Ze hebben een aanbieding...we kunnen ook een vlucht van dertig minuten maken voor bijna het dubbele van de prijs!? Wat moet je daar nou mee? Niets dus...
Bij aankomst krijgen we nogmaals een praatje met extra opties en daarbij behorende prijzen (hoezo commercieel...ik ben hier zo allergisch voor). Er worden voortdurend foto's gemaakt en zelfs een film...kunnen we namelijk kopen voor $50. Niet zeuren Kel...gewoon instappen en genieten.
Ik mag gelukkig voorin dus heb een goed overzicht om te fotograferen. Het is prachtig! Je hebt echt een schitterend uitzicht! We vliegen drie rondjes rondom de watervallen zodat je alles goed ziet. Halverwege kom ik er pas achter dat er een GoPro camera voor mijn neus hangt, haha. Dat zal vooral een serieus fotograferende Kelly opgeleverd hebben (dat blijkt achteraf inderdaad het geval te zijn).
Na vijftien minuten is het alweer gedaan met de pret. Ik moet eerlijk bekennen: het is een absolute meerwaarde om de watervallen van bovenaf te zien, ondanks de belachelijke prijs. 
Ik ben toch blij dat ik de helikoptervlucht heb gedaan . Ik heb ook nog de nodige plaatjes gezien van de ultralight...echt super vet!!
We hebben met drie man nog geprobeerd korting te bedingen omdat we namelijk ook al hebben gevlogen maar helaas...ook dan geen korting.
Na de vlucht krijg je uiteraard ook nog even de film te zien. Deze is echt te hilarisch voor woorden, compleet met Mission Impossible muziek. Dat zullen de Amerikanen vast geweldig vinden. Wij kopen lekker op zijn Hollands, één dvd met z'n vieren.

Na de helikoptervlucht is het tijd om de watervallen van dichtbij te bekijken en dat doen we vandaag vanuit Zambia. Dat betekent dus dat we eerst de grens moeten oversteken. Dat geintje duurt langer dan verwacht. Het is een behoorlijke wandeling naar de grens van Zambia en ook na de grens moeten we nog een behoorlijk eind lopen. Maar...we hebben weer stempels! Welkom in Zambia.
We hebben gehoord dat het raadzaam is om een poncho te huren want het kan een natte bedoeling worden...en dat blijkt achteraf nog vrij netjes uitgedrukt te zijn. Ik heb normaliter ALTIJD  een poncho bij me en dit jaar heb ik hem voor het eerst thuis gelaten. Hoe stom...waarom zou je een poncho meenemen naar Afrika? Tja...Daarom dus.
We huren voor een paar dollar een foeilelijke poncho en daarmee zijn meteen alle selfies verpest...zo wil je echt niet op de foto. De foto's die we hebben (natuurlijk hebben we ze) worden niet gedeeld op social media...bij deze.
In het begin valt het allemaal nog wel mee. De watervallen zijn werkelijk schitterend. Maar dan...moeten we de brug oversteken en is het gedaan met de pret. We worden overvallen door een enorme hoosbui...en dan bedoel ik echt een énorme hoosbui. Ik probeer zo goed als mogelijk mijn camera te beschermen onder de poncho maar zelfs dat geeft geen nut. Het water loopt gewoon onder de poncho door. Ik had wel wat water verwacht, maar niet dit! Ik heb sneakers aan en dat is zo ontzettend vies, ik sop echt in mijn schoenen. Mijn broek is zo zeiknat dat mijn kruis op mijn knieën hangt en bang ben dat ik hem ga verliezen. Op een gegeven moment zien we gewoon niets mee, behalve veel mist en water. De watervallen zijn volledig in de mist verdwenen en we kunnen alleen maar hard doorlopen, hopend op een droger plekje en een beetje zicht. Dat lukt uiteindelijk, helemaal aan het eind van de waterval.
Daar hebben we ook zicht op een prachtige regenboog (gelukkig want anders heb je dat stuk voor niets gelopen). Maar dan moet je ook weer terug, haha.
We pakken ons weer goed in, verstand op nul en lopen. Al met al zijn we na twee uur watervallen dus echt compleet verzopen. We leveren de poncho weer in...en gaan vervolgens zeiknat lunchen in het meest chique hotel in de omgeving, haha.
Lunchen in dit hotel is een absolute aanrader dus dat staat ook op ons lijstje. Dat we zo nat bij de watervallen zouden worden, hadden we even geen rekening mee gehouden. Desondanks is het geen probleem. Ze zijn daar blijkbaar natte toeristen gewend en zolang je een 'dikke' portemonnee hebt,
mag je er toch wel eten. Die dikke portemonnee valt overigens wel mee want je kunt er lunchen voor Europese prijzen, iets duurder dus dan de Afrikaanse prijzen. 
Lunchen in dit hotel is zeker een aanrader want het is echt heerlijk en het uitzicht is geweldig! Overnachten is niet aan te bevelen voor Jan Modaal want overnachten kan hier vanaf 1000 euro per nacht!!! Juist...dat slaan we maar over. Een wandeling door de tuinen van het hotel is trouwens wel aan te bevelen want voor die 1000 euro per nacht, krijgen de gasten er ook een heuse dierentuin bij. Er lopen hier meerdere dieren vrij rond waaronder ook zebra's die je van zeer dichtbij kunt benaderen. Die krijg je dus bij de lunch cadeau. 
We verlaten Zambia (we zijn weer droog) en steken de grens weer over naar Zimbabwe. Ik ontvang weer lachend een stempel van Zimbabwe en vraag me af of ik inmiddels kan kwartetten met alle ontvangen stempels van deze reis.

De laatste dag bezoeken we de watervallen aan de kant van Zimbabwe (geen stempels vandaag). Ik besluit vandaag geen poncho te huren want ik vind het onwijs onhandig fotograferen, In plaats daarvan ga ik vandaag voor mijn windjack die ook waterdicht zou moeten zijn, althans, dat gaan we proberen. 
Ik neem reservekleding, slippers en een plastic tas voor mijn camera mee. We zijn in ieder geval beter voorbereid dan gister. In het begin valt het reuze mee. De watervallen zijn vanaf deze kant ook zeer de moeite waard. Halverwege komt dan toch die bekende hoosbui te voorschijn. De waterval verdwijnt als sneeuw voor de zon en tien minuten later ben ik weer helemaal doorweekt. 
We zien inmiddels niets meer dus ik trek een sprintje (zo goed als mogelijk op mijn slippers) naar het einde van de waterval. Hier probeer ik nog een aantal foto's te maken omdat ik een geweldig beeld zie in de verte. Het is hier helaas alles behalve droog dus ik stop mijn camera weer snel weg want dit is wel een risico. Omdat er haast geen zicht is, besluit ik snel terug te lopen. Mijn windjack blijkt toch niet geheel waterdicht te zijn en mijn shirt wil ik toch graag droog houden.
Ik vind het wel mooi geweest en heb genoeg water gezien. Ik ben serieus doorweekt tot aan mijn ondergoed en ben blij alles reserve bij me te hebben. Ik kleed me snel om op de toiletten zodat ik er weer enigszins toonbaar uit zien. Dat waren dus de watervallen. Ze waren geweldig! Ik kan het aanraden om ze aan beide kanten (Zimbabwe en Zambia) en vanuit de lucht te bezichtigen. Zorg voor een poncho, regenjas, teva's (had ik niet bij me...spijt) en reservekleding want je hebt het écht nodig. Dit is echter niet nodig wanneer je laat in het seizoen de watervallen bezoekt. Houd hier dus serieus rekening mee want zoveel water had ik niet verwacht.

De rest van de middag proberen we nog wat te winkelen want ik heb nog bar weinig souvenirs en geen cadeautjes (zonder mag ik namelijk niet thuiskomen). Van winkelen komt helaas niets terecht want de prijzen in de winkels zijn ook te belachelijk voor woorden. In de wereldwinkel blijkt het nog minder dan de helft te kosten dus dan weten jullie genoeg. Ik ga nog niet eens onderhandelen hier...daar ga ik geen tijd insteken. We winkelen wel op de luchthaven in Johannesburg, heb ik namelijk acht uur de tijd voor. We sluiten de vakantie af met een bootcruise over de Zambezi (geen aanrader) en wederom een gezellige avond in Shoestring Backpackers. 

Dat was het dan...we hebben de finish bereikt. We willen nog niet naar huis! Dat is een normale reactie voor mij maar ditmaal heb ik het er zwaar mee. We hebben het deze keer zo belachelijk leuk en gezellig gehad, dat we écht nog niet naar huis willen. Dit was zonder enige twijfel één van de mooiste reizen
ooit (na Australië) en dat meen ik serieus. Ik ben toch echt wel een beetje verliefd geworden op Afrika. Dit is zo'n bijzonder continent. Ik wilde deze reis al jaren maken en hij heeft alle verwachtingen waargemaakt. Het afscheid wordt zeer moeilijk deze keer maar het is niet anders. 
Ik zal deze reis afsluiten met nog één laatste blog als afsluiter en dan het is het gedaan met de pret. 
We gaan weer terug naar Nederland...

Chobe National Park

Het is helaas tijd om de Okavango Delta te verlaten. We hebben twee lange reisdagen voor de boeg want we gaan naar de andere kant van Botswana, via Namibië.
We passeren de grens van Namibië (alweer stempels) en overnachten op een mooie campsite in Camp Kwando, aan de Kwandorivier. Het is goed toeven aan de rivier maar helaas zijn we hier slechts één nachtje. 

Daags nadien rijden we verder en laten Namibië weer achter ons. We steken de grens weer over naar Botswana (weer stempels) en gaan op pad naar Chobe National Park. Hier arriveren we halverwege de middag.
We verblijven wederom op een mooie campsite, dit maal zelfs met een fijne bar en klein zwembad. De campsite is goed afgezet met hekken en daags nadien zal ook blijken waarom. We zetten de tenten voor de laatste maal op...jazeker. Ik kijk er naar uit om de tent voor de laatste keer af te breken maar aan de andere kant ga ik het ook zeker missen...vreemde gewaarwording...geen tent meer.

Chobe National Park staat bekend om zijn immense olifantenpopulatie. Hier zijn olifanten gegarandeerd! Dit park heeft de hoogste olifantdichtheid per vierkante meter in heel Afrika.
De volgende ochtend staan we vroeg op...heel erg vroeg want om 6.00 uur worden we opgehaald voor een jeepsafari...op naar Chobe National Park. Het is koud...zo ontzettend koud! Ik heb alle lagen aan die ik bij me heb maar zelfs dat is niet voldoende. We kruipen met een extra deken in de jeep en hopen dat de zon snel opkomt.

Het is nog donker als we Chobe bereiken en snap niet zo goed waarom we hier in het donker zijn. 
Zo zien we toch niets, hadden we net zo goed dertig minuten later kunnen vertrekken. We rijden richting de Chobe rivier waar we al snel meerdere nijlpaarden zien in de verte. Helaas is het nog te donker om ze fatsoenlijk te fotograferen en onze chauffeur kan niet zo goed stilstaan, wat het er niet makkelijker op maakt. Rond 7.00 uur komt de zon eindelijk op waardoor de temperatuur snel oploopt...heel fijn.
We blijken Speedy Gonzales als chauffeur te hebben want hij begrijpt er geen snars wat wij nou eigenlijk willen. Net als ik een foto wil maken, rijdt hij weer aan. Zo niet handig! 
We zien in het begin vrij weinig dieren en ik vrees voor een déjà vu van Etosha National Park. Gelukkig zien we op een gegeven moment een aantal buffels...die hadden we nog niet!
Vrij snel nadien komt er een melding dat er leeuwen zijn gespot...eindelijk. Daar is dan mijn leeuw. We rijden op volle snelheid door het park en stuiten op een colonne jeeps. Dat betekent negen van de tien keer...katachtigen.
Drie leeuwinnen liggen op een afstandje te slapen. Zo gaaf! Het valt niet mee om een goed plekje te bemachtigen want dat wil uiteraard iedereen. Onze chauffeur begrijpt het gewoon niet en rijdt weer verder terwijl ik precies goed zat. Ik begin boos te worden want dit slaat nergens op.
Op volle snelheid rijdt hij om de bosjes heen om daar weer tot stilstand te komen..."this is a better spot" maar ik moet bekennen dat ik zijn mening niet deel. Ik zat net precies goed...
Al met al kan ik toch wat foto's maken maar ik ben helaas niet tevreden. Zie ik eindelijk leeuwen, kan ik ze niet naar behoren fotograferen. Heel frustrerend.
We gaan vervolgens even pauzeren en de chauffeur heeft inmiddels in de gaten dat we niet tevreden zijn. We informeren even bij andere jeeps en zij geven aan dat je gewoon heel duidelijk moet zijn.
Zo gaan we dus over op een andere strategie...delegeren! "Stop! Go back! Left! Right! Not yet! Ten metres! Yes...perfect...stop! But it's to close...that's a buffalo! Yes, we know...this is perfect...thank you!" Klinkt wel heel erg 'bitchy' nu ik het terug lees maar het werkt wel. Hij heeft eindelijk door wat we willen en volgt precies de instructies op en blijkt het nog prima te vinden ook. Je moet dus gewoon heel duidelijk zijn.
Na de pauze gaat het meteen stukken beter. We zien meerdere dieren en eindigen zelfs met een hele kudde olifanten, die tussen de jeeps lopen. Zo ontzettend gaaf! Uiteindelijk verlaten we rond 10.00 uur toch voldaan Chobe National Park.

In de namiddag maken we een van de mooiste bootsafari's van Afrika. Onder het genot van een hapje en drankje varen we langs krokodillen en nijlpaarden. We zien talloze vogels, buffels, bavianen en grote kuddes olifanten. 
Bijna zien we een grote kudde de Chobe rivier oversteken (hoe gaaf zou dat zijn geweest) maar de olifanten worden gehinderd door grote boten, vol met Amerikanen. De meeste boten blijven op grote afstand maar twee luxe boten gaan pal voor de olifanten liggen! Hierdoor willen zij uiteraard de oversteek niet maken. Ik hoor onze kapitein vloeken naar de twee boten maar dat heeft uiteraard geen nut. De olifanten blijven waar ze zijn...helaas. We genieten van de mooie zonsondergang en varen rustig terug. Wat een mooie dag!

Terwijl we 's avonds gezellig rond het kampvuur zitten, zien we meerdere bewakers bij de hekken lopen. Wij verblijven aan de rand van de campsite en we krijgen te horen dat er olifanten lopen. Gaaf! Ik trek een sprintje naar het hek, zo'n vijftien meter verderop. Daar zien we inderdaad vijf olifanten in het donker voorbij lopen. Later blijkt dat er al een kudde van zeker twintig olifanten voorbij is gelopen, die nu onderweg zijn naar het dorp. Alle deuren en ramen gesloten houden. 
Heel bizar dat deze dieren zo dichtbij lopen. Daarom is de campsite dus goed afgeschermd want anders lopen de olifanten tussen de tenten. Het is een behoorlijke dierentuin die nacht waardoor ik helaas niet zo goed slaap.

Normaliter zouden we vroeg vertrekken naar Zimbabwe maar kiezen ervoor om nogmaals op safari te gaan. Zimbabwe is niet ver rijden dus daar kunnen we makkelijk wat later arriveren. Mede daarom vertrekken we 's morgens weer om 6.15 uur naar Chobe. Ik stap vandaag voor de zekerheid toch maar bij een andere chauffeur in de jeep...je weet maar nooit.
We vertrekken vandaag iets later dan gister en dat vind ik wel fijner. Hierdoor kan ik beter fotograferen bij de rivier. We zien ontzettend veel vogels en de chauffeur stopt ook voldoende zodat ik ze fatsoenlijk kan vastleggen. Hij geeft uitleg over de verschillende vogels wat ik zelf erg prettig vind. We zien meerdere nijlpaarden en zien de zon langzaam de Chobe rivier verlichten. Zo ontzettend mooi!

Natuurlijk hoop ik stiekem op meer leeuwen maar ik mag uiteraard ook niet te hebberig worden. Na een tijdje krijgen van een andere jeep te horen dat ze een luipaard hebben gezien...een
luipaard! Die heb ik nog niet in mijn collectie. We hebben er al twee gezien maar ik heb ze niet kunnen fotograferen. We rijden snel richting een luxe hotel, midden in het nationale park. Meerdere jeeps zijn op zoek naar het luipaard en een andere jeep komt met de duimen omhoog voorbij rijden. Hij moet dus in de buurt zijn maar de vegetatie is erg dicht begroeid, ideaal voor een luipaard.
Na vijftien minuten rondrijden zien we een jeep in de verte stilstaan. Jawel...daar zit hij in de bosjes. We kunnen er helaas niet goed bij want de voorgaande jeep staat precies goed. Laat dat nou serieus onze chauffeur van gisteren zijn, haha. Plots zie ik hem door mijn lens en dat is precies genoeg om één opname te kunnen maken. Twee seconden later is hij alweer verdwenen...hij heeft genoeg van alle aandacht. Dat was helaas de laatste keer dat we hem zagen
De rest van de ochtend zien we nog giraffen, buffels, wrattenzwijnen, kudu's en uiteraard nog vele olifanten. Wat is het hier toch mooi!

Helaas is het tijd om Botswana te verlaten. Het was echt geweldig mooi! Botswana is echt een aanrader voor mensen die van safari houden en het is authentieker dan Zuid-Afrika en Namibië. 
Voor de allerlaatste keer pakken we onze tent in. Wat zal ik het missen! Geen kampvuur, geen spelletjes, niet meer in slaap vallen met alle dierengeluiden op de achtergrond, geen pannenkoeken of wentelteefjes voor ontbijt, niet meer met je bord op schoot eten, niet meer wapperen, geen mooie zonsopkomst meer. Daarentegen smacht ik naar een fatsoenlijk matras, eigen sanitair op twee meter afstand van je bed, geen koude nachten en ruimte voor mijn bagage.
Vandaag verlaten we Botswana en reizen verder naar Zimbabwe, de Victoriawatervallen. Dit zal het sluitstuk zijn van onze prachtige reis. Het kan haast niet mooier worden...of toch wel? We zullen het gaan meemaken. Op naar de Victoriawatervallen.

Okavango Delta

Het is helaas tijd om Namibië te verlaten. Het was prachtig en Namibië heeft zijn hoge verwachtingen zeker waargemaakt. Via Popafalls steken we de grens over met Botswana, op weg naar een nieuw hoogtepunt, de Okavango Delta: één van de laatste grootste wetlands ter wereld.

Hier is de schitterende natuur nog in haar volle glorie te bewonderen. De Okavango Delta is een van de meest bijzondere natuurgebieden ter wereld. De Delta is een enorm moerasgebied dat wordt gevoed door de Okavango rivier. De Okavango rivier is 1600 km lang, begint in het hoogland van Angola en mond uit in de Kalahari.

De Okavango Delta is met 15.000 km2 de grootste ter wereld. Het gebied bestaat uit een systeem van rivierarmen en stroompjes, beboste eilanden, riet-, lelie- en papyrusvelden, grasvlakten en savanne. Het water doet er ongeveer een halfjaar over om vanuit Angola naar de Zuidelijkste punt van de Delta te komen. Dit heeft tot gevolg dat de Okavango Delta als enige gebied in de regio een omgekeerd seizoen heeft. Juist in de droge tijd staat het water er het hoogst.

Vanaf Etosha National Park is het nog zo'n anderhalve dag reizen naar de Okavango Delta. Er moeten weer de nodige papieren worden ingevuld bij de douane, stempels worden gretig ontvangen (love it) en na een oversteek met de ferry, is het nog een paar uur rijden naar de Delta. Het duurt even maar dan heb je ook wat.

Voordat we de Delta gaan verkennen, moet ik eerst een bekentenis afleggen: ik heb serieus schrik! Pardon? Jazeker...jullie lezen het goed. Kelly heeft schrik om de Delta in te gaan. Ik heb namelijk een diepgewortelde angst voor nijlpaarden en dat is nou niet bepaald handig als je de Delta in gaat.
De reden is ook nog eens heel belachelijk; ik heb als kind zijnde een boek gelezen van Suske en Wiske waarbij Wiske werd opgegeten door een nijlpaard. Slaat natuurlijk helemaal nergens op maar dat verhaal heeft enorm veel indruk op mij achtergelaten. Tel daarbij op dat nijlpaarden de meest dodelijke slachtoffers maken in Afrika en dan is het verhaal compleet.
Nijlpaarden zijn serious business in Afrika! Daar moet je niet mee dollen want als je de verkeerde treft heb je een serieus probleem...dat is het kassie wijle, basta, over en uit. De lokale bewoners zijn opgegroeid met wilde dieren maar het nijlpaard is het dier dat ze het meest vrezen...dat zegt genoeg. Don't mess with a hippo!!!

Desondanks wil ik toch graag de Delta zien. Verstand op nul en gaan met die banaan. De beste manier om de Okavango Delta te verkennen is per traditionele mokoro...oftewel, een kleine houten kano. Daar wordt Kelly vrolijk van...uhuh.


Rond 13.30 uur arriveren we bij het 'polerstation'. Wij mogen twee dagen met Etsy mee, een vriendelijke dame die ons zal begeleiden in de Delta. We worden verzocht een zwemvest aan te trekken terwijl later blijkt dat de meeste polers zelf niet kunnen zwemmen.
Enigszins gespannen ga ik in het minuscule bootje zitten...ik zal er toch echt moeten geloven. Ik moet het gewoon over me heen laten komen en vertrouwen hebben in Etsy.


We varen rustig door de Delta en ik word overdonderd door de schitterend natuur. Er komt veel wild voor in de Delta, waaronder de zeldzame moerasantilope Red Lechwe, maar ook de wilde hond en het luipaard, al laten die laatstgenoemde zich zelden zien. De Okavango Delta staat ook bekend om de aanwezigheid van vele vogels, welke we inderdaad in grote getale zien. Tijdens het varen zie je kleine bijeneters en kleine kikkertjes op het riet.

Na een klein uurtje varen horen we dan toch het geluid dat ik helemaal niet wil horen, het bekende geknor van nijlpaarden. We stoppen en ik hoor van een ander bootje dat er inderdaad een nijlpaard is gespot. We blijven even op afstand en gaan vervolgens via een andere route verder de delta in, het geknor achter ons latend.
"You want to see hippo?" vraagt Etsy ons. Een "nee" en "ja" klinken tegelijk door de mokoro en jullie mogen eenmaal raden wie er "nee" antwoordde. "Nee" wint en we varen verder (sorry Bren).

Tegen het eind van de middag leggen we aan bij onze accommodatie...een onbewoond eiland. 'Op een onbewoond eiland...loopt niemand voor je neus...' We zetten onze tent op en krijgen een korte instructie 'hoe overleef ik een nacht op een onbewoond eiland in de Delta'.
Het is heel makkelijk:
1. Blijf bij de tenten
2. Blijf bij de tenten
3. ...als je aan de wandel gaat, blijf dan in de buurt van de tenten en ga niet alleen
4. Als je 's nachts naar het toilet moet, doe dat dan bij voorkeur achter of naast je tent
We hebben serieus het meest lachwekkend toiletje ooit...briljant!!! Om de hoek bij de tenten, is een apart sanitair hoekje ingericht, Men heeft daar een gat gegraven, met daarboven een campingstoeltje waar een gat in zit. Echt te hilarisch voor woorden. Bij de 'ingang' staat een schop. Als de schop weg is, is het toilet bezet...heel makkelijk.  No Way dat ik op dat vreemde stoeltje ga zitten, haha. Ik loop een paar meter verder en ga daar wel in de bosjes zitten.

Tegen zonsondergang is het tijd om op pad te gaan. We stappen weer in de mokoro's voor een tochtje over de Delta. De polers proberen zoveel mogelijk de brede sluizen te ontwijken omdat zich daar de meeste nijlpaarden bevinden. Echter is het tijdens dit tochtje juist wél de bedoeling om ze te zien. We zijn namelijk onderweg naar de hippopool.
Terwijl we langzaam door het riet varen, horen we voortdurend het geknor van de nijlpaarden. Ze zijn dichtbij...heel erg dichtbij. Ik zie dat de polers waakzaam zijn want ook zij willen uiteraard geen aanvaring met een nijlpaard.
Na vijftien minuten varen, bereiken we de hippopool. In de verte liggen meerdere nijlpaarden in het water. "Look, look" zegt Etsy tegen me. Jaja...ik zie ze ook. Gespannen zit ik in het kleine bootje en duim dat ze vooral daar in de verte blijven liggen. De zonsondergang is serieus wonderschoon maar ik blijf toch nerveus. Ik heb het gewoon niet op die beesten...
Zodra de zon onder is, gaan we er snel weer vandoor. De polers willen voor het donker terug zijn...en ik ook. Eenmaal terug in het kamp geniet ik van het prachtige uitzicht. Ik heb weer vaste grond onder mijn voeten en voel me langzaam weer ontspannen. Dit is zonder enige twijfel één van de mooiste zonsondergangen ooit!

's Avonds genieten we van een heerlijk diner rond het kampvuur. We sluiten de avond af met zang en dans  alvorens we in de tent kruipen. Begeleid door een kakofonie van nachtelijke dierengeluiden, vallen we in slaap in een van 's werelds meest beroemde en uitgestrekte wildernissen. Hoe bijzonder!

We zijn weer vroeg wakker en maken ons op voor een nieuwe mooie dag. We hebben vandaag een jarige en zo zitten we midden in de Delta aan het ontbijt met verjaardagstaart! Dat noem ik nog eens een bijzondere verjaardag!
De tenten worden vandaag voor ons afgebroken...wat een luxe! We nemen afscheid van deze bijzondere locatie en stappen weer in de mokoro's. We varen naar een ander eiland, op een half uur varen. Hier gaan we op wandelsafari. Dat klinkt enorm spannend zo midden in de wildernis maar ik heb in Nederland gelezen dat dit alles behalve spannend is (ik bereid me altijd graag goed voor, haha).
We lopen doodstil achter elkaar over het eiland, onder begeleiding van een aantal polers. Zij geven ons uitleg over de flora en fauna van de Delta. Op een enkele vogel en aap na, zien we niets, behalve sporen van nijlpaarden. Ik had eerlijk gezegd ook geen hoge verwachtingen dus dat scheelt, haha. Eventuele  dieren horen ons op grote afstand dus die zijn allang foetsie.

We stappen weer in de mokoro's en varen naar de volgende overnachtingsplek. Het is een zeer ontspannen ochtend (goh...en dat uit mijn mond) en ik zit serieus heel relaxt in de mokoro. Ik heb al een hele tijd geen nijlpaard meer gehoord dus dan vind ik het allemaal prima. De Delta is echt zo schitterend. Deze ongerepte wildernis is nog zo onaangetast...werkelijk prachtig! De dauw staat nog op de velden en we hebben een mooi zicht op de vele waterlelies. Dit is puur genieten!
We zien weer vele vogels en op een gegeven moment zelfs een olifant!! Een olifant! Wow...we blijven een tijdje liggen en genieten van dit bijzondere moment.
Tegen de middag arriveren we bij onze volgende accommodatie...Hippo Island...wat een geweldige naam!

Op Hippo Island verblijven we in vooropgezette tenten, met bed! Happy Kelly! Dat de tenten aan de waterkant staan, waar 's nachts de nijlpaarden in polonaise voorbij lopen, moeten we voor lief nemen. Plasje inhouden vannacht!
Er zijn luxe voorzieningen op dit eiland...douches en toiletten in de buitenlucht en er is zelfs een bar! 
's Middags relaxen we heerlijk op dit eiland met een hapje en drankje...life is good! 
Iemand spot ook nog een slang en gaat daar enthousiast achteraan met de fotocamera maar bij nadere inspectie blijkt het een Black Mamba te zijn. What the f...!!! Dat is serieus één van de giftigste slangen ter wereld...als je daar door gebeten wordt, is het binnen vijf minuten gedaan met je. Uitkijken hier dus!!

Tegen  de avond worden we gewaarschuwd niet meer alleen naar de toiletten en tenten te gaan. De nijlpaarden lopen hier serieus 's avonds over het eiland. Fijn...ik kom net alleen terug van het toilet. Had dat vijf minuten eerder gezegd!
We duiken vrij vroeg ons bedje in aangezien het hier dus best een wilde beestenboel kan zijn. Met drie personen lopen we gewapend met zaklampen richting de tent. Toch best spannend moet ik zeggen want ons tentje staat helemaal vooraan, twee meter bij het water vandaan. 
Ik doe geen oog dicht deze nacht maar dat ligt niet aan de dierentuin om ons heen. Ik heb het serieus zo koud!!! Hierdoor kan ik wel 's ochtends vertellen dat we geen bezoekers hebben gehad.

Het is tijd om de Okavango Delta te verlaten...helaas. Ik vond het zo spannend om dit gebied te bezoeken maar ik vond het zo ontzettend gaaf!! Echt...ik heb zelden zo'n mooi gebied bezocht. We stappen voor de laatste keer in de mokoro. Ik zit inmiddels geheel ontspannen in de mokoro, haha...hoe is het mogelijk. Het is maar een kort tochtje maar ik geniet met volle teugen want wat is het hier schitterend.
De Okavango Delta is meer dan de moeite waard om te bezoeken en ik kan zeker aanraden om te blijven overnachten. Blijf lekker een nachtje op een onbewoond eiland slapen en geef je over aan een van de meest bijzondere natuurgebieden ter wereld. We nemen afscheid van Etsy en de andere polers die ons met liefde en plezier de Delta hebben laten zien. Bye, bye! Thank you beautiful Okavango Delta.



Etosha National Park

We vertrekken zo vroeg mogelijk want we willen graag vroeg in Etosha National Park zijn. 
De weg is lang en het uitzicht kaal en droog. Net voor het Nationale Park zitten een aantal Himba's sieraden te verkopen...eindelijk. Ok, het is niet traditioneel maar ik wilde ze heel graag zien aangezien we geen dorp bezoeken. Veel Himba's trekken naar de toeristische plekken om souvenirs aan toeristen te verkopen om zo wat bij te verdienen. Toerisme is namelijk een hele belangrijke inkomstenbron in Namibië. De dames krijgen wat toegeschoven zodat we foto's mogen maken en ik koop twee prachtige armbanden waar ik echt heel blij mee ben...net zoals de foto's die ik mag maken.

Dan is het eindelijk tijd voor Etosha National Park. Hier kijk ik erg naar uit want dit is één van de hoogtepunten van Namibië. Met een oppervlakte van 20.000 km2 biedt Etosha toevlucht aan ruim honderd soorten zoogdieren en 340 vogelsoorten. Ook is Etosha een van de laatst overgebleven lege gebieden in Afrika. Hier kunnen nog grote kuddes antilopen vrij rondtrekken en ook leven hier nog ongeveer 300 leeuwen. 


De naam Etosha is te vertalen met 'plaats van spiegels' of 'plaats van droog water' of 'de grote witte plaats'. Ik kan na twee dagen beamen dat alle drie de vertalingen goed tot zijn recht komen. 
Etosha is inderdaad een eindeloze witte en vooral droge vlakte. In deze zoutpan worden dieren vooral aangetrokken tot de diverse waterbronnen. Hoewel de zoutpan in verbinding staat met rivieren, krijgt het gebied hiervan nauwelijks water. Als er water in de pan gaat, wordt dat veroorzaakt door regens. Meestal droogt het water snel op.
De winter staat hier bekend als de droge periode waardoor de dieren meer richting het noorden trekken. Helaas betekent dat voor ons dat er minder dieren zijn, wat ook zal blijken de komende twee dagen. Door deze droge periode, moeten de dieren het vooral hebben van de waterholes nabij de campsites wat voor ons dan wel weer goed nieuws is.

Zodra we het park binnenrijden, gaan we direct op gamedrive. Ik wist niet zo goed wat ik kon verwachten van Etosha maar het is inderdaad een kale en dorre bedoeling. Er is amper vegetatie waardoor je de dieren wel makkelijker kunt spotten dan bijvoorbeeld in het Zuid-Afrikaanse Krugerpark. Omdat het winter is, zijn er wel minder dieren en dat maakt het er dan weer niet makkelijker op.
Antilopes en dergelijke zie je echt in grote getale maar ander wild is niet makkelijk te spotten. Het park is echt gigantisch groot en doordat er duidelijke zandwegen zijn, waar je niet van af mag wijken, zie je de dieren voornamelijk alleen op hele grote afstand.

Wel hebben we ongelooflijk mazzel dat we toevallig twee leeuwen spotten op afstand...mannetjes! Heel gaaf om te zien. Ze hebben helaas geen zin om dichterbij te komen en één van de heren gaat zelfs nog even zijn grote boodschap doen voor onze camera's. Tja...zijn boodschap is duidelijk.
Tegen zonsondergang zijn we op de campsite Okaukeujo. Dat is de grootste camping van Etosha met de grootste en drukst bezochte waterhole (waterdrinkplaats). We sprinten dus na aankomst meteen richting de waterhole.
Wow, wat we daar treffen, is met geen enkele foto uit te drukken. Zodra we de waterhole bereiken, komt er net een kudde olifanten aanrennen...serieus een hele kudde. 
Met grote snelheid en veel kabaal, sprinten de olifanten richting het water...en dat tegen zonsondergang.
Ik ben als een kind zo blij en maak een vreugdedansje (zag er blijkbaar vrij lachwekkend uit). Met een glimlach van oor tot oor, sla ik dit schouwspel gade. Mijn camera maakt overuren want dit is zo'n uniek plaatje. Dat moet gewoon vastgelegd worden! Dit is echt zo'n once in a lifetime moment...dat zal ik niet snel een tweede keer zien.

Na het eten sprinten we weer richting de waterhole. Het is nog steeds vrij druk. Een aantal olifanten, giraffen en zelfs een neushoorn komt nog even kijken. Het is dus duidelijk: the waterhole is the place to be.
Iedere waterhole is verlicht zodat je tot diep in de nacht naar de dieren kunt kijken. Jij ziet de dieren maar zij zien jou niet. Er loopt voortdurend bewaking rond en alles is goed afgezet, zodat je 24 uur per dag naar de dieren kunt kijken. Zo zitten we dus tot laat in de avond bij de waterhole te genieten van al het wild.

Om 6.00 gaat de poort van Okaukeujo open en kun je de campsite verlaten. We zien deze ochtend meerdere dieren zoals verschillende antilopes, gemsbokken, giraffe, wildebeesten, kudu's, struisvogels, neushoorn en spotten zelfs een leeuwin. Helaas heeft zij geen zin om fotomodel te spelen. Ze duikt meteen de bosjes in en is niet van plan te voorschijn te komen. Ik heb het idee een welpje te horen (daar waren de meningen over verdeeld maar ik ben nog steeds overtuigd dat het een welpje was...en geen vogel) en de leeuwin blijft zitten waar ze zit.
Tegen het middaguur zijn we weer terug op de campsite. Overdag is het te warm en zullen we helemaal niets potten. We relaxen deze middag bij het zwembad en de waterhole. Daar spotten we meer in één uur dan de hele ochtend in het park zelf.

Aan het einde van de middag gaan we weer op pad. Ook deze keer is de opbrengst magertjes. Wel spotten we een aantal giraffen maar verder is het eerlijk gezegd niet veel soeps. Het is steeds moeilijker om je te concentreren en we merken dat we duf worden. Andere wagens die we tegenkomen geven ook aan weinig tot niets te hebben gezien. Het ligt dus gelukkig niet aan ons.
We zorgen dat we voor zonsondergang weer terug zijn want we willen uiteraard wel een dergelijke herhaling van gisteravond. Helaas is er bij de waterhole ook niets te bekennen. Joost mag weten waar alles is gebleven...Zo kruipen we met een dubbel gevoel ons tentje in...waar zijn die leeuwen? Die hoor ik uiteindelijk 's nachts. 

's Ochtends is het weer tijd om de tent af te breken want we rijden verder naar de volgende campsite. We hopen vandaag meer geluk hebben en meer dieren te spotten. Helaas hebben alle dieren vandaag een snipperdag. Het is echt bizar hoe weinig we zien en op een gegeven moment merken we dat we er ook steeds minder moeite voor doen. Er is gewoon niets...balen!
Gelukkig gaan we halverwege lunchen op een andere campsite...met een waterhole! Dat blijkt weer een schot in de roos te zijn want we zien daar een gigantische kudde zebra's. Ook was er een kudde olifanten maar laat ik die nou net gemist hebben...omdat ik even een ijsje was halen. Stomme ijsco!
Als we op het punt staan om te vertrekken, horen we een harde brul. Jaaaaaa...ik hoor een leeuw! 
Enthousiast zie ik alle toeristen omhoog springen. Zou het dan eindelijk? Nee hoor. We wachten heel erg lang maar de leeuw laat zich niet zien. Helaas pindakaas.

De rest van de middag is het weer hetzelfde liedje...geen dieren. Op een verdwaalde struisvogel na, zien we nagenoeg niets. Gelukkig spotten we aan het einde van de dag nog veel giraffen. Dat hadden we écht even nodig!
Bij de laatste campsite is ook een kleine waterhole dus we hopen daar nog wat te zien. Helaas is hier ook helemaal niets te zien. We duiken vervolgens vroeg ons bedje in want het is hier echt heel erg koud. 's Ochtends vind ik mijn handdoek bevroren op de tent! Het heeft duidelijk gevroren en iedereen staat bibberend bij het smeulende vuur. We ruimen snel de tenten op want het is tijd om Etosha National Park te verlaten. Het was mooi maar ik had eerlijk gezegd meer dieren verwacht. Desondanks was het natuurlijk geweldig...en die kudde olifanten zal ik echt nooit vergeten. Op naar Botswana.